ตอนที่ 4: การรอคอยด้วยความหวัง

“แป้งมาถึงแล้วค่ะ คุณอยู่ที่โรงแรมแล้วใช่ไหมคะ”

เสียงหวานๆ ของแป้งคุยกับคนที่อยู่ในสาย หลังจากเที่ยวบินจบลง และผู้โดยสารทยอยลงจากเครื่องบินไปหมดแล้ว แป้งรีบจัดการสิ่งของส่วนตัวอย่างรวดเร็ว ก่อนจะลากกระเป๋าเดินทางใบเล็กออกจากสนามบิน เสียงโทรศัพท์ดังขึ้นในกระเป๋าของเธอ เธอหยิบขึ้นมาและกดรับทันทีใบหน้าสวยยิ้มอย่างดีใจที่เสียงปลายสายตอบกลับด้วยความอบอุ่น

“ใช่ครับ ผมรออยู่ เจอกันนะ”

ประตูห้องพักของโรงแรมหรูใจกลางเมืองเปิดออก แป้งก้าวเข้ามาในห้อง แสงไฟนวลตาในห้องส่องลงบนผนังที่ตกแต่งอย่างหรูหรา วายุนั่งอยู่บนโซฟาหนังสีเข้มด้วยท่าทีผ่อนคลาย เสื้อเชิ้ตสีขาวของเขาถูกปลดกระดุมสองเม็ด ทำให้เขาดูสง่างามในแบบที่ไม่ต้องพยายาม

“เหนื่อยไหมครับ” เขาถามพร้อมกับรอยยิ้มอ่อนโยน แววตาที่สบกับเธอมีทั้งความอบอุ่นและความหลงใหล

แป้งวางกระเป๋าลงแล้วทิ้งตัวลงนั่งข้างเขา “นิดหน่อยค่ะ แต่พอเห็นคุณ ก็เหมือนทุกอย่างหายไปเลย”

“แป้ง…” มือหนาของเขาเอื้อมแตะแขนเธออย่างแผ่วเบา “ผมคิดถึงคุณเหลือเกิน”

เธอนิ่งอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนที่ริมฝีปากจะค่อย ๆ คลี่ยิ้ม “แป้งก็คิดถึงคุณเหมือนกันค่ะ วายุ” เสียงของเธอเบาราวกระซิบ แต่เต็มไปด้วยความอ่อนหวาน

เขาดึงเธอเข้ามาในอ้อมแขน กลิ่นน้ำหอมของเธอที่คุ้นเคยทำให้เขาหลับตา สูดลมหายใจลึก ความรู้สึกที่ถูกเก็บไว้ในใจมาตลอดพลันหลั่งไหล

“คุณรู้ไหมว่าผมเฝ้ารอวันนี้นานแค่ไหน ผมอยากอยู่กับคุณทุกคืน”

วายุยื่นมือไปลูบแก้มเธออย่างแผ่วเบา “ผมดีใจที่คุณมา ผมรอวันนี้มาตลอด คุณทำให้ผมรู้สึกว่าทุกการรอคอยมีความหมาย”

“คุณทำให้ฉันรู้สึกเหมือนตัวเองสำคัญ” เธอกล่าวเสียงเบา

“เพราะคุณคือคนสำคัญของผม” วายุตอบกลับโดยไม่ลังเล

แป้งยิ้ม แต่ลึกๆ ในใจ ความรู้สึกผิดชอบชั่วดีตีกันอยู่ เธอรู้ว่ามันผิด แต่ขณะเดียวกัน เธอก็รู้สึกเป็นอิสระเมื่ออยู่กับเขา แม้เวลาทำงานเธอจะแสดงรอยยิ้มอันแสนอบอุ่น พลางเสิร์ฟเครื่องดื่มให้ผู้โดยสารอย่างเป็นมืออาชีพ ทุกสายตาที่จ้องมองมาเห็นเพียงหญิงสาวที่เปี่ยมไปด้วยเสน่ห์ ความมั่นใจ และความเป็นระเบียบเรียบร้อย แต่ลึกลงไปในใจของแป้ง เธอรู้ดีว่าความรู้สึกของเธอไม่ได้สงบสุขอย่างที่แสดงออก เธอซ่อนความรู้สึกมากมายไว้ใต้เปลือกนอกของรอยยิ้ม ทั้งความอ่อนแอ ความเหงา และความต้องการที่ไม่ได้รับการเติมเต็ม

แป้งย้อนนึกถึงการพบกันครั้งแรกของเธอและวายุในเที่ยวบินระดับเฟิร์สคลาสระหว่างประเทศ ขณะนั้นแป้งเป็นพนักงานต้อนรับบนเที่ยวบิน วายุนั่งอยู่ในที่นั่งริมหน้าต่าง ขณะนั้นแป้งกำลังเสิร์ฟกาแฟให้เขา เธอเอ่ยถามอย่างสุภาพว่า “รับอะไรเพิ่มไหมคะ”

วายุเงยหน้าขึ้น สบตาเธอด้วยสายตาที่ดูอบอุ่นและสุภาพ “ขอบคุณครับ ผมคงไม่ต้องการอะไรเพิ่มเติม นอกจากการได้คุยกับคุณอีกสักครั้ง”

“คุณดูคุ้นเคยกับงานนี้มาก ผมคิดว่าคุณคงเป็นคนที่รักการเดินทาง” วายุเอ่ยขึ้นในวันนั้น

แป้งได้แต่หัวเราะเบาๆ “มันก็เป็นส่วนหนึ่งของงานค่ะ แต่บางครั้งก็ทำให้เหนื่อยเหมือนกัน”

แป้งหัวเราะเบาๆ แต่ในใจกลับรู้สึกถึงความพิเศษในสายตาของเขา การพบกันครั้งนั้นเป็นจุดเริ่มต้นของความสัมพันธ์ที่เปลี่ยนแปลงทุกอย่างในชีวิตของเธอ จากบทสนทนาสั้นๆ ความสนิทสนมก็ค่อยๆ เริ่มต้นขึ้น การพบเจอกันครั้งต่อๆ มาทำให้ทั้งคู่เริ่มแบ่งปันเรื่องราวของตัวเอง จนกระทั่งเส้นแบ่งระหว่างความสัมพันธ์ที่เหมาะสมและต้องห้ามค่อยๆ เลือนหายไป

“คุณยังจำได้ไหมว่าครั้งแรกที่เราเจอกัน คุณพูดอะไรกับผม” วายุถามพร้อมกับรอยยิ้มเจ้าเล่ห์ วันนี้เขานัดเจอกันกับเธอในเส้นทางประเทศปลายทางที่สายการบินของเธอมา

แป้งหัวเราะออกมาเบาๆ “ฉันบอกว่าบางครั้งงานนี้ทำให้เหนื่อย แต่คุณกลับพูดว่า ‘ถ้าผมได้เจอคุณในทุกเที่ยวบิน ผมคงไม่อยากลงจากเครื่องเลย’”

เขาหัวเราะเบาๆ ก่อนที่จะเอื้อมไปจับมือเธอ “เพราะมันจริง ทุกครั้งที่ผมเจอคุณนะแป้ง คุณทำให้ผมอยากหยุดเวลาไว้ตรงนี้ ผมไม่สนใจว่าวันพรุ่งนี้จะเป็นยังไง ขอแค่ตอนนี้เราได้อยู่ด้วยกันก็พอ”

แป้งนิ่งไปครู่หนึ่ง น้ำเสียงนั้นทำให้หัวใจเธอสั่น แต่เธอมองเขาด้วยสายตาที่เต็มไปด้วยความลังเล “ฉันก็คิดเหมือนกันค่ะ วายุ แต่...ฉันกลัวว่าวันหนึ่งความลับนี้จะทำลายทุกอย่าง”

วายุใช้นิ้วแตะริมฝีปากของเธอเบาๆ เพื่อหยุดคำพูดนั้น “อย่าคิดถึงเรื่องที่เราควบคุมไม่ได้ และอย่าพูดถึงสิ่งที่ทำให้เราเสียเวลา ตอนนี้คุณอยู่ตรงนี้ และผมก็อยู่ตรงนี้ ตอนนี้เราอยู่ด้วยกัน แค่นั้นก็พอแล้ว”

วายุเอื้อมมือไปจับมือของแป้งมาหอม “คุณเคยรู้สึกไหมว่า แค่การได้อยู่กับใครสักคน มันทำให้โลกทั้งใบดูเรียบง่ายขึ้น”

แป้งมองเขาด้วยสายตาอ่อนโยน “ฉันคิดว่าฉันเริ่มรู้สึกแบบนั้น ตั้งแต่ที่ได้เจอคุณ”

วายุยิ้มบางๆ ก่อนจะเลื่อนมือขึ้นไปแตะข้างแก้มของเธออย่างแผ่วเบา “คุณทำให้ผมรู้ว่าชีวิตมันมีอะไรมากกว่าการไล่ตามความสำเร็จ คุณทำให้ผมอยากหยุดเวลาไว้แค่ตรงนี้...”

แป้งเอนศีรษะลงบนมือของเขาอย่างผ่อนคลาย “คุณทำให้ฉันลืมทุกอย่าง ความกังวล ความผิดหวัง ทุกอย่างหายไปหมดเมื่อฉันอยู่กับคุณ”

วายุค่อยๆ เลื่อนหน้าเข้ามาใกล้ มองลึกเข้าไปในดวงตาของเธอ “ผมไม่อยากให้คุณต้องเผชิญกับอะไรคนเดียวอีกต่อไป ผมอยากเป็นคนที่อยู่ข้างคุณ ทุกครั้งที่คุณต้องการ”

แป้งหลับตาลงอย่างช้าๆ ราวกับยอมรับคำพูดนั้นด้วยหัวใจ เธอรู้สึกได้ถึงลมหายใจอุ่นๆ ของเขาที่อยู่ใกล้แค่เอื้อม ก่อนที่เขาจะจูบเธอเบาๆ ที่หน้าผาก ราวกับเป็นคำมั่นสัญญาที่ไม่ต้องการคำพูดใดๆ

“คุณรู้ไหม คุณเป็นเหมือนแสงสว่างในชีวิตฉัน” แป้งกระซิบเบาๆที่หูของเขา

วายุลูบเส้นผมของเธอเบาๆด้วยความเอ็นดู “แล้วคุณรู้ไหม คุณคือคนที่ทำให้ผมอยากเป็นผู้ชายที่ดีขึ้น ผมรักคุณ และตอนนี้ผมอยากรักคุณแล้วที่รัก”

จบประโยคริมฝีปากหยักก็กดจูบลงไปที่ปากอวบอิ่มได้รูปของแป้งอย่างดูดดื่ม สองลิ้นเกี่ยวกระหวัดสร้างความกระสันต์ซ่านให้ทั้งสอง

“ที่รัก ยกแรกผมขอที่โซฟาก่อนนะ ไม่ไหวแล้ว”