ตอนที่10 ไม่ชอบเด็ก

รถหรูมาถึงคอนโดใจกลางเมืองแห่งหนึ่งซึ่งมันอยู่ย่านเดียวกันกับคอนโดของฟาเรนไฮต์ ย่านคนรวยที่ราคาที่ดินสูงลิ่ว

“ลงมาสิ” เจ้าของคอนโดพูดพร้อมกับลงจากรถนำไป

“คุณพาหนูมาทำอะไรที่นี่” ฟาเรนไฮต์ลงจากรถแต่ไม่ได้เดินตามเขาไป ถึงยังไงเธอก็ยังไม่ไว้ใจเขาง่ายๆ การที่เขาพามาคอนโดแบบนี้ต้องระวังตัวไว้ก่อน

“กลัวผิดสถานการณ์หรือเปล่า อย่าลืมว่าเธอต้องอยู่ในความดูแลของฉัน” หันมามองคนดื้อรั้นยืนกอดอกถามเขา แล้วย้อนกลับด้วยรอยยิ้มมุมปากอย่างคนร้ายกาจแสนเจ้าเล่ห์

“.....”

“ตามมา ก่อนฉันจะหมดอารมณ์ไม่ยุ่งเรื่องของพวกเธอสองพี่น้อง” พูดจบก็เดินนำเข้าไปด้านใน ไม่สนใจว่าเธอจะตามหรือไม่ เพราะสุดท้ายแล้วก็ไม่ใช่เรื่องของเขา

ฟาเรนไฮต์มองร่างสูงเดินนำเข้าไปด้านใน ก่อนจะตัดสินใจตามเข้าไป

ก็อย่างว่าแหละ ตอนแรกเป็นเธอเองที่คิดจะไปหาเขา แล้วตอนนี้ที่เขาเป็นคนพามาเองถ้าจะบอกว่ากลัวและไม่ไว้ใจจนไม่กล้าเดินตามไป มันก็คงไร้ความหมายเกินไป

ไคเลอร์ปรายตามองร่างเล็กที่เดินมารอลิฟท์อยู่ข้างๆ ก่อนจะพาเธอโดยสารขึ้นไปถึงหน้าห้องของเขาโดยไร้การพูดคุย

ห้องกว้างขวางใหญ่โตตรงหน้าไม่ได้ทำให้ฟาเรนไฮต์ตื่นเต้นเลยแม้แต่น้อย คอนโดเธออาจจะเล็กกว่าห้องของเขาประมาณหนึ่งแต่มันก็หรูหราไม่น้อยไปกว่ากัน อีกทั้งชีวิตเธอพบเจอความโอ่อ่าของทุกสิ่งอย่างมาตลอด มันเลยไม่ได้พิเศษหรือแปลกหูแปลกตาเลยสักนิด

“นั่งสิ” เจ้าของห้องเชื้อเชิญไปที่โซฟาหนังตัวใหญ่กลางโถงกว้างขวาง

แขกอย่างเธอก็เดินไปทิ้งสะโพกลงยกขาไขว่ห้างแบบที่ชอบนั่งประจำ

เจ้าของห้องส่ายหัวให้เด็กตรงหน้าก่อนจะเดินไปเอาน้ำมาดื่มด้วยความกระหาย ไม่ลืมมีน้ำใจหยิบติดมือมาให้เด็กน้อยอีกหนึ่งขวด

และไร้ซึ่งคำขอบคุณจากเธอ

“.....” ต่างจากฟาเรนไฮต์ที่ตอนนี้จ้องมองคนตรงหน้านิ่งไม่ละสายตา

คนที่ตอนนี้ถอดแว่นกันแดดออกแล้ว ใบหน้าของเขาชัดเจนในสายตาของเธอ

ห้าปีแล้วที่เธอกับเขาไม่ได้เจอกัน แต่ทำไมกันนะ ทำไมห้าปีที่เธอโตขึ้น เป็นสาวขึ้น ทุกอย่างมีการเปลี่ยนแปลงตามวัยดูเป็นสาวเต็มตัวจนสามารถมีสามีได้ แต่คนตรงหน้ากลับดูเหมือนเด็กกว่าตอนนั้นที่เธอมองอย่างมาก

ใบหน้าเรียบเนียนเหมือนผู้หญิงไร้ริ้วรอยและจุดด่างดำ คิ้วเข้มเป็นรูปทรง ดวงตาคมพราวระยับดูเจ้าเล่ห์ จมูกโด่งเป็นสันได้รูปรับปากบางเฉียบที่ติดสีคล้ำเล็กน้อยจากการสูบบุหรี่ กรอบหน้าคมคายสันชัดแบบฉบับผู้ชาย

ถ้าเธอไม่เคยรู้จักเขามาก่อนเธอคงคิดว่าเขาคงอายุประมาณยี่สิบห้ายี่สิบหก ไม่ใช่ผู้ชาอายุสามสิบสามปีที่ห่างจากเธอสิบเอ็ดปีเหมือนเมื่อห้าปีที่แล้ว

“มองพอหรือยัง” คนถูกมองไม่ได้เขินอายเลยสักนิด นั่งให้เธอสำรวจนานสองนานก่อนจะถามขึ้น

รู้ว่าหล่อ แต่มองขนาดนี้กลัวเสียตัวเหมือนกันนะ

“.....” คนถูกทักดึงสติเบือนหน้าหนีตีหน้านิ่งเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้น ทั้งที่ภายในใจของเธอนั้น...

หล่อ ไม่ได้แก่เหมือนที่เธอเคยมอง

มีตรงไหนผิดพลาดหรือไม่ยุติธรรมกันนะ?

“มาทำข้อตกลงกันได้แล้ว”

“ข้อตกลงอะไรคะ?” หันกลับมาสบตากับเขาแล้วย้อนถามถึงข้อตกลงที่ว่า

“ต่อจากนี้ฉันจะเป็นผู้ปกครองของเธอ...”

“เธอจะทำอะไร ไปไหน ต้องบอกฉันทุกเรื่อง”

“ไม่มากไปเหรอคะ” สวนถามกลับทันที

“คิดว่ามากไปไหนถ้าเทียบกับการที่ออกไปแล้วถูกฉุดโดยที่ฉันไม่รู้อะไร”

“.....” ทำไมต้องพูดให้ดูน่ากลัวขนาดนั้นด้วย

“ไม่เกี่ยวกับฉัน ไม่ใช่เรื่องของฉัน แต่เห็นแก่ที่เคยรู้จักกัน เห็นที่พี่เธอห่วงน้องจนกล้าเข้ามาขอความช่วยเหลือ ฉันเลยสละเวลาช่วย...”

“ฉันไม่อยากให้มีอะไรวุ่นวาย ไม่อยากให้เกิดเรื่องปวดหัว เพราะฉะนั้นก็ฟัง รายงาน อย่าสร้างปัญหา” ไม่ใช่เรื่องยาก แค่บอกให้รู้ พูดให้ฟัง ส่วนอะไรที่จะเกิดขึ้นนอกเหนือจากการควบคุมของเธอเขาจะช่วยเหลือดูแลให้

“มีอะไรอีกไหมคะ” แม้จะไม่ค่อยชอบใจที่ต้องรายงานเขาทั้งที่ตอนมีพ่อก็ไม่เคยต้องรายงานอะไร อยากทำอะไรก็ทำ ไปไหนก็ไป แต่ผู้ปกครองคนนี้กลับสั่งยิ่งกว่าพ่อ

แต่ก็อย่างว่า เขาเป็นคนอื่นที่เข้ามาช่วย เลยต้องฟังกว่าพ่ออย่างไม่เต็มใจ

“ก็ไม่มีอะไรมาก เธอใช้ชีวิตของเธอได้เหมือนเดิม ถ้ามีเรื่องอะไรก็ใช้ชื่อฉัน หรือถ้าจัดการไม่ไหวก็โทรบอก” ตอนนี้ก็ไม่มีอะไรมาก อาจจะให้ใครสักคนคอยเฝ้าดูเธออยู่ห่างๆ คอยเข้าไปช่วยเหลือยามจำเป็น แต่ก็คงไม่ได้ให้ตามติดตลอดเวลา

“ค่ะ” รับคำอย่างไม่มีอะไรสงสัย ก็ยังดีที่เขาไม่กักขังวางอำนาจใส่เธอทุกเรื่อง

“มีเงินใช้หรือเปล่า” แล้วเขาก็ถามขึ้นอีกครั้ง ทำตัวเป็นผู้ปกครองเต็มตัว

“จะให้เหรอคะ” ไม่ได้ตอบ แต่ย้อนถามกลับไปด้วยความอยากรู้

นอกจากจะให้ความปลอดภัยแล้วจะให้เงินใช้ด้วย?

ดีเกินไปหรือเปล่า สายเปย์เหรอ หรือปกติชอบเลี้ยงเด็กอยู่แล้ว?

“ก็ถ้าไม่มีก็ไม่ใช่ปัญหา” แค่เด็กคนเดียวจะเสียสักเท่าไหร่กัน เขาไม่ใช่พวกขี้งกอยู่แล้ว

“แต่หนูไม่ชอบเอาของใครมาฟรีๆ” นอกจากของพ่อตัวเองเท่านั้นแหละ

“แล้วถ้าไม่ฟรีจะมีอะไรมาแลก...”

“ไม่เอาตัวเธอนะ เธอไม่ชอบคนแก่ ฉันก็ไม่ชอบเด็กไม่สิ้นกลิ่นน้ำนมเหมือนกัน”