บทที่ 3: ความรู้สึกที่ซับซ้อน

“ปันปัน”

เสียงทุ้มของกรกันต์เอ่ยขึ้นเบาๆ ในความเงียบ ขณะที่ทั้งสองนั่งดูหนังด้วยกันในห้องนั่งเล่น ทั้งบ้านเงียบสงบ มีเพียงเสียงจากทีวีและแสงไฟจากทีวีที่ส่องสว่างในห้องนั่งเล่น ปันปันนั่งพิงโซฟาด้วยท่าทีสบายๆ สายตาจับจ้องอยู่ที่หน้าจอหลังจากเพิ่งทำอาหารเย็นให้พี่เขยเสร็จ กรกันต์นั่งอยู่ข้างๆ เขา ใบหน้าดูนิ่ง แต่ดวงตาคมนั้นกลับแอบมองปันปันเป็นระยะ

ปันปันหันมามอง ดวงตาใสซื่อของเขาเต็มไปความสดใส “พี่กันต์ มีอะไรเหรอเปล่าครับ”

กรกันต์อดไม่ได้ที่จะจ้องใบหน้าขาวเนียนของปันปัน ดวงตากลมโตที่ดูสดใสเหมือนเด็ก และรอยยิ้มที่มักทำให้บรรยากาศรอบตัวดูผ่อนคลาย แม้เขาจะพยายามกดทับความรู้สึกในใจมานาน แต่ยิ่งอยู่ใกล้ ความต้องการที่เขาพยายามปฏิเสธก็ยิ่งชัดเจน

คนเรียกถอนหายใจยาว สายตาหลุบต่ำเหมือนกำลังตัดสินใจบางอย่าง “พี่แค่ ขอบคุณนะ ที่ปันปันมาอยู่ที่นี่ มาเป็นเพื่อนพี่ในตอนที่พี่เหงา” เสียงของเขาอ่อนลง น้ำเสียงนั้นเต็มไปด้วยความรู้สึกที่ยากจะอธิบาย มีคำพูดอีกมากมาย ที่เขาอยากจะพูดแต่เขาพยายามที่จะสกัดกั้นไว้ไม่ให้มันพร่างพรูออกมาจากปาก เขาอยากจะเก็บมันไว้ในส่วนลึกของหัวใจ

“ไม่เป็นไรหรอกครับพี่กันต์ ปันก็ดีใจที่ได้ช่วยพี่ ปันรู้ว่าพี่แป้งไม่ค่อยได้อยู่บ้าน ถ้าพี่ต้องอยู่คนเดียวคงเหงามากแน่ๆ อีกอย่างปันต้องขอบคุณพี่กันต์กับพี่แป้งต่างหากล่ะครับที่ช่วยให้ปันได้ประหยัดค่าหอด้วยครับ พี่กันต์อย่าคิดมากเลยนะครับ ปันรู้สึกดีที่ได้ดูแลพี่” ปันปันยิ้มอย่างใสซื่อ ใจดวงน้อยๆของเขารู้สึกดีและมีความสุขทุกครั้งที่ได้ดูแลร่างสูง

กรกันต์มองรอยยิ้มนั้น ใจเต้นแรงขึ้นโดยไม่รู้ตัว ก่อนจะพูดต่อด้วยน้ำเสียงสั่นเล็กน้อย “ปันปัน พี่ไม่รู้ว่ามันถูกหรือผิด แต่พี่รู้สึก รู้สึกดีที่มีปันปันอยู่ข้างๆพี่ในวันที่พี่เหงา พี่ใจเต้นทุกครั้งที่ปันอยู่ใกล้พี่ พี่รู้สึกกับปันปันมากเกินกว่าที่ควรจะรู้สึกว่าปันปันกับน้องชายของแป้ง”

คำพูดนั้นทำให้ปันปันชะงัก ดวงตาเบิกกว้างใจเต้นแรงไม่แพ้กัน คำพูดของกรกันต์วนเวียนในหัวของเขา ความรู้สึกหลากหลายถาโถมเข้ามา ทั้งตกใจ ทั้งสับสน แต่ลึกๆ แล้วก็มีความหวั่นไหวที่เขาไม่เคยสัมผัสมาก่อน

“พะ พี่กันต์ ” เสียงของปันปันเบาหวิว ก่อนที่คำพูดจะหลุดออกจากปากตามที่หัวใจมันบอกโดยไม่ทันคิด

“ปันก็ ปันก็รู้สึกเหมือนกันกับพี่ได้หรือเปล่า ปันมีความสุขที่ได้ทำอะไรเพื่อพี่กันต์ ได้ดูแลพี่กันต์”

กรกันต์ชะงัก ก่อนจะค่อยๆ เอื้อมมือไปสัมผัสแก้มใสของปันปันอย่างอ่อนโยน “ปันปัน” เสียงนั้นแผ่วเบา แต่เต็มไปด้วยความรู้สึกที่ลึกซึ้ง

ไม่ทันที่ปันปันจะทันได้ตอบอะไร ริมฝีปากของกรกันต์ก็เคลื่อนเข้ามาช้าๆ สัมผัสแผ่วเบาแต่หนักแน่น ริมฝีปากของพี่เขยประทับลงบนริมฝีปากของเขา ความอุ่นร้อนนั้นทำให้ปันปันไปไม่เป็น หัวใจเต้นรัวจนเหมือนจะหลุดออกจากอก

แม้จะไม่มีประสบการณ์ แต่ปันปันก็ปล่อยให้ความรู้สึกนำพา เขาเปิดใจรับสัมผัสจากกรกันต์ ปันปันโดนลิ้นร้อนบังคับให้เปิดปากออกให้กับลิ้นของพี่เขยได้เข้ามาชิมความหวานในโพรงปาก ความหวานละมุนและความร้อนแรงที่แลกเปลี่ยนทำให้ปันปันเหมือนโดนสะกด

ริมฝีปากและลิ้นของพี่เขยที่ชำนาญกว่าเคลื่อนไหวอย่างเอาแต่ใจ มือหนาประคองท้ายทอยของคนอ่อนประสบการณ์ให้รับสัมผัสได้ถนัดยิ่งขึ้น ลิ้นร้อนจูบดูดดื่มอย่างเอาแต่ใจ เขาติดใจในรสชาติความหวานที่แปลกใหม่ที่ได้รับจากน้องเมีย

ปันปันที่โดนสะกดให้มัวเมา เรียวลิ้นเล็กของเขาเกี่ยวกับลิ้นสากที่รุกล้ำเข้ามาของพี่เขย มือเรียวไม่รู้ว่าจะวางไว้ตรงตำแหน่งไหน กรกันต์เลยต้องจับมือน้องให้มากอดคล้องไว้ที่คอตัวเอง

ทั้งคู่มัวเมาในรสจูบของกันและกัน กรกันต์ค่อยๆ ดันร่างเล็กให้นอนราบลงกับโซฟาตัวใหญ่ ก่อนที่ร่างโตจะทาบทับตามลงมา โดยริมฝีปากยังคงจูบดูดดื่มไม่ปล่อย มือหนาสอดเข้าไปในชายเสื้อของปันปันลูบไล้สัมผัสไปตามเนื้อเนียนที่อุ่นร้อนอย่างหลงใหล นิ้วมือยาวสัมผัสเข้ากับยอดอกที่เริ่มแข็งขึ้นตามการกระตุ้นจนเป็นไต เจ้าของหน้าอกยกอกแอ่นขึ้นเพื่อจะได้รับสัมผัสจากมือหนาได้มากขึ้น

เหมือนกรกันต์จะรับรู้ได้ถึงความรู้สึกของคนน้อง ใบหน้าคมผละออกจากการจูบที่ยาวนาน เลื่อนลิ้นสากลากเลียมาตามลำคอขาวสูดดมเอาความหอมเข้าปอด แล้วลากลิ้นต่อมาจนถึงปลายยอดอกที่เเข็งเป็นไตรอการสัมผัสอยู่ ปลายลิ้นร้อนตวัดเลียตุ่มเล็กให้เเข็งขึ้นไปอีก คนโดนเลียยิ่งยกหน้าอกเข้าหาปากพี่เขย มือเรียวกดศีรษะคนพี่ให้อยู่ตรงหน้าอกของตัวเอง

“อ๊ะ อ๊าาา พี่กันต์ อ๊ะซี๊ด ปันเสียว พี่กันต์ ซี๊ดดดด ไม่ไหว ปันเสียว อูยยย พี่กันต์ดูดอีก ซี๊ดดด ปัน อ๊ะเสียว ซี๊ดดด” เสียงครางหวานหลุดออกมาจากริมฝีปากเล็ก

เสียงที่ดังลอดออกมาทำให้กรกันต์ได้สติในทันที เขาชะงักตัวเองหยุดการกระทำทั้งหมด ก่อนที่จะเกิดเรื่องที่ไม่ควรเกิดขึ้น ร่างหนานอนนิ่งอยู่บนอกเปลือยที่เป็นสีแดงจากริมฝีปากและมือของเขา เมื่อสะกดอารมณ์ความอยากของตัวเองได้แล้ว เขาผละออกจากร่างขาวที่ตอนนี้ใบหน้าแดงจัดและหอบเบาๆ กรกันต์นั่งลงที่ปลายโซฟา กุมขมับตัวเองแน่น ใจเต้นแรงด้วยความรู้สึกผิดและความสับสน

“ปันปัน พี่ พี่ขอโทษ พี่ไม่ได้ตั้งใจ” เสียงทุ้มของกรกันต์พูดออกมาเบาๆ ไม่กล้ามองหน้าน้องเมียที่เขาเพิ่งล่วงเกินไป เพราะไม่อยากมองหน้าสวยนั่น เดี๋ยวเขาจะห้ามใจของตัวเองไว้ไม่อยู่

ปันปันได้ยินคำพูดนั้น หัวใจเหมือนถูกบีบด้วยความน้อยใจ เสียงสั่นของคนน้องจึงเอ่ยบอกพี่เขยออกไป “ไม่เป็นไรครับพี่กันต์ ปันเข้าใจ ปันรู้ว่าพี่ไม่ได้ตั้งใจ ปันขอโทษที่ไม่ได้ห้ามพี่ พี่กันต์อย่าคิดมากนะครับ แยกย้ายกันไปนอนเถอะครับ ดึกแล้วปันว่าพี่น่าจะพักผ่อนให้มากๆ และพรุ่งนี้ปันมีเรียนเช้าด้วย งั้นปันขอตัวไปนอนก่อนนะครับ”

ร่างบางลุกขึ้น ก่อนจะรีบเดินกลับห้องของตัวเองทันที ทิ้งให้กรกันต์นั่งเครียดอยู่คนเดียว

‘ผมเข้าใจ แต่หัวใจผมไม่ได้เข้าใจไปด้วยเลย’ ปันปันคิดในใจ น้ำตาเริ่มเอ่อเมื่อเขาถึงห้อง เขารู้ว่าความสัมพันธ์นี้มันซับซ้อน แต่ความรู้สึกของเขาที่มีต่อกรกันต์นั้นชัดเจนเกินกว่าจะปฏิเสธได้

ด้านกรกันต์เองก็รู้สึกเหมือนกัน เขานั่งนิ่งอยู่บนโซฟา ความรู้สึกที่เขามีต่อปันปันไม่อาจถูกปฏิเสธได้อีกต่อไป เขารู้สึกดีที่ได้ทำแบบนี้กับปันปัน ถึงแม้เขาจะไม่เคยมีอะไรกับผู้ชายมาก่อน แต่พออยู่กับปันปันเขากับรู้สึกหวั่นไหว

“ฉันจะหยุดทุกอย่างไว้ตรงนี้ได้ไหม หรือหัวใจของฉันเลือกนายไปแล้ว ปันปัน”