ตอนที่3 ขอความช่วยเหลือ

ร่างสูงที่ทำแผลให้น้องสาวเสร็จก็ขอตัวกลับทั้งที่ตอนแรกเขาตั้งใจจะมาหาและพาน้องออกไปกินข้าว เพราะหลังเกิดเรื่องเขาก็มีทางของเขา น้องก็ยังต้องเรียน เราไม่ค่อยได้เจอกัน แต่ติดต่อกันอยู่เรื่อยๆ

และเขาก็เจ็บปวดมากที่พึ่งได้รู้ว่าน้องตัวเองต้องเจอกับเรื่องแบบนี้ เขาไม่รู้เลยว่าระยะเวลาเกือบปีหลังจากพ่อตายไป อำนาจในมือไม่เหลืออะไร น้องเขาต้องเจอกับอะไรบ้าง

คำว่าไม่ต้องห่วงของเธอ คำว่าสบายดีของเธอ คำว่าอยู่ได้ของเธอ

เขาพึ่งรู้

“พี่ขอโทษ” ใบหน้าหล่อฟุบกับพวงมาลัยรถอย่างเจ็บปวด

แล้วเขาจะทำยังไง เขาจะปกป้องน้องตัวเองได้ยังไงในเมื่อตัวเขาเองก็ไม่ต่างจากวัยรุ่นทั่วไป ไร้อำนาจเงินทองและแบล็คหลังอย่างในอดีต

“วันนี้พ่อพาน้องไปดูตัวมาด้วยแหละ” เสียงใสติดฟ้องดังขึ้นบอกกล่าว

“อะไรนะ!? น้องพึ่งอายุสิบเจ็ดทำไมพ่อถึงพาไปดูตัวแล้ว?” ถึงกับตกใจถามพ่อตัวเองกลับไปอย่างไม่เข้าใจ

“นี่ก็พูดเกินไป พ่อแค่พาไปทำความรู้จักและทำความคุ้นเคยไว้ ให้น้องโตกว่านี้ ขึ้นมหา’ลัยก่อน เรื่องหมั้นหมายค่อยว่ากันอีกที” ผู้เป็นพ่ออธิบายออกมาซึ่งความหมายแทบไม่ต่างจากที่น้องฟ้องเขาเลย

“ทำไมต้องให้น้องหมั้นเร็วขนาดนั้นครับ”

“ก็ถือว่าเรียนรู้ศึกษากันก่อนแต่งงานไง”

“นี่พ่อมองไกลถึงเรื่องแต่งงานเลยเหรอ?”

“นั่นสิ พ่อควรให้หนูเลือกคนรักเองนะ”

“พี่เขาเหมาะสมกับลูกพ่อที่สุดแล้วค่ะ” บอกลูกสาวหัวแก้วหัวแหวนออกไป

“แต่เขาแก่! แก่กว่าพี่องศาตั้งหลายปีด้วย!”

“แล้วแบบนี้ผมต้องเรียกเขาว่าอะไรล่ะ น้องเขย? คุณพี่แฟนน้องสาว?”

“เด็กพวกนี้นี่ เขาไม่เรียกแก่ เป็นช่วงวัยที่จะดูแลหนูได้ เข้าใจหรือเปล่า...”

“อีกอย่าง มีคำเรียกเยอะแยะ เช่นคนรักของน้อง ใครก็เข้าใจแล้ว” ถึงกับส่ายหัวให้ลูกสองคนที่เข้ากันเป็นปี่เป็นขลุ่ย

“ผมก็ดูแลน้องได้ครับ ไม่เห็นต้องให้ใครมาดูแลน้องเลย”

“มันไม่เหมือนกัน วันหนึ่งเรามีคนรักก็อาจจะเอาเวลาไปใส่ใจคนรักของตัวเอง...”

“ส่วนน้อง หากได้คู่ครองที่ดีและเพียบพร้อม สุดท้ายน้องเราก็จะสบายในทุกด้าน”

“ผมไม่เห็นด้วยหรอก ผมดูแลน้องได้ ให้ความสุขสบายกับน้องได้ แล้วก็ไม่มีแฟนจนลืมน้องหรอก”

“ไว้วันหนึ่งเราจะเข้าใจ ทุกอย่างพ่อเตรียมไว้ก็เพื่อลูกของพ่อ”

“ผมเข้าใจแล้วครับ เข้าใจแล้วว่าผมปกป้องน้องไม่ได้เลย...”

“แม้แต่ความปลอดภัยผมก็ให้น้องไม่ได้”

ปึก! ปึก!

ฝ่ามือใหญ่ทุบลงพวงมาลัยรถด้วยความอัดอั้นและเกลียดชังตัวเองเมื่อนึกถึงอดีตท่ี่คิดว่าตัวเองเก่ง

แต่เขาก็แค่คนที่เก่งตอนมีพ่อมีอำนาจของพ่อ แต่พอสิ้นทุกอย่าง เขาก็แค่คนกระจอกๆ คนหนึ่งที่แม้แต่จะดูแลน้องให้ได้อย่างที่เคยพูดก็ยังทำไม่ได้ กระจอกจนน้องยอมเผชิญปัญหาด้วยตัวเองเพราะบอกพี่ชายคนนี้ก็ไร้ประโยชน์

“พี่จะไม่ยอมให้ใครรังแกน้องของพี่ได้อีก” น้ำเสียงจริงจังแววตาแน่วแน่ปรากฏขึ้น ก่อนรถหรูจะขับออกจากคอนโดของน้องสาว ตรงไปยังสถานที่ที่เขาพอรู้จัก

สนามที่ถูกเปิดเพียงเพราะความชื่นชอบส่วนตัว สถานที่ที่เปิดไว้ประลองความเร็ว เดิมพันเถื่อนและมั่วสุมเป็นหลัก แต่ก็มีสาระอยู่บ้างเช่นการปั้นนักแข่งเดินสายอยู่ตลอด แม้จะเน้นชื่อเสียงเป็นหลัก แต่ก็เป็นเหมือนทั้งรายได้ สร้างอาชีพให้คนรักความเร็ว

“ตกลงเรื่องพวกเหี้ยนั่นว่าไง” ขุนเขา พูดเรื่องที่ยังไม่ได้ให้คำตอบกลับไป

“เลือกสนามเองแบบนี้ กูว่าพวกมันต้องมีแผนแน่” เรื่องง่ายๆ ที่ไม่ต้องใช้สมองเยอะก็คิดออก

“ก็ตอบรับไป แล้วให้คนของเราแฝงตัวไปสืบมา” พระราม เองก็คิดแบบนั้น แม้ก่อนแข่งจะมีการสำรวจพื้นที่ก่อนก็ตาม แต่ขึ้นชื่อว่าสกปรก ไม่มีทางไว้ใจได้

ก๊อก ก๊อก ก๊อก

เสียงเคาะประตูห้องดังขึ้นก่อนจะถูกเปิดเข้ามาด้วยพนักงานสาวสวย สวมชุดสูทเข้าเซ็ทอย่างดี แต่กระดุมปริแน่นจนเกือบกระเด็นออกจากอก กระโปรงตัวสั้นคืบที่ทำเอาคนมองแทบกลั้นหายใจ

“มีคนมาขอพบเฮียไคค่ะ” ส่งยิ้มหวานให้เจ้านายอย่างทั่วถึง

“ใครคะ” ไค หรือ ไคเลอร์ ถามกลับเสียงกะลิ้มกะเหลี่ยไม่รีบร้อน แววตาประกายเจ้าชู้อยู่เสมอ เหมือนเสือร้ายที่ไม่เคยพักการล่าเหยื่อ

“บอกว่าชื่อองศาค่ะ”

“องศา...”

“ให้เข้ามาค่ะ” ทวนชื่อของอีกฝ่ายขึ้นแล้วก็นึกได้จึงไม่ปฏิเสธ

“ค่ะ” พนักงานสาวสวยรับคำก่อนจะเดินออกไปเชิญแขกของเจ้านาย

และไม่นานร่างสูงของชายหนุ่มวัยยี่สิบหกก็ปรากฏตัวต่อหน้าสามหนุ่มรุ่นพี่ที่อายุห่างกันหลายปี

“สวัสดีครับ” องศายกมือไหว้คนที่เขาพอจะรู้จักแต่ไม่ได้สนิท

“นั่งสิ” ไคเลอร์พยักหน้ารับก่อนจะบอกอีกฝ่ายอย่างต้อนรับ

“ผมไม่รู้ว่าคุณรู้จักหรือจำผมได้หรือเปล่า”

“ได้สิ” ทำไมจะไม่ได้ ถึงเจอกันไม่บ่อย ไม่เคยพูดคุยกันเป็นการส่วนตัว แต่ก็รู้จักค่อนข้างพอตัว

“ผม มีเรื่องอยากขอความช่วยเหลือจากคุณไคเลอร์ครับ”

“ลองว่ามาสิ” ทำไมเขาถึงรู้สึกสนุกอย่างบอกไม่ถูก ทำไมสีหน้าเคร่งเครียดขององศาถึงทำให้เขาตื่นเต้นได้ไม่น้อย

และ…

“ผม... อยากให้คุณไคเลอร์ รับน้องสาวของผมมาดูแลได้ไหมครับ”