บทที่ 2 ความใกล้ชิดที่ผิดที่ผิดทาง

หลายวันผ่านไปหลังจากที่แป้งออกบิน เธอโทรมาบอกกับกรกันต์ว่ายังกลับไม่ได้เพราะเส้นทางประเทศที่บินไปมีพายุเข้า ต้องเลื่อนเที่ยวบินออกไปอีกเป็นอาทิตย์ ข่าวนี้ทำให้กรกันต์ยิ่งรู้สึกโดดเดี่ยวอย่างบอกไม่ถูก เขานั่งดื่มเบียร์อยู่หน้าบ้าน ทอดสายตามองออกไปยังความมืดที่เงียบงัน ในมือมีแก้วเบียร์ที่พร่องไปเกือบครึ่ง

เสียงฝีเท้าคนเดินเข้ามาใกล้ทำให้เขาหันไปมอง ปันปันมีแก้วเบียร์อีกแก้วในมือเดินมานั่งข้างๆ เขา ใบหน้าของปันปันยังคงเต็มไปด้วยความสดใส แต่ในดวงตานั้นแฝงไปด้วยความเป็นห่วง

“พี่กันต์ เป็นอะไรรึเปล่าครับ ช่วงนี้ดูพี่เหนื่อยๆ ไปนะ” ปันปันถาม น้ำเสียงของเขาอ่อนโยนเหมือนจะปลอบประโลม

กรกันต์หันไปมองปันปัน สายตาของเขาเต็มไปด้วยความเหนื่อยล้า จนปันปันสัมผัสได้

“ปันปัน พี่คิดว่าแป้งนอกใจพี่”

คำพูดนั้นเหมือนสายฟ้าฟาดลงมากลางอกของปันปัน เขาชะงัก แก้วเบียร์ในมือสั่นเล็กน้อย

“พี่แป้ง จะทำแบบนั้นจริงๆ เหรอครับ ผมว่าไม่น่าจะใช่นะ มันเป็นไม่น่าจะเป็นไปได้เลยด้วยซ้ำ พี่อาจจะเข้าใจผิดก็ได้” เขาพูดด้วยน้ำเสียงที่พยายามปลอบใจ แม้ในใจจะเต็มไปด้วยความตกใจและไม่อยากเชื่อ ไม่เคยคิดมาก่อนว่าพี่สาวของตัวเองจะทำอะไรแบบนี้เพราะดูทั้งคู่ออกจะรักกันดี

กรกันต์หัวเราะเบาๆ แต่เป็นเสียงหัวเราะที่เต็มไปด้วยความขมขื่น แววตาของเขาฉายความทุกข์ออกมาให้เห็น

“พี่เองก็อยากให้มันเป็นแค่เรื่องที่พี่คิดไปเอง แต่บางอย่างมันบอกพี่ว่าความรักของเรามันไม่เหมือนเดิมอีกแล้ว พี่ไม่รู้ว่าควรทำยังไง พี่รักแป้ง”

ปันปันมองพี่เขยด้วยความรู้สึกที่หลากหลาย เขาอยากปฏิเสธคำพูดของกรกันต์ แต่ลึกๆ ในใจเขาก็รู้ว่าความสัมพันธ์ระหว่างแป้งและกรกันต์ดูเปราะบางลงเรื่อยๆ

“พี่แป้งเขาอาจจะมีเหตุผลอะไรบางอย่างที่ไม่ได้บอกพี่ก็ได้นะครับ” ปันปันพูดเบาๆ แม้จะไม่แน่ใจในคำพูดของตัวเอง

กรกันต์ถอนหายใจ สายตาเขาหันกลับไปมองท้องฟ้ายามค่ำคืนที่ไร้ดวงดาว “พี่รักแป้ง แต่บางที ความรักอย่างเดียวมันอาจไม่พอ”

ปันปันไม่ได้พูดอะไรต่อ เขาเพียงแต่นั่งอยู่ข้างๆ รับฟังความเจ็บปวดของกรกันต์ ความรู้สึกสงสารและเห็นใจในตัวพี่เขยเริ่มก่อตัวในหัวใจของเขา

ย้อนไปก่อนหน้านี้ ปันปันเติบโตมาพร้อมความรักและความชื่นชมที่มีต่อพี่สาวอย่างแป้ง สำหรับเขา แป้งคือผู้หญิงที่เพียบพร้อม ทั้งสวย เก่ง และประสบความสำเร็จในชีวิต เธอเป็นแอร์โฮสเตสที่มีโอกาสได้เดินทางรอบโลก และยังมีสามีที่รักและดูแลเธออย่างดี

“พี่กันต์น่ะ เป็นคนที่ดีมากเลยนะ” แป้งเคยเล่าให้ปันปันฟังด้วยรอยยิ้ม

“เขาคอยช่วยพี่ทุกอย่าง ไม่เคยบ่นเวลาพี่ต้องบินไปนานๆ เขาทำงานออกแบบจากบ้านด้วยนะ คงเหงาแย่ถ้าไม่มีพี่อยู่ด้วย”

ปันปันได้ยินเรื่องราวดีๆ เกี่ยวกับกรกันต์จากพี่สาวบ่อยครั้ง จนเขาเองก็รู้สึกว่า กรกันต์เป็นเหมือนพี่เขยในอุดมคติ ไม่ใช่แค่คนเก่ง แต่ยังเป็นคนที่รักและใส่ใจครอบครัว ความสัมพันธ์ของแป้งและกรกันต์ที่ปันปันได้ฟังผ่านคำพูดของพี่สาวนั้นดูสมบูรณ์แบบอย่างไม่ต้องสงสัย

แม้ว่าการย้ายมาอยู่ที่บ้านของแป้งและกรกันต์จะเป็นเรื่องที่น่าตื่นเต้นและรู้สึกกังวลเล็กน้อย เพราะต้องใช้ชีวิตในบ้านที่เขายังไม่คุ้นเคย แต่เขาเชื่อว่าการที่พี่สาวเคยเล่าเรื่องราวดีๆ เกี่ยวกับกรกันต์อยู่เสมอ จะทำให้เขาสามารถเข้ากับพี่เขยได้ง่ายขึ้น และเริ่มต้นชีวิตใหม่ในบ้านหลังนี้อย่างไม่ต้องกลัวอะไร

แต่เมื่อปันปันย้ายมาอยู่บ้านของแป้งและกรกันต์ เขาเริ่มมองเห็นอะไรบางอย่างที่ต่างออกไป ความรักของทั้งคู่ที่เขาเคยคิดว่าสมบูรณ์แบบ กลับเริ่มแสดงรอยร้าวที่เขาไม่เคยสังเกตมาก่อน

กรกันต์รู้สึกยินดีเมื่อปันปัน น้องชายของแป้ง ย้ายเข้ามาอยู่ด้วยกันที่บ้าน ถึงแม้ปันปันจะเป็นคนที่กรกันต์ไม่ค่อยได้เจอ แต่เขากลับรู้สึกเหมือนรู้จักปันปันมานานแล้ว แป้งมักจะพูดถึงน้องชายคนนี้อยู่ตลอดเวลา เล่าถึงเรื่องราวในวัยเด็ก ความน่ารัก ความขี้เล่น และความฝันของน้องชาย ทำให้กรกันต์คุ้นเคยกับชื่อและบุคลิกของปันปันมานานก่อนที่จะได้เจอกันจริงๆ

“น้องแป้งน่ะ เป็นเด็กดีมากเลยคะกันต์ อาจจะดูซนไปบ้าง แต่เขารักแป้งมาก” แป้งมักจะบอกกรกันต์ด้วยรอยยิ้มเมื่อพูดถึงปันปัน ความรักที่เธอมีต่อน้องชายชัดเจนในทุกคำพูดที่เธอเล่า

สำหรับกรกันต์ การที่ปันปันจะเข้ามาอยู่ในบ้านเป็นสิ่งที่เขามองว่าเป็นเรื่องดี เพราะช่วงนี้แป้งหายไปบินบ่อยขึ้นเรื่อยๆ มีหลายครั้งที่เธอต้องไปทำงานเป็นสัปดาห์หรือมากกว่านั้น ทิ้งให้เขาอยู่บ้านเพียงลำพัง เขารู้สึกเหงา และบ่อยครั้งการทำงานออกแบบจากที่บ้านก็ไม่ได้ช่วยให้ความเหงานั้นบรรเทาลง

ช่วงหลังๆ นี้ ความสัมพันธ์ระหว่างกรกันต์และแป้งเริ่มเย็นชาลงเล็กน้อย แป้งบินบ่อยขึ้นมากและดูจะมีภารกิจอื่นๆ นอกเหนือจากงานที่เธอไม่ค่อยเล่าให้กรกันต์ฟัง ทำให้เขาเริ่มรู้สึกว่าชีวิตแต่งงานที่เคยสดใสเริ่มเปลี่ยนแปลงไป แต่กรกันต์ก็ยังคงรักแป้งอยู่และพยายามรักษาความสัมพันธ์นี้ให้ดีที่สุด

การมีปันปันมาอยู่ด้วยที่บ้าน ทำให้กรกันต์รู้สึกว่าชีวิตเขาจะไม่เงียบเหงาอีกต่อไป เขาหวังว่าจะมีคนมาแบ่งปันความคิด ความรู้สึก และทำให้บ้านที่เงียบสงบเกินไปในช่วงที่แป้งไม่อยู่ กลับมามีชีวิตชีวาอีกครั้ง

“ปันปันมาอยู่กับเราสักพัก ก็ดีเหมือนกันนะ เขาจะได้มีคนดูแลตอนที่แป้งไม่อยู่” แป้งเคยพูดอย่างสบายใจในการสนทนากับกรกันต์เมื่อพูดถึงการย้ายเข้ามาของน้องชาย

ในวันแรกที่ปันปันมาถึง กรกันต์รู้สึกดีใจที่ได้เจอเขา ปันปันดูเป็นเด็กหนุ่มที่มีความมั่นใจ มีพลังบวก กรกันต์พยายามทำให้ปันปันรู้สึกสบายใจตั้งแต่วันแรก ทั้งชวนคุยเรื่องทั่วไป แนะนำบ้าน และให้ปันปันรู้สึกว่าเขาเป็นส่วนหนึ่งของครอบครัว

“สวัสดีครับพี่กันต์” ปันปันยิ้มอย่างสดใสเมื่อมาถึงบ้านหลังใหม่ของเขา

“ผมได้ยินพี่แป้งพูดถึงพี่บ่อยมาก รู้สึกเหมือนรู้จักกันมานานแล้ว”

กรกันต์หัวเราะเบาๆ และตอบกลับ “พี่เองก็ได้ยินแป้งพูดถึงนายมาตลอดเหมือนกัน ปันปัน” น้ำเสียงของเขาเต็มไปด้วยความอบอุ่น

“ดีใจที่ได้เจอนายสักทีนะ พี่คิดว่าเราคงจะเข้ากันได้ดี”

การมาอยู่ของปันปันจึงไม่ใช่เรื่องแปลกใหม่สำหรับกรกันต์ เขารู้สึกเหมือนมีเพื่อนใหม่ที่คุ้นเคยกันมานาน แม้ว่าในใจเขาจะยังมีความสับสนและกังวลเกี่ยวกับความสัมพันธ์กับแป้ง แต่กรกันต์หวังว่าการมีปันปันอยู่ด้วยจะช่วยทำให้เขารู้สึกดีขึ้น และทำให้บ้านหลังนี้กลับมามีชีวิตชีวาอีกครั้ง

กลับมาที่ปัจจุบัน กรกันต์มองปันปันที่นั่งข้างๆ เขา ความอ่อนโยนและการรับฟังอย่างเงียบๆ ของปันปันทำให้เขารู้สึกอบอุ่นใจ ในช่วงเวลาที่ทุกอย่างรอบตัวเขาดูวุ่นวายและเต็มไปด้วยความสับสน ปันปันกลายเป็นคนที่เขาพึ่งพาได้โดยไม่รู้ตัว

“ขอบใจนะปันปัน ที่อยู่เป็นเพื่อนพี่” กรกันต์พูดเบาๆ แต่สายตาที่มองปันปันนั้นอ่อนโยนจนอีกฝ่ายรู้สึกได้

“ไม่เป็นไรครับพี่กันต์ ผมอยู่ตรงนี้เสมอ ถ้าพี่ต้องการใครสักคน” ปันปันตอบกลับด้วยน้ำเสียงจริงใจ

ความสัมพันธ์ระหว่างกรกันต์และปันปันเริ่มเปลี่ยนไปทีละน้อย จากแค่พี่เขยกับน้องเมีย กลายเป็นความผูกพันที่ลึกซึ้งขึ้นเรื่อยๆ โดยที่ทั้งคู่เองก็ยังไม่รู้ว่าขอบเขตของความสัมพันธ์นี้จะพาพวกเขาไปสู่จุดไหน