บทที่ 1.4

“แล้วอย่างไรเล่า”

“ปีหน้ากรมอาญาจะมีการเปิดรับผู้ที่ต้องการเข้าศึกษาและฝึกปรือฝีมือเพื่อคัดเลือกคนที่จะเป็นมือปราบ นั่นเป็นความฝันของเขาที่จะเดินตามรอยท่าน”

“ข้ารู้ แต่เจ้าเป็นพี่น้องฝาแฝดที่สนิทกับเขาที่สุด พวกเจ้าไม่เคยแยกจากกัน คิดหรือว่าเขาจะปล่อยให้เจ้าไปที่หวงซานตามลำพัง”

นางอึ้งงันไปนานมาก “ข้าจัดการเอง”

“ก็คงต้องเป็นเจ้า เขาไม่ฟังใครนอกจากเจ้า”

นางเดินตรงไปยังเรือนของซ่งผิง ไม่ได้หันไปมองพี่ชายทั้งสองคนอีก ตอนเดินเข้าไปเห็นบ่าวไพร่วิ่งวุ่นวายก็ไล่ออกไปทั้งหมด “อาผิง”

ซ่งผิงคว้าชุดขึ้นมาสองชุด “ที่นั่นเจ้าว่าหนาวหรือไม่ สองชุดนี้เจ้าชอบชุดไหนมากกว่ากัน”

นางเดินเข้าไปนั่งและรินชา “ข้าไม่ชอบทั้งสองชุด”

“เช่นนั้นข้าไม่เอาไปทั้งสองชุด เลือกชุดอื่นดีกว่า สีเขียวเป็นอย่างไร หรือว่าสีน้ำเงิน”

“อาผิงเจ้ามานั่งลง”

“ได้”

ตั้งแต่ลืมตาขึ้นมาก็พบว่าเด็กอีกคนถูกดึงออกมาหลังจากนาง ฝาแฝด...เดิมทีแคว้นนี้ก็มองว่าเป็นสิ่งชั่วร้าย ต้องทำลายคนใดคนหนึ่ง เลือกเก็บเอาไว้คนใดคนหนึ่ง ส่วนมากแล้วแทบจะทุกตระกูลล้วนเก็บเอาไว้เพียงเด็กผู้ชาย เลือกที่จะสังหารเด็กผู้หญิง

ทว่า...ซ่งเทียน อวี่เนี่ยนฉือ บิดาและมารดาผู้ประเสริฐ ทั้งสองไม่ฟังเสียงคัดค้านสาปแช่ง เลี้ยงดูบุตรฝาแฝดทั้งสองจนเติบโต อีกทั้งตลอดมาตระกูลซ่งไม่เคยเกิดเรื่องไม่ดีขึ้น ไม่มีเรื่องชั่วร้ายให้เห็น

ปีที่ซ่งเทียนได้เลื่อนขั้นขึ้นเป็นเจ้ากรมโยธา ฮ่องเต้ถึงกับมีราชโองการ ...สังหารเด็กทารกแรกคลอดก็คือการฆาตกรรม ไม่ว่าจะเป็นบิดาหรือมารดาคนผู้นั้นก็จะถูกลงโทษตามกฎหมาย นับจากนั้นฝาแฝดก็ไม่ใช่สิ่งชั่วร้ายอีกต่อไป

ซ่งผิง...เด็กชายวัยสิบสี่ ซ่งจวินหนิง...เด็กสาววัยสิบสี่ ทั้งสองไม่เคยแยกจากกันเลย ไปไหนมักไปด้วยกัน เจอคนไหนก็จะเจออีกคน หากหาคนไหนไม่เจอขอเพียงตามหาอีกคนก็จะเจอคนที่หา

“อาผิง ครั้งนี้เจ้าไปกับข้าไม่ได้”

“ทำไมเล่า”

“เพราะข้าจะออกไปใช้ชีวิต”

“ข้าก็จะออกไปใช้ชีวิตกับเจ้า”

“ไม่ได้ เจ้าเองก็มีชีวิตของเจ้า ข้าเองก็เช่นกัน สตรีนั้นมีเวลาไม่มากเท่าบุรุษ จะอย่างไรหลังปักปิ่นข้าก็ต้องเผชิญกับชะตากรรมที่ไม่อาจคาดเดา ไม่เหมือนเจ้าที่ยังมีเวลาตามหาตัวตนของเจ้าถึงสี่ปี ครบยี่สิบ จึงจะมองเห็นหนทางที่ชัดเจนขึ้น ข้ากับเจ้าต่างกันตรงนี้”

ซ่งผิงนั่งเงียบมองจอกชาที่วางอยู่บนโต๊ะ

“ข้าต้องไปเจ้าก็รู้ หากยังไม่ไปก็จะมีเสี้ยวตงเผิงคนที่สอง ที่สาม หรือที่สี่ ข้าอาจไม่สามารถรับมือได้ทุกครั้ง”

“แต่เจ้าเป็นคนฉลาด เจ้าทำได้แน่นอน”

“แล้วหากทำไม่ได้เล่า”

“เจ้าทำได้ข้าเชื่อเจ้า” เขามีท่าทีดึงดัน

ซ่งจวินหนิงถอนหายใจออกมา “จะอย่างไรอายุครบสิบห้าก็ต้องออกเรือน ข้าออกเรือนเจ้าก็ไม่อาจตามข้าไปได้ทุกที่อยู่ดี มิสู้ตอนนี้ข้าออกไปหาทางให้ตัวเอง มีอิสระสักปีสองปีรอเจ้าได้เป็นมือปราบของกรมอาญา ตอนนั้นหากข้าแต่งงานแล้วสามีไม่ดีต่อข้า รังแกข้า ข้าจะได้สามารถพึ่งพาเจ้า”

ซ่งผิงเลิกคิ้วตบอก “ได้เลย ถึงตอนนั้นหากผู้ใดกล้ารังแกเจ้าข้าจะจัดการมันเอง”

“ได้ ข้าก็ได้แต่ฝากความหวังไว้ที่เจ้า เจ้าต้องได้เป็นมือปราบของกรมอาญาแน่นอน ข้าเชื่อในตัวเจ้า”