ตอนที่2 เลิกจ้าง

การทำงานของข้าวหอมผ่านพ้นไปยังไม่ถึงครึ่งทาง เจ้าของร้านที่ปกติไม่ค่อยเข้ามาในเวลานี้เท่าไหร่นักกลับปรากฏตัวที่ร้านด้วยใบหน้าตึงเครียด เดินมาหาพนักงานพาร์ทไทม์ของตัวเอง

“หอมตามพี่มาหน่อย”

“ค่ะ” ข้าวหอมตอบรับอย่างไม่เรื่องมาก วางมือจากสิ่งที่ทำแล้วตามเจ้าของร้านไปด้านหลังเป็นพื้นที่เฉพาะคนภายในเท่านั้น

“พี่ต้องเลิกจ้างเรา” เสียงถอนหายใจและสีหน้าไม่สบายใจเปิดเผยอย่างชัดเจน ขณะบอกเรื่องสำคัญให้หญิงสาวตรงหน้ารับรู้

“หอมทำอะไรผิดไปหรือเปล่าคะ” ตกใจจนตัวชา แต่พยายามเรียกสติแล้วถามสิ่งที่สงสัยออกไป

“หอมไม่ได้ทำอะไรผิด แต่พี่มีเหตุผลที่จ้างหอมต่อไม่ได้” เธอเองก็ลำบากใจเหมือนกัน เด็กสาวตรงหน้าทำงานดี ขยันขันแข็ง เธอรับทำงานด้วยกันมามากกว่าสองปีแล้ว ไม่เคยมีความคิดจะไล่ออกเลย

แต่ถ้าต้องเลือกระหว่างตัวเองกับพนักงานพาร์ทไทม์ ยังไงก็ต้องเลือกตัวเองอยู่แล้ว

“หอมขอทราบเหตุผลหน่อยได้ไหมคะ”

“เอาเป็นว่าพี่จะจ่ายค่าชดเชยให้หอมนะ แต่ต่อไปนี้หอมไม่ต้องมาทำงานที่นี่แล้ว” ไม่จำเป็นต้องรู้เหตุผลที่เปลี่ยนอะไรไม่ได้ และตัวข้าวหอมเองก็แก้ไขอะไรไม่ได้อยู่แล้ว

“.....” ข้าวหอมมองหน้าเจ้าของร้านที่เธอเคารพมาตลอดอย่างบอกไม่ถูก มันเป็นความไม่เข้าใจและเหมือนไม่ได้รับความเป็นธรรม ทำให้เกิดอคติในใจบางอย่าง

แต่ในเมื่อเจ้าของร้านเป็นฝ่ายออกปากไล่เธอออก ในเมื่ออีกฝ่ายไม่คิดจะบอกเหตุผลอะไรให้เธอรู้ ลูกจ้างชั่วคราวอย่างเธอก็คงทำได้เพียงยอมรับความจริง

“หอมทราบแล้วค่ะ” ตอบรับอย่างทำอะไรไม่ได้กับการตัดสินใจของเจ้าของร้าน

ถอดผ้ากันเปื้อนออกเพราะหมดหน้าที่ของเธอแล้ว

“ขอโทษนะที่พี่ไม่ได้บอกล่วงหน้า ส่วนเงินพี่จะโอนให้” พูดแค่นั้นก็เดินออกจากร้านไปอย่างไม่อยากสู้หน้าลูกน้องของตัวเองเท่าไหร่

ข้าวหอมไม่ได้พูดอะไร หยิบกระเป๋าเดินออกประตูข้างร้าน พร้อมกับโทรศัพท์ที่สั่นแจ้งเตือนเงินเดือนที่เธอมักจะได้ประจำมาสามเดือน

อย่างน้อยก็ดีที่เธอไม่ได้ถูกไล่ออกฟรีๆ แม้จะสงสัยในเหตุผล แต่ก็ทำได้เพียงปล่อยผ่านไป

เหมือนกับที่ริมถนนด้านหน้าคาเฟ่มี GT3 RS คันสีดำด้านที่จอดติดเครื่องอยู่ สายตาล้ำลึกเจ้าเล่ห์มองไปเบื้องหน้า มุมปากกระตุกยกยิ้มขึ้นเมื่อเห็นใครบางคนเดินออกจากร้านก่อนถึงเวลาเลิกงาน

เมื่อเธอหายไปจากสายตา ตาคมก็หันกลับมามองแก้วกาแฟในช่องวางแก้วที่ให้คนไปซื้อก่อนหน้านี้ พร้อมกับฝ่าเท้าในรองเท้าผ้าใบราคาแพงจะเหยียบคันเร่งส่งเสียงคำรามของเครื่องยนต์ออกจากข้างทางขับตรงไป

สนามแข่ง

สนามที่ถูกเปิดเพียงเพราะความชื่นชอบส่วนตัวร่วมกับเพื่อนสนิท สถานที่ที่เปิดไว้ลองรถ เดิมพันเถื่อน แต่ก็สร้างอาชีพสร้างรายได้ให้คนรักความเร็วด้วยการปั้นนักแข่งเดินสายตามสนามอยู่เรื่อยเช่นกัน

“ไม่ซื้อคาเฟ่นั่นไปเลยล่ะ” ไคเลอร์ หันมาทักเพื่อนด้วยรอยยิ้มกวนเบื้องล่างกว่าใครทั้งหลาย

แม้เพื่อนตัวดีไม่ได้บอกว่ากำลังทำอะไรอยู่ แต่การกระทำที่หายไปแล้วกลับมาอีกทีพร้อมแก้วกาแฟร้านเดิม มันทำให้คนใส่ใจเพื่อนอย่างเขาอดไม่ได้ที่จะสอดส่องดูแลจนรู้เรื่องสนุกมา

“มึงอย่าหาพูดไปเรื่อย มันยิ่งบ้าระห่ำอยู่ด้วย” น้ำเสียงเรียบๆ พร้อมรอยยิ้มบางเบาของ ขุนเขา ปรามไคเลอร์ที่ชี้โพรงให้กระรอก เพราะคนที่ตกเป็นประเด็นทำอะไรเกินคาดหมายอยู่เสมอ

“ไม่มีเหตุผลต้องซื้อ” ใบหน้าหล่อของ ราม หรือ พระราม ส่ายไปมาเบาๆ ขณะตอบเพื่อนออกไปด้วยรอยยิ้มที่ดูวาววับเจ้าเล่ห์

“แล้วซื้อทำเหี้ยไรทุกวัน?...”

“อยากสนับสนุนทุนการศึกษาเขา?” ไคเลอร์ถามเพื่อนขึ้นอีกครั้ง คนที่ซื้อและถือแก้วกาเฟติดมือจนชินตา ไม่ว่าจะเย็นแค่ไหน แต่ก็ยังกินมัน

“มึงไม่ใช่คนใจเย็นขนาดนี้” ขุนเขาพูดตามที่คบกันมานานกว่ายี่สิบปี เพื่อนที่ไม่ทำอะไรร้อนเหมือนไฟ แต่ก็ไม่ใจเย็นและนิ่งเฉยได้ขนาดนี้

“อะไรแบบเดิมๆ มันน่าเบื่อไม่ใช่?” รอยยิ้มร้ายยกขึ้นมุมปากขณะเลิกคิ้วย้อนถามเพื่อน

“ก็ถูก แต่กับสิ่งที่มึงอยากได้ แค่ชั่วโมงเดียวก็ไม่เคยคิดรอ” ขุนเขาแย้งออกมาอย่างไม่อยากเชื่อ

คนที่หากเล็งอะไรไว้ก็จะเอาเดี๋ยวนั้นอย่างพระรามแปลกที่สามารถนิ่งและรอได้ขนาดนี้ ต่อให้บอกว่าจะเปลี่ยนวิธีการให้น่าตื่นเต้นขึ้น แต่ไม่คิดว่าเพื่อนคนนี้จะใจเย็นได้ถึงเท่านี้

“กับบางอย่าง รีบร้อนไปก็ไม่สนุก” รอยยิ้มยังคงประดับอยู่มุมปากเหมือนเดิม

นิ้วเรียวหยิบบุหรี่มาจุดสูบ สายตามองแก้วกาแฟที่โต๊ะเตี้ยข้างขาเรียวยาวที่ยกขึ้นพาดวางอยู่ข้างๆ

กาแฟที่ซื้อทุกวัน ปฏิกิริยาที่ไม่เปลี่ยนไปแม้แต่น้อย

“หึ!” พอคิดแล้วก็อดแค่นเสียงในลำคอไม่ได้

“สรุปจะเอาให้ได้?” ไคเลอร์ถามต่อด้วยความสงสัยในเรื่องนี้และความคิดของเพื่อนตอนนี้

“มึงก็ช่างถาม” ขุนเขาตอบแทน คนอย่างพระรามเพื่อนมันไม่ต้องหาคำตอบอะไร ในเมื่ออยากได้อะไรมีอะไรบ้างที่มันไม่เอาให้ได้

“แต่นี่มันจะสามเดือนได้แล้วปะ?” ปกติเคยรอเกินยี่สิบสี่ชั่วโมงกับกี่เรื่อง นับนิ้วได้เลย

“ถ้าง่ายคงไม่ทำให้กูสนุกแบบนี้” เพราะยากกว่าที่เคยพบเคยเห็นมา นั่นเลยกระตุ้นความอยากได้อยากเอาชนะจนถึงตอนนี้

ยอมเสียเวลาหยอกแหย่ รอเหยื่อเป็นฝ่ายซมซานเข้ามาหาเอง ไม่น่าพอใจกว่าเหรอ?