ตอนที่5 มีโอกาส

ทุกอย่างผิดจากที่ข้าวหอมคิดไว้อย่างสิ้นเชิง นอกจากนิสาไม่ให้โอกาสเธอแล้ว ยังคิดจะแต่งเรื่องเพื่อให้ทุกคนเข้าใจเธอผิด

แล้วเงินเกือบหกหมื่น เธอจะหามาทันในวันพรุ่งนี้ได้ยังไง

ข้าวหอมรู้สึกสิ้นหวังมากกว่าเก่า จากที่คิดว่าจะพอมีทางออก แต่หลังจากคุยกับนิสาแล้วกลับเป็นดิ่งยิ่งกว่าเก่า ถึงขนาดไม่มีสมาธิในการเรียนเลยด้วยซ้ำ เธอทิ้งตัวนั่งม้านั่งด้วยความทอดถอนใจอย่างหมดอาลัยตายอยาก พยายามเค้นหัวสมองของตัวเองเพื่อหาทางออกกับเรื่องนี้ให้ทันในวันนี้ แต่คิดจนหัวแทบแตกก็หาทางออกไม่ได้

ไม่มีเลยสักทาง

กระทั่งถึงเวลาทำงานจึงดึงสติและพาตัวเองไปทำหน้าที่ตรงนี้ก่อน

ข้าวหอมมาทำงานของตัวเองด้วยสติที่ไม่คงที่เท่าไหร่ แต่ก็พยายามไม่ให้มีอะไรผิดพลาด ไม่อย่างนั้นคงเสียเงินแทนได้เงิน

“ข้าวหอม รับลูกค้าโต๊ะสองแทนพี่หน่อย” ข้าวหอมเดินออกจากห้องน้ำมาก็เจอกับรุ่นพี่ในร้าน อีกฝ่ายบอกเธอแล้วเดินผ่านไป

มือบางยื่นไปหยิบเมนูไว้แนบอกก่อนจะเดินตรงไปยังโต๊ะของลูกค้าเพื่อทำหน้าที่

แต่…

กึก!

เท้าเรียวชะงักกึกอยู่กับที่เมื่อเธอได้เห็นหน้าของลูกค้าบนโต๊ะ

“.....” ใบหน้าหล่อร้ายที่นั่งอยู่เงยหน้าขึ้นมอง เลิกคิ้วขึ้นข้างหนึ่งเมื่อเธอไม่ส่งเมนูให้เขา

“มะ...เมนูค่ะ” รีบหลบสายตาแล้วยื่นเมนูไปที่โต๊ะ พูดเสียงติดขัดอย่างควบคุมไม่ได้

“.....” พระรามรับเมนูมาถือไว้ในมือ นิ้วเรียวยาวค่อยๆ เปิดเมนูอาหารตรงหน้าอย่างไม่รีบร้อน

“.....” ส่วนข้าวหอมอยากออกไปจากตรงนี้ไม่น้อย อยากหายตัวไปตั้งแต่เห็นเขาในวินาทีแรก หันไปมองหาพี่ร่วมงานเพื่อให้มารับช่วงต่อ แต่ทุกคนกลับมีหน้าที่ของตัวเองอยู่แล้ว

“ฉันเอาข้าว... หมกไก่”

“!” เธอเผลอสะดุ้งกับเสียงราบเรียบของเขาที่กลับรู้สึกว่าเน้นคำว่าเอาข้าวจนทำให้ใจของเธอกระตุกแทบหล่นตาตุ่ม

ยิ่งสายตาของเขาที่หันมามองสบเธอตอนพูด มันทำให้ร่างกายของเธอแทบไม่กล้าขยับ พยายามดึงสติตัวเองเท่าไหร่ก็ยังเตลิดเปิดเปิง

“รับน้ำอะไรดีคะ” พยายามโฟกัสแค่เรื่องอาหาร ถามน้ำออกไปแทน

“มีอะไรแนะนำไหม” ไม่ได้ตอบ แต่เลิกคิ้วถามเธอแทนอย่างใจเย็น สายตาจับจ้องไม่ละไปไหน

แต่กลับอ่านไม่ออกให้คนทำตัวไม่ถูกกว่าเก่า

“น้ำแร่ค่ะ” มันคงเป็นการแนะนำที่ไม่ใช้ความคิดเลยสักนิด แต่เธออยากรีบรับออเดอร์แล้วรีบออกจากตรงนี้

“เหรอ แต่ฉันดื่มทุกวันแล้วน่ะ...”

“อยากลองอย่างอื่นบ้าง”

“น้ำตะไคร้มะนาวไหมคะ” จบๆ ไป

“เธอว่าดีไหม”

“ค่ะ”

“แต่ฉันไม่ชอบกลิ่นตะไคร้”

“... งั้นเอาน้ำอัญชัญมะนาวไหมคะ” เธอรู้สึกว่าตัวเองใช้ความพยายามไม่น้อยกับการรับออเดอร์ครั้งนี้ แต่ก็พยายามรักษาสีหน้าและอาการของตัวเองไว้อย่างที่สุด

“เอางั้นก็ได้” มุมปากที่ยกขึ้นเบาๆ เหมือนจะยิ้มไม่ยิ้มก่อนตอบรับพนักงานสาวออกไป

“ขอทวนรายการอาหารนะคะ...”

“ข้าวหมกไก่ แล้วก็น้ำอัญชัญมะนาว... รอสักครู่ค่ะ” รีบทวนและรีบหมุนตัวเดินออกไปทันที ไม่สนใจหากเขาจะเรียกรั้งไว้หรือไม่ เธอต้องรีบออกไปตั้งตัวก่อน

“น้ำได้แล้ว” ไม่นานพนักงานครัวก็ส่งน้ำมาให้ สิ่งที่ทำได้เร็วสุดและต้องนำไปเสิร์ฟให้ลูกค้าก่อนระหว่างรออาหาร

“พี่ตุ๊กตา...”

“เขารีเควสหอม” ตุ๊กตาแทรกขึ้นเมื่อเห็นสายตาของข้าวหอมเหมือนกำลังบอกให้เธอนำน้ำไปเสิร์ฟโต๊ะที่ตัวเองรับผิดชอบ

“ลูกค้าเหรอคะ?”

“อืม”

“.....” เธอคิดว่ารุ่นพี่แค่จะเข้าห้องน้ำเลยขอความช่วยเหลือ ไม่คิดว่าเป็นเขาเองที่ต้องการให้เธอไปเผชิญหน้า

ข้าวหอมมองแผ่นหลังกว้างของชายหนุ่มที่สวมเสื้อผ้าสีดำทั้งตัว ชุดที่เธอเห็นเขาใส่ไม่ต่างจากสองครั้งที่ผ่านมาที่ได้เจอ

ผู้ชายที่ดำมืดยากจะเข้าถึงและเข้าใจได้

และเขาคือเจ้าหนี้ของลุงเธอ

ร่างบางหลับตาปรับลมหายใจ ก่อนจะยกถาดใบเล็กที่ใส่น้ำแล้วถือไปยังโต๊ะอาหารของลูกค้าที่เธอไม่อยากเจอที่สุด

“ขออนุญาตเสิร์ฟน้ำค่ะ” พูดตามหน้าที่ วางน้ำลงตรงหน้าเขาโดยไม่มองหน้า แม้จะรับรู้ถึงสายตาที่จับจ้องเธออยู่ก็ตาม

วางเสร็จกำลังจะหมุนตัวเดินออก แต่น้ำเสียงราบเรียบกลับดังขึ้นขัดซะก่อน

“เธอมีโอกาสตอบคำถามฉันใหม่นะ”