ตอนที่11 เสนอตัว

ในคลับหรูที่คับคั่งไปด้วยนักท่องราตรี เสียงดนตรีที่ดังกระหึ่ม ผู้คนที่โยกย้ายเบียดเสียดกันอย่างเมามัน ไหนจะกลิ่นแอลกอฮอล์ผสมบุหรี่ที่ติดตัวของผู้คนปนเปกับน้ำหอมคลุ้ง หากไม่ชินกับบรรยากาศแบบนี้แค่เข้ามาก็เมาได้ แค่เจอแสงสีเสียงก็เมาแล้ว

แต่อดีตเธอเข้าออกสถานที่แบบนี้บ่อยเป็นว่าเล่น มากันเป็นกลุ่มใหญ่ตามประสาคนเพื่อนเยอะแต่ไร้เพื่อนแท้

ส่วนตอนนี้ก็แทบไม่ได้ต่างจากเดิมเท่าไหร่ ไม่ได้มีเพื่อนที่สนิทใจ ต่างออกไปแค่มาลำพัง

ฟาเรนไฮต์นั่งอยู่ส่วนบาร์ของคลับไม่ได้สนใจสิ่งรอบข้างแม้แต่น้อย เธอแค่อยากออกมาสูดอากาศ อยากออกมาเสพความวุ่นวายที่ไม่ใช่เรื่องของตัวเองบ้าง เธอเบื่อหน่ายกับหลายสิ่งหลายอย่างจนอยากใช้แอลกอฮอล์บรรเทา

แต่ถึงอย่างนั้นก็ใช่ว่าเธอจะสิ้นคิดชนิดที่จะปล่อยตัวปล่อยใจให้เมาไม่ระวังตัว ยิ่งมาคนเดียวยิ่งต้องดูแลตัวเอง แค่พอกรึ่มๆ ให้หลับสบายก็พอแล้ว

“เฮ้อ!” ร่างบางถอนหายใจออกมาราวกับคนคิดไม่ตก

ในหัวเล็กๆ ของเธอคิดอะไรมากมายวนเวียนซ้ำไปซ้ำมา เรื่องเดิมๆ บ้าง เรื่องใหม่ๆ บ้าง และอนาคตที่ไม่รู้จะไปในทิศทางไหนด้วย

กระทั่งวนมาเจอเรื่องของไคเลอร์

“ไม่เอาตัวเธอนะ เธอไม่ชอบคนแก่ ฉันก็ไม่ชอบเด็กไม่สิ้นกลิ่นน้ำนมเหมือนกัน”

เหอะ! เด็กเหรอ ไม่สิ้นกลิ่นน้ำนมว่างั้น?

เคยดมหรือยัง เคยได้กลิ่นไหมว่าเธอหอมแค่ไหน แล้วแน่นอนว่ามันไม่ใช่กลิ่นน้ำนมด้วย แต่มันคือกลิ่นของสาววัยสะพรั่งต่างหาก

“ตาแก่เอ้ย!” แม้จะเห็นเต็มตาว่าเขาไม่ได้แก่เลยสักนิดแถมยังดูหนุ่มแน่นมีเสน่ห์ดึงดูดกว่าเมื่อหลายปีก่อนอย่างน่าแปลก

แต่ด้วยช่องว่างของอายุที่เท่าเดิม และด้วยความหมั่นไส้ทำให้เธออดเรียกเขาแบบนี้ไม่ได้

“คอยดูเถอะ สักวันจะทำให้สิ้นชีพคากลิ่นน้ำนมนี่แหละ!” พูดด้วยความหงุดหงิดก็กระดกดื่มไปทีเดียวหมดแก้ว สั่งบาร์เทนเดอร์อีกรอบแล้วดื่มรวดเดียวหมด

ความร้อนตัดหวานทำให้มันดื่มง่ายและกลืนคล่อง

พอร่างกายเริ่มได้ที่จังหวะดนตรีหนักๆ ดังขึ้น ทำให้ร่างบางขยับตัวลุกขึ้นไปกลางฟลอร์แล้วออกลวดลายบิดเอวพริ้วไหวตามจังหวะราวกับคนไร้กระดูก

ทรวดทรวงแสนเย้ายวนเป็นสัดส่วนชัดเจนโดดเด่น ในจังหวะที่ร่อนเอวและสะโพกเลี้อยต่ำลง มันกลับดึงดูดสายตาของใครต่อใครนับไม่ถ้วนโดยเฉพาะหนุ่มน้อยใหญ่ที่ไร้หญิงข้างกายในค่ำคืนนี้

จนในที่สุดก็มีหน่วยกล้าตายเข้ามาถึงตัวเป็นคนแรก โปรยยิ้มให้อย่างมีเสน่ห์ หวังทำความรู้จักกับหญิงงามเบื้องหน้า

“ขอโทษค่ะ พอดีมีผัวแล้ว” ขยิบตายกยิ้มกลับอย่างไม่คิดจะเล่นด้วย

เธอแรดไหมก็ใช่ย่อย เธอแรงไหมคงที่หนึ่งแหละ

แต่เรื่องผู้ชายเลือกมากและเลือกเยอะขนาดจะคบใครสักคนยังคิดแล้วคิดอีก ไม่ใช่คนหวงเนื้อหวงตัวขนาดนั้น ติดจะกล้าได้กล้าเสียด้วยซ้ำ แต่อาจด้วยความที่ชีวิตมีแต่คนชอบเข้าหาด้วยผลประโยชน์ รู้เจตนาอย่างชัดเจน มันเลยทำให้ฟาเรนไฮต์กลายเป็นคนเปิดใจยาก ให้รู้จักเท่าที่อยากและปิดกั้นทันทีถ้าไม่ต้องการรู้จัก

และเธอก็คงไม่ต่างจากคนที่ได้ทุกอย่างมาง่ายจนไม่เห็นค่า รู้สึกสนุกและท้าทายมากกว่าหากเจอคนปฏิเสธเมินเฉย และมองเธอเป็นแค่คนๆ หนึ่งเท่านั้น พอเห็นแสดงออกว่าอยากได้มาก เธอจะยิ่งอยากถอยมากเหมือนกัน

ร่างบางขยับออกห่างผู้ชายแล้วเต้นต่อเพื่อปลดปล่อยร่างกายให้เป็นอิสระ

แต่พ้นจากคนแรกก็มีอีกคนที่เข้ามา เริ่มกวนอารมณ์ของเธอให้หมดสนุก สุดท้ายก็เดินออกจากฟลอร์ตรงไปยังลานจอดรถเพื่อกลับทันที

รถสีหวานขับเคลื่อนออกจากลานจอดของคลับหรูด้วยสภาพที่ไม่ได้เมาไร้สติ เธอยังคงขับขี่ได้อย่างมีคุณภาพ แม้จะมึนๆ ไปบ้างแต่ตายังไม่ลายหรือพร่ามัว อาจจะดูประมาทไปหน่อยแต่เธอมั่นใจในตัวเองระดับหนึ่ง

มีสติพอเริ่มสังเกตเห็นว่ามีรถคันหนึ่งขับตามหลังตั้งแต่ออกจากคลับ

“เฮ้อ!” ระบายลมหายใจออกมาอย่างหัวเสีย

ถ้าเป็นผู้หญิงด้วยกันและตัวต่อตัวนะ เธอจะจอดรถแล้วลงไปฉะให้รู้แล้วรู้รอด วุ่นวายอะไรกับชีวิตเธอนักหนา ถ้าอยากได้เธอนักตอนพ่อเธอมีปัญหาทำไมไม่ช่วย เธอจะได้จำ สำนึก แล้วอาจจะพอตอบแทนกลับบ้าง

ฟาเรนไฮต์ตบไฟเลี้ยวจอดข้างทาง จอดนิ่งแบบนั้นไม่ได้ลงจากรถ และรถคันนั้นก็ขับผ่านไปเหมือนปกติ

แต่ปกติเหรอ คิดว่าเธอไม่เห็นหรือไงว่าขับไปได้ไม่ไกลก็จอดข้างทางเหมือนกันกับเธอน่ะ

คิดว่าเธอโง่? หรือคิดว่าเธอเมา?

ต่อสายหาใครบางคนทันที พร้อมก่อกวนเขาเต็มที่เมื่อเขามีอิทธิพลกว่าเธอ

(อะไร) น้ำเสียงที่ฟังดูเหมือนเบื่อหน่ายดังขึ้น คนที่พึ่งเสนอตัวรับดูแลเธอได้ไม่นานแท้ๆ

แต่นั่นเพราะเธอก็สร้างเรื่องให้เขาปวดหัวไม่น้อย อย่างวันนี้ที่ตัวเองพึ่งผ่านการมีเรื่องมาไม่กี่วันแต่กลับใจกล้าออกไปนั่งกินเหล้ากลางค่ำกลางคืน

“อยู่ไหนอ่ะ มีคนตามหนูอยู่” บอกปลายสายอย่างไม่ปิดบัง

(กลัว?) นี่ขนาดกลัว ถ้าไม่กลัวจะขนาดไหนก่อน

“ไม่รู้สิ” จะบอกกลัวก็ไม่ใช่ ไม่กลัวก็ไม่เชิง

คือถ้าสู้ได้ไม่กลัว แล้วก็ติดไปทางอารมณ์เสียมากกว่าที่ทำให้ชีวิตเธอต้องคอยระวังแบบนี้

“หนูไปหาได้ไหม” ไปให้คนพวกนี้เห็นว่าเธอไปหาใคร ให้เข้าใจว่าเธออยู่กับใคร เผื่อมันจะไปรายงานเจ้านายพวกมันให้รับรู้

หรือรู้แล้วไม่หยุด?

ช่างเถอะ แบบไหนก็ตามแต่ ในเมื่อเขาบอกจะปกป้องเธองั้นก็ต้องทำให้ถึงที่สุดสิ

(เธอจะดื้อเกินไปหรือเปล่า) เสียงถอนหายใจปลายสายดังขึ้นก่อนจะตำหนิเธอออกมาอย่างเหน็ดเหนื่อย

“เจอกันนะคะคุณลุง” พูดแค่นั้นก็ตัดสายไปทันที ก่อนจะออกรถอีกครั้งแล้วรีบขับตรงไปยังคอนโดที่เธอรู้จักอย่างไม่รอช้า รีบทำความเร็วเพื่อทิ้งระยะกับพวกบ้านั่นที่มันออกตัวตามเธอมาอย่างที่คิด

อยากตามก็ตามมา เดี๋ยวจะพาไปเจอแบล็คของเธอเอง แล้วมาดูกันสิว่าระหว่างนายพวกมันกับแบล็คของเธอใครใหญ่กว่ากัน

ไม่นานรถสีหวานก็เลี้ยวเข้ามาเขตคอนโดหรูโดยที่รถคันนั้นไม่ได้เลี้ยวตามเข้ามา นั่นทำให้ฟาเรนไฮต์พอใจไม่น้อย

พาตัวเองลงจากรถเดินเข้าไปในอาคารสูงตระหง่าน มีพนักงานรอต้อนรับและส่งตรงถึงลิฟท์ที่กำลังทะยานส่งเธอขึ้นไปยังชั้นเป้าหมายโดยเจ้าของห้องเป็นคนโทรลงมาบอกจะได้ไม่ต้องลงมาเอง

กระทั่งเสียงออดหน้าห้องดังขึ้นรัวๆ อย่างไร้มารยาท ทำให้ไคเลอร์ส่ายหัวเหนื่อยกับคนข้างนอกไม่น้อย

“เธอนี่ไม่เคยเกรงกลัวอะไรเลยนะ” พอประตูเปิดออกก็อดว่าให้เธอไม่ได้

มีเรื่องไม่ซ่อนอยู่ห้อง มีเรื่องพุ่งเข้าหาเรื่อง แล้วนี่ยังมาหาเขาอย่างไม่เกรงกลัวอีก

“กลัวแล้วต้องหัวหดให้โดนดูถูกได้ใจเหรอ” หันไปตอบเจ้าของห้องอย่างเอาเรื่อง

สำหรับเธอ ฆ่าได้หยามไม่ได้ แต่ก็ไม่ได้คิดจะให้ใครฆ่าให้ตายด้วยเช่นกัน

“แล้วมาทำไม”

“ก็พาพวกมันมาดูแบล็คหลังของหนูไง” เดินไปทิ้งตัวนั่งโซฟา ยกขาไขว่ห้างตามนิสัยที่ชอบทำแล้วตอบกลับด้วยรอยยิ้มไม่ทุกข์ร้อน

“ถ้าเธออยู่ห้องก็ไม่ต้องเดือดร้อน”

“หนูไม่เดือดร้อนนี่” ก็แค่ขับรถไกลกว่าเดิมนิดหน่อย ไม่ได้กลับห้องตัวเองก็เท่านั้น

“เกรงใจสะกดเป็นไหม”

“เสนอตัวแล้วต้องทำยังไงสะกดเป็นหรือเปล่า” ยิ้มตอบกลับไปอย่างไม่ยอมแพ้

“วันนี้วันพักผ่อนของฉัน” งานก็ไม่ต้องทำพักทั้งปอดและตับตั้งใจจะกลับมาพักผ่อนเอาแรง แต่กลับต้องเปลืองแรงเถียงกับเด็กตรงหน้า

“หนูก็ไม่ได้โทรจิกให้คุณไปขับรถรับส่งนี่คะ” ก็แปลว่าไม่ได้กวนเลยสักนิด

“แล้วแต่งตัวอะไรของเธอ กลัวพวกตาแก่นั่นไม่คลั่ง?” เลยต้องกระตุ้นให้พวกมันอยากได้จนต้องแต่งตัวจนแทบปิดอะไรไม่มิดแบบนี้

ฟาเรนไฮต์ก้มมองตัวเองที่ใส่เดรสตัวสั้นสายสปาเก็ตตี้สีเลือดหมูแหวกหลังถึงเอว ด้านหน้าก็เว้าเห็นร่องอก ก่อนจะเงยมองหน้าคนถามด้วยรอยยิ้ม

และ...

“แล้วตาแก่ตรงหน้าหนู คลั่งไหมคะ”