1.1 บทนำ

เสียงแจ้งเตือนข้อความแชตดังขึ้นในความเงียบของบ้านยามสี่ทุ่มกว่า “พสิกา” ที่นั่งพิงหัวเตียงอยู่ในห้องนอนค่อย ๆ ก้มมองหน้าจอ มือข้างหนึ่งประคองลูกน้อยวัยสองเดือนที่กำลังหลับสนิทอยู่ในอ้อมแขน อีกข้างเอื้อมไปหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาอย่างไม่ใส่ใจนัก

เธอคิดว่าอาจเป็นข้อความจากสามี

บางทีเขาอาจส่งมาบอกว่าจะกลับบ้านแล้วหรือไม่ก็ส่งมาถามว่าอยากได้อะไรไหม เขาจะซื้อติดมือเข้ามาให้

ริมฝีปากซีดขยับเป็นรอยยิ้มจาง ๆ ขณะปลดล็อกหน้าจอ แต่ทันทีที่เห็นชื่อผู้ส่ง...

รอยยิ้มนั้นก็หายไป

“เอิงเอย”

ชื่อของผู้หญิงที่เธอรู้จักดี อดีตคนรักเก่าของสามี

หัวใจของหญิงสาวกระตุกวูบอย่างไม่มีเหตุผล นิ้วเรียวสั่นเล็กน้อยก่อนกดเปิดข้อความ

และในวินาทีถัดมา...

โลกทั้งใบก็เหมือนหยุดหมุน ภาพถ่ายหนึ่งปรากฏขึ้นบนหน้าจอ ภาพของผู้ชายที่เธอรักที่สุดในชีวิต

สามีของเธอ พ่อของลูก

กำลังนั่งอยู่ในร้านเหล้าแห่งหนึ่ง รอบตัวมีเพื่อนผู้ชายหลายคนกำลังหัวเราะเฮฮาและข้างกายเขา...

คือผู้หญิงที่เพิ่งส่งรูปนี้มาให้

ผู้หญิงคนนั้นนั่งชิดจนหัวไหล่แทบแนบกัน กำลังยิ้มหวานมองเขา ส่วนเขา...แม้จะไม่ได้แตะเนื้อต้องตัวกันแต่ก็ไม่ได้มีท่าทีปฏิเสธการอยู่ใกล้แบบนั้นเลย

ข้อความใต้รูปเด้งขึ้นมา

‘อุ๊ย! ส่งผิด ขอโทษด้วยค่ะ’

ลมหายใจของหญิงสาวสะดุด หัวใจเหมือนถูกใครบางคนบีบจนแทบแหลกสลาย

เมื่อไม่ถึงสองชั่วโมงก่อน สามีเพิ่งก้มลงจูบหน้าผากเธอ บอกว่าที่ไซต์งานเกิดปัญหา เขาต้องรีบเข้าไปดูและคงกลับดึกหน่อย ให้เธอพักผ่อนและดูแลลูกไปก่อน เธอเชื่อเขา เชื่อทุกคำ เชื่อจนไม่เคยคิดจะซักไซ้ให้มากความ ไม่เคยคิดจะระแวง เพราะเธอรักเขา...

รักจนยอมทิ้งทุกอย่างมาแต่งงาน

รักจนยอมลาออกจากงานเพื่อเลี้ยงลูก

รักจนยอมอดหลับอดนอนตื่นทุกสามชั่วโมงเพื่อให้นมลูกเพียงลำพัง

แต่วินาทีนี้...

ความเชื่อใจทั้งหมดกลับพังทลายลงตรงหน้า น้ำตาร้อนผ่าวเอ่อขึ้นทันที ดวงตาพร่ามัวจนมองหน้าจอแทบไม่เห็น เธอเม้มปากแน่น พยายามกลั้น พยายามไม่ร้องไห้ แต่ร่างกายกลับไม่เชื่อฟังเอาเสียเลย

มือที่ถือโทรศัพท์เริ่มสั่น...สั่นมากขึ้นเรื่อย ๆ จนแทบจับเครื่องไม่อยู่ ปลายนิ้วชา ลมหายใจเริ่มติดขัดติดขัด แน่นหน้าอกเหมือนคนกำลังจะขาดอากาศ

“ไม่จริง...” เสียงแหบพร่าหลุดออกมาเบา ๆ เธอส่ายหน้า พยายามหลอกตัวเองว่าอาจเป็นภาพเก่า อาจเป็นความเข้าใจผิด แต่ข้อความใหม่ก็เด้งขึ้นมาอีก

เป็นคลิปวิดีโอสั้น ๆ

พสิกากดเปิดดูแล้วหัวใจทั้งดวงก็แตกสลายอย่างสมบูรณ์ ในคลิปนั้น...

เสียงหัวเราะของสามีดังชัดเจน ชัดจนจำไม่ได้ว่าเคยหัวเราะแบบนี้กับเธอครั้งสุดท้ายเมื่อไร

เขากำลังชนแก้วกับเพื่อน ส่วน ‘แฟนเก่า’ ของเขานั่งอยู่ข้าง ๆ ยิ้มให้กัน คุยกัน

เหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้น เหมือนที่บ้านไม่มีภรรยาและลูกวัยสองเดือนกำลังรออยู่

โทรศัพท์หล่นลงบนตัก น้ำตาหยดแรกไหลลงมา

ตามด้วยหยดที่สองและหยดที่สามก่อนจะกลายเป็นสายน้ำที่ไหลไม่หยุด

ร่างบอบบางสั่นเทา ไหล่เล็ก ๆ กระตุกตามแรงสะอื้นที่พยายามอดกลั้น แต่ยิ่งกลั้น ยิ่งเจ็บ ยิ่งทรมาน

ลูกน้อยในอ้อมแขนยังคงหลับสนิท ไม่รู้เลยว่าโลกของแม่กำลังพังลงตรงหน้า

พสิกาก้มมองลูก ใบหน้ากลมเล็กน่ารักกำลังหลับสบาย ขนตางอนยาวทอดเงาบนแก้มอิ่ม เด็กคนนี้เพิ่งลืมตาดูโลกได้เพียงสองเดือน สองเดือนที่เธอแทบไม่ได้พักผ่อนเต็มที่ สองเดือนที่เธอใช้ชีวิตวนเวียนอยู่กับผ้าอ้อม ขวดนมและเสียงร้องไห้ของลูกตอนกลางคืน เธอทำทุกอย่างเพียงลำพังเพราะไม่อยากให้สามีเหนื่อย

แต่คืนนี้...

เขากลับเลือกไปนั่งหัวเราะกับผู้หญิงอีกคน

น้ำตาหยดหนึ่งร่วงลงบนแก้มลูก หญิงสาวสะดุ้งรีบเช็ดออก แต่หยดใหม่ก็ไหลลงมาอีก