Chapter 6 ฝืนกฎธรรมชาติ

Chapter 6

ฝืนกฎธรรมชาติ

หากว่ากันว่ากฎธรรมชาติของผู้หญิงที่ได้ใกล้ชิดผู้ชายหล่อเหลา แถมเป็นหนุ่มฮ็อต หญิงผู้นั้นเป็นอันต้องเขินอายหน้าแดงก่ำกันเสียทุกราย กฎนี้คงใช้ไม่ได้กับน้ำอิง

เพราะ วิน เวย์ ไกล เพื่อนชายทั้งสามของเธอนั้นหล่อเหลาเอาการ เรียกได้ว่าหล่อราก ฮ็อตสุดๆ มีแต่สาวเข้ามาขอเบอร์ และเธอเป็นเพียงหญิงหนึ่งเดียวในกลุ่มนี้ ทั้งที่สาขาวิชาที่เรียนมีหญิงมากกว่าชาย

คบกับผู้หญิงด้วยกันไม่ได้เพราะอะไรน่ะเหรอ? น้ำอิงไม่ได้มีเวลาเหมือนคนอื่น ไม่ได้มีเวลาไปช้อปปิ้ง ไปเที่ยว หรือมีเวลาสนิทกับผู้หญิงด้วยกันมากนัก ฉะนั้นการเลือกคบเพื่อนผู้ชายจึงเป็นสิ่งที่ง่ายที่สุดสำหรับเธอ

แม้จะหล่อสักเพียงใด แต่ไม่ได้ทำให้ใจของเธอเต้นสั่นเหมือนตอนที่อยู่ใกล้กับ...เอวากรณ์ คุณชายจอมเนี๊ยบที่เธอนั้นอยู่เคียงดูแลเขามาตั้งแต่เธอยังเด็ก

“อื้อ~”

“เดินไหวป่ะเนี่ยอิง? ”

วินเปิดประตูประคองพาน้ำอิงลงจากรถ ปาร์ตี้และดื่มแอลกอฮอล์เล็กน้อยทำให้น้ำอิงตอนนี้เมาจนหมดสภาพแม้ดื่มเพียงนิดเดียว เป็นเพื่อนหญิงเพียงคนเดียวในกลุ่มแถมยังไม่เคยดื่มแอลกอฮอล์อีก นี่เป็นครั้งแรก

“ไหวสิ~” ใบหน้าสวยแดงก่ำ เพิ่งรู้ว่าฤทธิ์แอลกอฮอล์มันดีก็วันนี้นี่แหละ ทำให้เธอหายฟุ้งซ่านเรื่องของเอ็มเมอร์ได้เยอะ

คนตัวเล็กในชุดนักศึกษาเดินขาไขว้กันหน้าจะคะมำแทบตลอดเวลา

การกระทำของสองนักศึกษาหนุ่มสาวที่อยู่ใต้ปกครองอีแอ้อีแอ่นกันที่หน้าคฤหาสน์ นั่นอยู่ในสายตาของเอ็มเมอร์ที่นั่งกอดอกดูอยู่ไกลๆ จากภายในสวน แขนกำยำยกขึ้นกอดอกพร้อมกับไขว่ห้างจับจ้องมอง

“อย่า~ จากนี้นายเข้ามาในเขตคฤหาสน์ไม่ได้แล้ว กลับไปได้แล้ววิน”

“แล้วแกจะเดินไหวเหรอวะน้ำอิง หน้าจะคะมำอยู่แล้ว”

“ไหวเส้~ ไปๆ กลับไปได้แล้ว ไว้เจอกันพรุ่งนี้นะ”

น้ำอิงทำท่าทำทางโบกไม้โบกมือ วินเห็นอย่างนั้นจึงยอมกลับไปแต่โดยดี เขาคงบุกเข้าไปภายในบ้านของคนอื่นไม่ได้

น้ำอิงเดินโซซัดโซเซเข้ามาตามทางเดิน ผ่านน้ำพุขนาดใหญ่ใจกลางทางก่อนที่จะถึงตัวคฤหาสน์ แต่ก็โดนข้อมือหนาของใครบางคนจับเอาไว้จนหันขวับไปมอง

ร่างเล็กเซไปอยู่ในอ้อมแขนของเขา

“ทำไมมีกลิ่นเหล้า เธอดื่มมาเหรอ?”

น้ำเสียงที่ปกติมักราบเรียบแต่แฝงไปด้วยอำนาจ ตอนนี้เป็นน้ำเสียงฉุนเฉียวแสดงถึงความไม่พอใจ ใบหน้าคมคาย จมูกโด่งสันรับกรอบหน้า พร้อมกับผิวขาว ๆ ในความมืดที่มีเพียงโคมไฟจากข้างทางสองสว่าง

น้ำอิงอยู่ในอ้อมแขนของเขา...คุณชายของเธอ คนตัวเล็กเงยมองพร้อมกับยกมือวางจับเข้าที่กรอบคางแล้วลูบเบาๆ หากไม่เมาไร้สติเช่นนี้คงไม่มีโอกาสได้ลูบไล้ใบหน้าเกลี้ยงเกลาขาวเนียนผู้ดีทุกกระเบียดนิ้วนี้อย่างแน่นอน

“หล่อ...” ใบหน้าแดงก่ำราวกับลูกเชอรี่ น้ำเสียงหวานหวานพูดขึ้นมาด้วยความเมามาย ยังคงลูบไล้แก้มนวลนั้นอย่างหลงใหล น้ำอิงคิดว่าตนเองฝืนกฎของธรรมชาติได้ที่จะอยู่กับผู้ชายหล่อแล้วไม่ใจเต้น ทั้งวิน เวย์ ไกล ไม่มีใครทำให้เธอหวั่นไหวได้

แต่ทำไมกับชายตรงหน้า...ตรงกันข้ามเลย น้ำอิงไม่อาจฝืนกฎของธรรมชาติ... ใจเต้นแรงเวลาเห็นหน้าเขา อุณหภูมิร่างกายสูงขึ้นฉับพลัน อาจเพราะพิษเหล้า หรือจะเรียกว่าเมารักดี?

“เธอเมามากแล้ว ฉันจะพาไปส่งที่ห้อง”

เขารวบแขนเล็กเอาไว้ทั้งสองข้างไม่ให้ได้ลูบไล้ตัวไปมากกว่านี้ หากมีใครมาเห็นเข้าคงจะไม่ดีแน่ เดินประคองพาคนตัวเล็กมาส่งจนถึงเรือนหลังเล็กซึ่งเป็นเรือนของสาวรับใช้

เรือนแห่งนี้จะมีป้าแจ่มที่เป็นหัวหน้าแม่บ้านอาศัยอยู่กับน้ำอิงเพียงสองคน เป็นบ้านที่มีสองห้องนอนหนึ่งห้องน้ำ มีรั้วไม้ภายนอกประดับดูน่ารัก บริเวณรอบด้านมีทั้งดอกไม้และผักสวนครัวนานาพรรณ แต่ในบางครั้งเธอก็ต้องนอนคนเดียวเพราะป้าแจ่มต้องเวียนไปเฝ้าเรือนแต่ละหลังภายในคฤหาสน์ ทั้ง คฤหาสน์หลังใหญ่ที่คุณชายเอาวรกรณ์อาศัยอยู่ แล้วก็บ้านหลังเล็กที่มีครอบครัวของแม่เลี้ยงและน้องชายต่างมารดาเขาอาศัยอยู่

“คืนนี้ ดูเหมือนป้าแจ่มจะไม่อยู่” เอ็มเมอร์พึมพำกับตัวเองเพราะไม่เห็นร่างของหญิงชราและไม่เห็นว่ามีไฟเปิดอยู่ภายในบ้าน มันมืดสนิท

“กุญแจล่ะ?”

“อื้อ~” ร่างอ่อนปวกเปียกชี้โบ้ชี้เบ้ไปมาที่กระเป๋าผ้าสีขาวสะพายข้างของตัวเอง เขาประคองเธอไว้โอบไหล่ด้วยมือหนึ่งข้าง ส่วนมืออีกข้างก็ล้วงเข้าไปที่กระเป๋าผ้า เมื่อเจอแล้วจึงไขเข้าไปภายในบ้าน

เป็นความรู้สึกที่ไม่คุ้นชิน เป็นครั้งแรกที่ก้าวเท้าเข้ามาในบ้านหลังเล็กแห่งนี้ ภายในเต็มไปด้วยบรรยากาศที่ดูอบอุ่น มีห้องครัวเล็กๆ และเขารู้ในทันทีว่าห้องไหนเป็นห้องนอนของยัยเด็กที่อยู่ในอ้อมแขน

ประตูไม้สีอ่อนพร้อมกับป้ายสีชมพูที่แขวนเอาไว้หน้าห้อง ‘น้องน้ำอิง’

“น้องน้ำอิง...หึ” เห็นชื่อป้ายหน้าห้องเขาถึงกับผุดยิ้มขึ้นมุมปาก ยัยเด็กนี่ก็มีมุมน่ารักมากกว่าที่คิด

เปิดประตูพาเธอเข้าไปวางร่างเล็กลงบนเตียงนอนสีชมพู

“เห็นตัวเล็ก ๆ ... หนักเหมือนกันนะ” เขาพึมพำจ้องมองคนตัวเล็กที่นอนลงบนเตียง ใบหน้าหล่อกระตุกยิ้มพอใจพร้อมหัวเราะเอามาเบา ๆ เป็นรอยยิ้มและเสียงหัวเราะที่หาได้ยากมากจากคุณชายเอวากรณ์ทายาทลำดับที่หนึ่งแห่งเอวาสกุล แม้แต่ในยามปกติเองน้ำอิงยังแทบไม่เคยเห็นเลย

ไม่อยากอยู่ที่นี่นานเพราะกลัวใครจะมาเห็นเข้า ร่างแกร่งก้าวเท้าเตรียมเดินออกจากห้องของหญิงสาว

“อย่า... อย่าไปนะคะ...” ฝีเท้าชะงักลงเมื่อได้ยินน้ำเสียงที่ดูเศร้าสลดออกมาจากปากของสาวใช้รุ่นน้อง

เขาเลือกที่จะไม่ก้าวเดินออกไปแต่หันกลับมามอง เดินกลับมาช้าๆ นั่งลงข้างเตียงขนาดสามจุดห้าฟุตแล้วยกมือขึ้นอังหน้าผากเล็ก

“เพราะพิษเหล้าหรือเปล่า?” เอวากรณ์แยกอาการไม่ออก คิดว่าคงไม่ใช่เพราะพิษไข้แต่เป็นเพราะพิษเหล้า

“อย่าไปนะคะ...คุณเอ็ม”

มือเรียวเล็กยกขึ้นคล้องคอแล้วดึงลงมาจนใบหน้าของเขาประชิดใกล้กับเธอ ลมหายใจของทั้งคู่แผ่วเบาประชิดกัน เป็นครั้งแรกที่เอ็มเมอร์รู้สึกว่าตัวเองหน้าร้อนผ่าว

มีหญิงสาวสนใจเขามากมาย แต่สำหรับเอวากรณ์แล้วเขาไม่คิดจะมองใคร มองว่ามันไม่ใช่เรื่องสำคัญในชีวิต ภาระและหน้าที่ซึ่งเป็นชนักติดหลังสำคัญกว่าเป็นไหนๆ

คนที่อยู่ข้างกายเขาก็มีเพียงคนเดียวเท่านั้น... น้ำอิง อิงธารา เด็กสาวกำพร้าที่ดูแลรับใช้เขามาตั้งแต่เด็ก เรียกได้ว่าเติบโตมาด้วยกัน เหมือนจะเป็นเพื่อนเล่นแต่ก็ไม่ใช่ สถานะที่ถูกมอบให้คือเจ้านายกับลูกน้อง

“เป็นอะไรไปอิง?” เป็นครั้งแรกที่เขาเรียกชื่อเล่นเธอด้วยคำว่าอิงเพียงคำเดียว

แต่แล้วก็ไม่ได้มีเวลาให้พูดประโยคใดออกมามากนักเพราะมือเรียวเล็กประคองกอดศีรษะของเอวากรณ์ให้โน้มลงและประกบริมฝีปากเข้าหาริมฝีปากของเขา

ความร้อนแผ่ซ่านไปทั่วกาย สัมผัสจากปากอ่อนนุ่มของสาวรุ่นน้องทำเอาใจเต้นรัว เอวากรณ์รู้สึกสับสนในตัวเอง

เขาเผลอเคลิบเคลิ้มไปกับสัมผัสนั้น จูบแรกของตัวเอง... และเป็นจูบแรกของน้ำอิงด้วยเช่นกัน

ลิ้นร้อนเล็กควานหาความอบอุ่นจากปากของหนุ่มรุ่นพี่ มือของเธอยิ่งกอดรัดศีรษะของเขาให้แน่นแนบขึ้น แผงอกกำยำแนบแน่นเข้ากับเรือนร่างอวบอัด

ค้างอยู่อย่างนั้นเนิ่นนานราวเกือบสิบนาทีจนรู้สึกว่าร่างกายร้อนทนไม่ไหวรีบผละออก

ร่างแกร่งถอยออกมา จากคุกเข่าอยู่บนเตียงก็เลื่อนลงมายืนอยู่ข้างเตียง หายใจหอบถี่จากแรงดึงดูดเมื่อครู่ที่ผ่านมา จูบที่แสนเร้าอารมณ์... ลิ้นแลกลิ้น

“แฮ่ก..” ยกแขนขึ้นปาดเหงื่อที่ผุดขึ้นบนใบหน้า ถอยหลังออกมาสามเก้าจนหลังชิดประตู

เผลอไผลเพียงหนึ่งครั้ง อาจนำความพังมาสู่ชีวิตได้

เอวากรณ์ไตร่ตรองมองดูดีๆ เขาไม่ควรรู้สึกกับเด็กคนนี้ เธอเป็นคนของแม่ เป็นคนในอุปการะของแม่ตัวเอง ไม่เหมาะสมสักนิด

ยิ่งสถานะทางสังคมยิ่งแล้วใหญ่

สาวใช้ กับ คุณชาย เพียงแค่คิดก็เป็นไปไม่ได้ แม่ของเขาไม่มีทางยอม

ร่างแกร่งยกแขนขึ้นปาดริมฝีปากที่เจ่อแดงจากการบดขยี้จูบสาวรุ่นน้องทิ้งก่อนจะเปิดประตูเดินจากออกมา

สำหรับน้ำอิงแล้ว เธอหวั่นไหวชัดเจน แต่ไม่อาจเอื้อม...

สาวอื่นมองหน้าหล่อหมดจดละมุนละไมของคุณชายเอวากรณ์จากไกลๆ ยังหวั่นไหว เธอเองก็เป็นเพียงผู้หญิงธรรมดาคนหนึ่งจะทนฝืนกฎธรรมชาติได้สักเท่าไหร่?

ฝืนจนล้า เบือนหน้าหนีจนท้อ สุดท้ายเมาเธอกลับจับเขามาจูบซะเอง...

ตื่นเช้ามาเธอก็คงจำอะไรไม่ได้แล้ว...

“ลืมมันซะน้ำอิง...ดีที่สุดสำหรับเราสองคน”

เอวากรณ์พึมพำขณะเดินจากออกมาจากบ้านพักหลังเล็กของสาวใช้...