ตอนที่8 อยู่ในสายตา

“!...นั่นกระเป๋าหนูนี่คะ!” ดวงตากลมเบิกกว้างก่อนจะพูดถึงสิ่งที่เห็นออกมาด้วยความตกใจ

ก้าวตรงไปยังกระเป๋าผ้าใบสีครีมที่ถูกวางไว้บนชั้นวางของ

กระเป๋าแบรนด์ห้างที่ราคาหลักร้อย อาจจะมีขายทั่วไปและคงไม่ใช่ของเธอก็เป็นได้

แต่ที่เธอจำได้เพราะพวงกุญแจที่เธอห้อยอยู่นั่นต่างหาก

และพอเดินมาถึงเปิดดูของด้านใน มันก็ชัดเจนกว่าเก่าว่าเป็นกระเป๋าของเธอจริงๆ

แต่ในนั้น...

“ทำไมกระเป๋าหนูถึงมาอยู่ที่นี่” เธอหันกลับไปเผชิญหน้ากับเจ้าของห้องแล้วถามด้วยความไม่เข้าใจ

“ไม่รู้สิ” คนถูกถามตอบกลับเสียงราบเรียบไม่ทุกข์ร้อน ไม่ได้หวาดกลัวเลยสักนิดว่าเธอจะคิดหรือรู้สึกยังไง

ถ้าเขาไม่อยากให้เห็น จะวางไว้แล้วพาเธอมาที่นี่เพื่อให้เห็นเหรอ

“หนูไม่เข้าใจ” ยิ่งเผชิญหน้ากับเขาก็ยิ่งไม่เข้าใจกับเรื่องราวอะไรสักอย่าง

มันแปลกเกินไปหรือเปล่าที่กระเป๋าที่ถูกกระชากจากโจรกลับมาอยู่ที่ห้องทำงานของเขา

ของด้านในอยู่ครบ ยกเว้นซองเงินค่ากระเป๋า

“มีอะไรที่เธอต้องทำความเข้าใจล่ะ ข้าวหอม” ครั้งนี้มุมปากเขายกสูงกว่าปกติ มองออกว่ากำลังยิ้มขณะมองสบตากับเธอ

“ฝีมือคุณเหรอคะ” ไม่อยากเชื่อและแทบไม่เชื่อด้วยซ้ำ

คนระดับเขาจะลงทุนทำอะไรแบบนี้เพื่อบีบบังคับเธอเหรอ เขากำลังเล่นสนุกกับผู้หญิงตัวเล็กๆ และหากเทียบกับเขาแล้วก็แค่เด็กคนหนึ่งจริงๆ เหรอ

“เธอกำลังหาว่าฉันวิ่งราวเธอเหรอ”

“ฝีมือคุณจริงๆ” แค่กระเป๋าของเธอมาอยู่กับเขาก็น่าตกใจแล้ว แต่เธอยังไม่ได้พูดเลยว่ากระเป๋าเธอหายไปได้ยังไง แต่เขากลับพูดถูกว่าเธอถูกวิ่งราวกระเป๋ามา

“ฉันไม่ได้ทำข้าวหอม” สีหน้าเดิมขณะตอบกลับออกไปราวกับผู้บริสุทธิ์

ก็เขาไม่ได้เป็นคนลงมือซ้อนจักรยานยนต์กระชากกระเป๋าเธอจริงๆ

“เงินในนี้อยู่ไหนคะ” ดวงตาแดงช้ำเมื่อรู้แล้วว่าเรื่องนี้เป็นฝีมือเขา ต่อให้เขาจะบอกว่าไม่ได้ทำแต่ทุกอย่างมันชัดเจนแล้ว ไม่ต้องเสียเวลาพูดอะไรอีกนอกจากถามหาเงินที่ควรมีอยู่

“ฉันต้องรู้เรื่องนี้ด้วยเหรอ” ถามราวกับขบขันไม่น้อยในสิ่งที่เธอถามออกมา

“หนูถามว่าเงินอยู่ไหน!” เงินที่เป็นความหวังของเธอ เงินที่จะทำให้เธอผ่านเรื่องราวครั้งนี้ไปได้

แต่เขากลับไม่สนใจ

“ของก็มีเท่าที่เห็น ส่วนที่ไม่เห็น ก็แปลว่าไม่มี” สีหน้าเขายังคงประดับรอยยิ้มเหมือนเดิม ตอบกลับด้วยเสียงเอื่อยเฉื่อยของตัวเองแล้วยกบรั่นดีจิบต่อด้วยท่าทีปกติ

“คุณไม่พอใจที่หนูปฏิเสธคุณเหรอคะ” ร่างบางสั่นไปทั้งตัว แต่ก็ลองถามสิ่งที่เขาทำกับเธอออกมาเพื่อความแน่ใจ

เสียหน้าหรือเปล่า ไม่พอใจที่ถูกปฏิเสธใช่ไหม เขาถึงหาเรื่องให้เธอแบบนี้

“นั่นสินะ” นอกจากไม่ตอบอย่างตรงคำถามแล้ว เขากลับพูดเหมือนย้อนถามเธอกลับอีกต่างหาก ว่าใช่แบบนั้นหรือเปล่า

“อยากช่วยลุงเธอไหม”

“คะ?”

“มาอยู่กับฉัน แล้วฉันจะหักต้นหักดอกกับยอดที่จ่ายแต่ละเดือน”

“มะ...หมายความว่ายังไงคะ”

“มาเป็นผู้หญิงของฉัน”

“ไม่ค่ะ!”

“แน่ใจ?”

“แน่ใจค่ะ หนูไม่มีทางเป็นผู้หญิงของคุณเด็ดขาด!”

“หึ! เธอมีสิทธิ์เลือก ข้าวหอม”

เธอจำรอยยิ้มวันนั้นของเขาได้ หลังเธอปฏิเสธ รอยยิ้มและแววตาของเขาดูเย็นชาขึ้นอย่างเห็นได้ชัด

เพราะเธอทำให้เขาเสียหน้าใช่ไหมเขาถึงเอาคืนเธอแบบนี้

“หนูขอเงินคืนได้ไหมคะ” ใช้อารมณ์ไปก็คงไม่มีทางเอาชนะเขาได้ ตอนนี้ก็คงทำได้เพียงพูดด้วยเหตุผลและขอร้องเขาเท่านั้น

หวังว่าเขาจะเห็นใจเด็กคนนี้

“เธอจะมาขอเงินที่ฉันไม่ได้เอาเหรอข้าวหอม” เงินเขาให้พวกนั้นไปแล้ว ให้โดยไม่ได้แตะต้องเลยแม้แต่ปลายนิ้ว

นั่นแปลว่าเขาไม่ได้เอา มันไม่ได้อยู่กับเขา แล้วทำไมเขาต้องคืนให้เธอ ทำไมต้องรับผิดชอบส่วนที่ไม่ได้แตะต้องด้วยล่ะ

“.....” ข้าวหอมจ้องมองคนตรงหน้าด้วยแววตาที่เปลี่ยนไป

ความกลัวจางหาย เหลือแต่ความไม่เข้าใจ ไม่พอใจ และโกรธ

แต่เดี๋ยวนะ

“ไม่สิ คุณให้คนตามหนูเหรอคะ” เหมือนเธอจะลืมส่วนนี้ไป

เขารู้ได้ยังไงว่าเธอจะไปที่ไหน จนกระทั่งถูกกระชากกระเป๋าแล้วก็มาอยู่กับเขา ถ้าไม่ใช่เขาให้คนตามดูเธอ

“เธอเห็นหรือเปล่า” ถ้าให้ตามเห็นไหม ถ้าไม่เห็นจะใช่หรือเปล่า

ก็เหมือนที่อยู่ๆ มีคนจ้างเธอไปขายกระเป๋านั่นแหละ มันบังเอิญไปหมดไหมนะ?

หึ!

“.....” ข้าวหอมกลับมารู้สึกกลัวอย่างบอกไม่ถูก

หากเขาให้คนตามดูเธอจริงๆ นั่นแปลว่าตั้งแต่วันที่เธอปฏิเสธเขาตอนนั้น ชีวิตของเธอตกอยู่ในสายตาของเขาทั้งหมด

“หนูขอเงินคืนเถอะนะคะ”