Chapter 5 เรียกร้องความสนใจ

Chapter 5

เรียกร้องความสนใจ

คณะอักษรศาสตร์ มหาวิทยาลัยเอกชนแอสตันเจเค

วิน เวย์ ไกล สามเพื่อนชายคนสนิทของน้ำอิงตอนนี้นั่งเรียนกันอยู่ โดยโต๊ะเป็นแถบยาวจึงนั่งเรียงกันสี่คนเและมีน้ำอิงนั่งริมสุด

“อ่ะ งานกลุ่มส่วนของฉันนะวิชาอาจารย์เสนีย์ เจอกันคาบบ่ายนะจ๊ะเพื่อนๆ”

น้ำอิงยื่นซองใส่กระดาษรายงานที่เขียนงานส่วนของตนเองเอาไว้ให้เพื่อนเพื่อรวมส่งในคาบต่อไป

“นี่ต้องไปดูแลไอ้คุณชายอีกแล้วอ่อ? ไม่ไปซักวันไม่ได้เหรออิง”

วิน ชายร่างสูงหน้าตี๋ รูปหล่อบ้านรวย เป็นหนุ่มฮ็อตในคณะ น้ำอิงยิ้มแล้วส่ายหน้าเล็กน้อย เรือนผมสีดำขลับพร้อมกับหน้าม้าสั่นไหวไปตามแรง

“ก็รู้คำตอบอยู่แล้วนี่” ไม่เข้าใจว่าเพื่อนจะถามทำไม คบกันมาตั้งแต่ปีหนึ่งน่าจะเข้าใจพฤติกรรมของเธอแล้ว

“โหอิง สักวันไม่ได้เหรอ วันนี้วันเกิดฉันเลยนะเว้ย”

เวย์ เพื่อนหนุ่มหน้าโหดถึงกับเบ้หน้า วันนี้มีนัดปาร์ตี้กันที่คอนโดของไกล

“มึงก็ปล่อยอิงไปเถอะ เดี๋ยวตอนเย็นก็ค่อยว่ากัน”

ไกล คนนี้นิ่งสุดในกลุ่ม นั่งเท้าคางพร้อมกับมองเพื่อนอย่างเบื่อหน่าย

“วันนึงก็ไม่ได้จริง ๆ เหรอ มันโตจนหมาเลียตูดไม่ถึงแล้วคงหาข้าวแดกเองได้มั้ง”

วินพูดพร้อมกับเบ้หน้า อะไรมันจะต้องตามปรนนิบัติทุกกระเบียดนิ้วขนาดนั้น

“โทษทีนะ อู้ไม่ได้หรอก มันเป็นหน้าที่พวกแกก็รู้”

สุดท้ายแล้วน้ำอิงก็คว้ากระเป๋าผ้าสีขาวของตัวเองเดินจากออกไป แทบไม่เคยมีสักวันที่ได้ทานข้าวกลางวันกับเพื่อนในกลุ่ม

“ใช้งานเพื่อนกูอย่างกับทาส รำคาญไอ้ผู้ดีนี่ฉิบหาย” เวย์ผู้พร้อมกับฟุบลงบนโต๊ะ

“ไอ้วิน ซื้ออิสระให้น้ำอิงทีดิ มึงชอบมันนี่” เวย์หันไปพูดกับวินที่ทำสีหน้าเคร่งเครียด

“มึงว่าง่ายมากมั้ง คนของคุณหญิงอณิกา”

“กูสงสารอิงว่ะ” ไกลที่ปกติมักเงียบขรึมยังอดสงสารเพื่อนสาวไม่ได้ แทบไม่มีอิสระ

“หาแผนยื้อน้ำอิงไว้ดีกว่าว่ะวันนี้”

เวย์ที่ฟุบอยู่รีบเด้งตัวขึ้นแล้วยิ้มอย่างมีเลศนัย... วันเกิดเขาทั้งที ก็ต้องรวมเพื่อนให้ครบแก๊งสิ!

โรงอาหารคณะบริหารธุรกิจ

คนตัวเล็กยังคงทำหน้าที่ได้เป็นอย่างดี เดินตบเท้าเข้าไปซื้ออาหารร้านประจำมาเสิร์ฟให้กับคุณชายของเธอ

“มาแล้วค่ะคุณเอ็ม...แล้วก็ยาหลังอาหารด้วยนะคะ”

เธอหยิบแผงยาขึ้นมาให้กับเขาพร้อมกับเตรียมน้ำแร่แบบไม่แช่เย็นพร้อมกับอาหาร

“อิจฉาว่ะ มีพยาบาลส่วนตัวด้วย”

เดวาที่นั่งอยู่ที่โต๊ะแซวไม่เลิก เทย์เลอร์นั่งแชทกับแฟนสาวอย่างเดมี่ เขาเป็นคนเดียวในกลุ่มตอนนี้ที่มีแฟนแล้ว ส่วนลีออนยกแซนด์วิชขึ้นมาเคี้ยวอย่างไม่สนโลกและไม่สนใจอะไร

“แดกข้าวไปมึง พูดมาก ดูไอ้ลีออนเป็นตัวอย่างดิไม่เห็นมันจะพูดอะไร”

เอ็มเมอร์ว่าพลางพยักเพยิดไปทางเพื่อนตัวเองที่นิ่งมาก วันนึงมันพูดสักกี่ประโยคกันเชียว ส่วนไอ้เทย์เลอร์ก็สนใจแต่โทรศัพท์ ตั้งแต่มีแฟนเป็นเดมี่น้องสาวของเดวามันก็คลั่งรักแทบไม่เป็นอันทำอะไร

“ไอ้ลีออนมันเสือนิ่ง ไม่สนใจห่าอะไรหรอก”

เดวาตอบพลางยักไหล่ พร้อมกับหันมายิ้มให้น้ำอิง

“แล้วน้ำอิงทานอะไรครับ อยากกินอะไรเป็นพิเศษไหมเดี๋ยวพี่เลี้ยงเอง”

“เอ่อ...” น้ำอิงชะงักไปทำเพียงยิ้มนิ่ง ๆ เอ็มเมอร์รีบขวาง

“แล้วจะยุ่งอะไร? กินข้าวไปครับ หิวแดกข้าวห้าวแดกตีน” เสียงเรียบออกจากปากของคุณชายเอวากรณ์

“หวงจังนะมึง” เดวาถึงกับทำหน้ายู่พูดขึ้นพร้อมกับกินข้าวต่อไป ส่วนน้ำอิงนั้นนั่งหน้าแดง

“เอ่อ หนูขอตัวนะคะ... อย่าลืมทานยาหลังอาหารด้วยนะ”

รีบลุกขึ้นแล้วเดินจะออกไป คิดว่าวันนี้น่าจะพอมีเวลาเหลือไปทานข้าวกับเพื่อนได้ ตอนนี้เพิ่งจะเป็นเวลาเที่ยงครึ่ง โชคดีที่วันนี้อาจารย์ปล่อยเร็ว

ดวงตาคมคายได้แต่มองแผ่นหลังบางที่ค่อย ๆ เดินจากไป.. ไม่รู้ว่าตัวเองเป็นอะไรทำไมถึงชอบขัดเรื่องน้ำอิง แต่ที่แน่ ๆ คือคนอย่างเขาไม่ชอบแบ่งของให้ใคร อะไรที่แบ่งได้ก็จะแบ่ง แต่อะไรที่แบ่งไม่ได้... กูก็ไม่ให้

ช่วงเย็น

ร่างสูงกว่า 187 เซนติเมตรของคุณชายเอวากรณ์ทายาทลำดับที่หนึ่งแห่งเอวาสกุลยืนพิงอยู่ที่รถซูเปอร์คาร์สีขาวคันหรู พร้อมกับกอดอก

ดวงตาจ้องมองสาวรุ่นน้องในชุดนักศึกษากระโปรงพลีทยาวคลุมเข่าที่เดินสะพายกระเป๋าผ้าสีขาวเข้ามาใกล้เขาขึ้นเรื่อย ๆ เป็นอีกวันที่เอ็มเมอร์ต้องรอกลับบ้านพร้อมกับเธอ

กำลังจะเดินถึงตัวเขาแล้วแต่แล้วเสียงโทรศัพท์ของน้ำอิงก็ดังขึ้น

ติ๊งง!! มือเล็กหยิบขึ้นมาเปิดดูก็พบว่าเป็นแชทจากวินเพื่อนสนิทในกลุ่ม อ่านแล้วก็ขมวดคิ้วมุ่น

[วิน : วันนี้มาวันเกิดไอ้เวย์ด้วยกันนะ ไอ้ไกลไม่สบาย... ไปจัดปาร์ตี้ที่ห้องมันด้วย ตัวร้อนจี๋เลย ไม่รู้ว่าจะช่วยกันจัดให้ไอ้เวย์ไหวหรือเปล่า]

ไกลไม่สบายอย่างนั้นเหรอ? น้ำอิงเริ่มกังวลเพราะห่วงเพื่อน แล้ววันเกิดจะผ่านไปราบรื่นได้ไหมมีแค่วินที่ช่วยจัดห้องให้ได้เพราะไกลไม่สบาย

[น้ำอิง : แล้วไกลเป็นอะไรมากหรือเปล่า?]

[วิน : ตัวร้อนจี๋เลยอ่ะ เดี๋ยวว่าจะพามันกลับห้องแล้วเนี่ย วันเกิดไอ้เวย์ก็ต้องจัดให้อีก]

ทั้งเวย์ ทั้งไกล ทำเอาน้ำอิงคิดหนักหันไปแลมองหน้าหนุ่มรุ่นพี่ปีสี่ที่เป็นเจ้านายของเธอ อยากจะขออนุญาตแต่ก็ไม่กล้า

“เป็นอะไรไป? ทำไมมองหน้าแบบนั้น”

เอ็มเมอร์เป็นคนฉลาด แน่นอนว่าเขาอ่านความคิดของน้ำอิงออก ต้องมีเรื่องอะไรเกิดขึ้นแน่

“คือ...วันนี้หนูขอไปงานวันเกิดเพื่อนได้ไหมคะ”

“วันเกิดเพื่อน? ผู้หญิงหรือผู้ชาย”

“ผู้ชายค่ะ”

“งั้นก็คงไม่ได้” เพื่อนผู้ชาย คงจะไม่ใช่เพื่อนหรอก...คงเป็นอย่างอื่นซะมากกว่า เขารู้สึกภายในใจมันรุ่มร้อนแต่ไม่แสดงอาการออกไป

“เพื่อนจริงๆ ค่ะ เพื่อนผู้ชายสามคนเลยแถมไม่สบายอยู่ด้วย หนูอยากไปจัดงานวันเกิดให้เพื่อนจริงๆ นะคะ”

น้ำอิงขอร้อง เอ็มเมอร์ยิ่งรู้สึกไม่พอใจใหญ่เพราะปกติเด็กสาวคนนี้ไม่เคยร้องขออะไรเขา แต่นี่กลับมาขอร้องว่าอยากจะไปงานวันเกิดเพื่อน

อยู่กันมาตั้งแต่น้ำอิงยังเด็กจนตอนนี้อยู่ปีสองอายุยี่สิบปี เธอไม่เคยขัดใจเลยสักครั้ง ไม่เคยออกนอกลู่นอกทาง ไม่เคยคิดขอไปเล่นบ้านเพื่อน แต่ทำไมวันนี้ถึงเป็นแบบนี้?

ชักอยากเห็นหน้าเพื่อนผู้ชายของเธอแล้วสิ...

“ได้ ถ้าอยากไปก็ให้มันมารับที่นี่ ตรงนี้”

“แต่ว่า...” น้ำอิงมีแวววูบไหวในใจ กลัวว่าเอ็มเมอร์ถ้าเห็นเพื่อน ๆ ของเธอแล้วจะไม่อนุญาต

“จะไปหรือไม่ไป?” ถามเสียงเรียบพร้อมกอดอกยืดตัวมอง ใบหน้าหล่อแสดงแววไม่พอใจ

“ไปค่ะไป เดี๋ยวจะรีบให้เพื่อนมารับที่นี่เดี๋ยวนี้”

น้ำอิงรีบพิมพ์บอกให้เพื่อนมารับเธอที่โรงจอดรถคณะบริหาร

รอเพียงไม่นานรถเก๋งยุโรปคันหรูสีดำสุดเท่คู่กายของวินก็ขับมาถึง

เขาเดินลงมาจากรถแล้วจองหน้าหนุ่มรุ่นพี่

“ขอยืมตัวน้ำอิงวันนึงนะครับคุณชายเอ็มเมอร์”

น้ำเสียงยียวนดังมาจากชายหน้าตี๋สุดหล่อ หนุ่ม ฮอตที่เรียนอยู่คณะอักษรศาสตร์ สาขาภาษาอังกฤษ ซึ่งเป็นสาขาเดียวกับน้ำอิง

เอวากรณ์เงียบ ใบหน้าหล่อซ่อนแววความไม่พอใจเอาไว้ภายใน ดวงใจกรุ่นจนแทบจะลุกเป็นไฟแต่เลือกที่จะไม่แสดง เก็บความรู้สึกไว้ให้เก่ง นี่อาจเป็นหนึ่งในความสามารถของเอ็มเมอร์ทายาทลำดับหนึ่งของเอวาสกุล

เขาเลือกที่จะไม่ตอบชายตรงหน้าให้เป็นการสมไฟอยู่ในอก แต่เปรยตามมองทางสาวใช้ตัวเล็กแล้วบอกเธอ

“กลับก่อนสองทุ่ม ห้ามช้ากว่านี้”

เมื่อพูดจบประโยคก็เปิดประตูฝั่งคนขับขึ้นรถซูเปอร์คาร์ของตัวเอง ไม่อยากเห็นหน้าสองคนนี้ ไม่อยากเห็นคุยอะไรกัน ไม่อยากจะคิดไปมากกว่านี้... น้ำอิงหญิงสาวที่เคยเชื่อฟัง ทำไมตอนนี้กลับดื้อกับเขาเพียงเพราะอยากไปกับไอ้หน้าตี๋นั่น? ไฟในอกกำลังแล่นพล่าน เนื้อกายรุ่มร้อนไปทั่วทั้งที่ไม่ได้ป่วยอะไร... หายดีแล้วแต่ยังร้อน

ส่วนวินก็ยิ้มกว้างกับชัยชนะ

ที่จะได้เพื่อนสาวไปร่วมงานวันเกิดของเวย์ด้วยกัน หากไม่ใช้ไม้นี้ว่าไอ้ไกลกำลังป่วยตัวร้อนจี๋ น้ำอิงก็คงไม่ยอมไปกับพวกเขาทั้งสามคน...

“ป่ะ ไปคอนโดไอ้ไกลกัน”

เพื่อนชายยิ้มกว้าง เปิดประตูเบาะข้างคนขับให้น้ำอิง

“อื้ม” น้ำอิงพยักหน้าน้อยๆ แล้วยิ้มบางเบา หารู้ไม่ว่าอีกไม่กี่ชั่วโมงข้างหน้าจะเกิดอะไรขึ้น...