สตรีมมิ่งฮันนีมูน

บทที่ 2 สตรีมมิ่งฮันนีมูน

กว่าทั้งสองจะขนของนลินมาถึงคอนโดฯ ย่านใจกลางเมืองของภีมก็เป็นเวลาย่ำค่ำ หญิงสาวเหนื่อยล้าตาแทบปิดจึงไม่ทันได้สำรวจ ‘บ้านใหม่ของเรา’ ภีมประคองเธอมานั่งพักที่โซฟาตัวใหญ่ อาการเมื่อยขบตามตัวเริ่มประท้วงจนอยากขว้างค้อนใส่ตัวการ

“น้องบัวนั่งพักก่อนนะคะ เดี๋ยวพี่เอาน้ำมาให้” ดูเหมือนเขาจะรู้ตัวว่าเป็นสาเหตุทำให้เรี่ยวแรงเธอหดหาย จึงกระวีกระวาดหาน้ำเย็นๆ มาเสิร์ฟภรรยา

“วันนี้พักก่อนนะคะ เหนื่อยมากแล้ว พรุ่งนี้พี่จะให้แม่บ้านมาช่วยเก็บของ” ว่าพลางช้อนร่างบางมานั่งบนตัก

“หิวไหม อยากกินอะไรหรือเปล่าคะ” คนตัวเล็กพยักหน้าตอบ

“กินอะไรเบาๆ อย่างโจ๊กหรือข้าวต้มไหมคะ จะได้ไม่อึดอัด” มือหนาจัดแจงกดสั่งอาหารทางแอปพลิเคชันอย่างรวดเร็ว

“ไปอาบน้ำกันก่อนนะคะ จะได้สบายตัว” คนที่เคยโดนเขาจับอาบน้ำมาแล้วรีบส่ายหน้าหวือ

“ไปอาบค่ะ” แววตาแพรวพราวต่อรองอย่างไม่ลดละ

“อาบจริงๆ นะคะ” เสียงอู้อี้ตอบกลับมา สามีขี้แกล้งสุดจะกลั้นขำ ระเบิดเสียงหัวเราะด้วยความเอ็นดูเมีย

“ครั้งนี้จะละเว้นเพราะเห็นว่าเหนื่อยหรอกนะ” ใบหน้าคมก้มลงไปฟัดจูบอย่างมันเขี้ยว

สามีภรรยาหมาดๆ นั่งรับประทานอาหารเงียบๆ มื้อค่ำแสนเรียบง่ายแต่อบอุ่น นลินสังเกตว่าสามีเธอเป็นผู้ชายอารมณ์ดีคนหนึ่ง ผิดกับภาพลักษณ์ดุดันที่ปรากฏตามโซเชียลมีเดีย เขามักกระเซ้าเย้าแหย่ทำให้เธอยิ้มบ่อยๆ ก่อนแต่งงานเธอเคยค้นหาประวัติเขาในอินเทอร์เน็ตมาบ้าง จึงพบว่าผู้เป็นสามีไม่เพียงป็อปปูลาร์ในหมู่นักธุรกิจสตาร์ตอัปรุ่นใหม่ แต่ยังมีเหล่า ‘เมียมโน’ ติดตามอินสตาแกรมเขาอีกเป็นจำนวนมาก นับว่าเสน่ห์แรงทีเดียว

“พี่จัดการเองค่ะ” เสียงทุ้มดังขึ้นขณะที่เธอกำลังเก็บถ้วยจานไปล้าง

“พี่ภีมพักเถอะค่ะ ยกลังหนักๆ มาทั้งวันแล้ว” หญิงสาวยิ้มบางให้เขา

“หือ ได้ที่ไหนกัน น้องบัวไม่รู้ซะแล้วว่าสามีคนนี้แรงดีขนาดไหน” ยังไม่วายสัพยอกให้เธอได้อาย กำปั้นน้อยๆ ทุบไหล่แกร่งด้วยความหมั่นไส้

“แน่ะ ทำร้ายร่างกายผัวแบบนี้เดี๋ยวจะโดนมิใช่น้อย” เท้าเล็กถอยหนีเมื่อเขาทำท่าจะจับเธอไปฟัด ภีมส่งยิ้มเจ้าเล่ห์ให้เมียแสนงอน

ความรู้สึกว่าบ้านเป็นบ้านโดยมีอีกคนให้ดูแล ไม่ใช่สถานที่ซุกหัวนอนเหมือนที่ผ่านมาเป็นแบบนี้เองสินะ ตั้งแต่เมื่อไรไม่รู้ที่คนเรียบร้อยอย่างเธอกล้าแสดงกิริยาสนิทสนมกับสามีแปลกหน้าโดยไม่ขัดเขิน ดูท่า...ระยะห่างระหว่างเราคงกระชับเข้ามาอีกนิดแล้ว

นลินรีบตื่นตั้งแต่ฟ้ายังไม่สางมาเตรียมอาหารเช้า แต่พบว่าไม่มีอะไรอยู่ในตู้เย็นเลยนอกจากไข่ไก่และขนมปังแถวหมดอายุ

‘สมกับเป็นคอนโดฯ ชายโสดจริงๆ’ เธอค่อนขอดในใจก่อนจะคว้าคีย์การ์ดลงไปหาซื้อของสดที่ร้านสะดวกซื้อยี่สิบชั่วโมงข้างล่าง

ด้านคนตัวโตตื่นมาไม่เห็นเมียพานใจเสียรีบปรี่ไปกดโทรศัพท์หา แต่ปลายสายกลับเงียบงัน ในใจยิ่งร้อนรนคิดสะระตะไปไกลว่าเธออาจหนีกลับบ้านเพราะทนความเอาแต่ใจเรื่องบนเตียงของเขาไม่ไหว เมื่อคืนก็สัญญาแล้วนี่นาว่าจะไม่ทำอะไร...แค่แทะเล็มนิดๆ หน่อยๆ พอดับกระหายเท่านั้นเอง ทันใดนั้นคนที่ทำเขาว้าวุ่นแทบตายก็เปิดประตูห้องเข้ามา ชายหนุ่มโผเข้ากอดด้วยความโล่งใจ

“ไปไหนมาคะ พี่นึกว่าหนีพี่กลับบ้านซะแล้ว” แมวหงอยตัวยักษ์ได้ทีรีบออดอ้อนเมีย

“เอ๋ หนีกลับบ้านทำไมคะ บัวลงไปซื้อของสดมาทำอาหารเช้าค่ะ” เธอถามอย่างงุนงง

“ก็กลัวน้องบัวโกรธพี่นี่นา ที่เมื่อคืน...” มือเล็กรีบปิดปากเขาไว้ก่อนคำพูดน่าอายเหล่านั้นจะหลุดออกมา

“พะ พอแล้วค่ะพี่ภีม ปล่อยบัวก่อนนะคะ เดี๋ยวบัวรีบไปทำอาหารเช้าให้กิน” ร่างเล็กผละออกจากอ้อมกอดโดยมีสายตาหิวกระหายตามลามเลีย

“ทำไมไม่ใส่ขายาวลงไปล่ะคะ” คนขี้หวงเริ่มออกอาการ

“บัวรีบน่ะค่ะ กลัวพี่ภีมหิว” หิวเมียน่ะใช่ นลินกำลังง่วนอยู่หน้าเตาจึงไม่ทันระวังแมวหงอยเมื่อไม่กี่นาทีก่อนที่กลายร่างเป็นเสือร้ายเดินดุ่มๆ มาซ้อนหลังเธอ สองมือเข้ากอบกุมอกอวบอย่างไม่ปรานีปราศรัย

“ว้าย พี่ภีม!” ชายหนุ่มไม่นำพา หนำซ้ำยังเลื่อนมือลงไปสัมผัสใจกลางร่างบาง

“บัวจะโกรธแล้วนะคะ” เธอชักจะหมดความอดทนแล้วนะ

“หืม พี่แค่ตรวจดูเฉยๆ ว่าน้องบัวใส่ชั้นในหรือเปล่า ไม่งอนนะคะ” พอคลำดูพบว่าเมียเขาไม่รีบร้อนขนาดลืมใส่ชั้นในลงไปเดินข้างล่างก็เบาใจ

“ตะ ต้องใส่สิคะ” ดวงหน้าหวานซับสีเลือด เขากล้าพูดเรื่องแบบนี้ปาวๆ ได้อย่างไรกันนะ ถึงจะมีสัมพันธ์ทางกายกันมาแล้ว แต่เธอไม่มีทางชินง่ายๆ หรอก

“อื้อ ห้ามลืมนะคะ ไม่งั้นพี่ไม่ยอมจริงๆ ด้วย พี่หวง”

คำว่า ‘หวง’ ของเขาก่อให้เกิดกระแสอุ่นซ่านไหลเวียนไปทั่วร่าง เธอมั่นใจว่าไม่เคยรู้สึกดีกับใครขนาดนี้มาก่อน แต่ยังไม่ชัดเจนว่าความรู้สึกนั้นคืออะไร มันก้ำกึ่งระหว่างพี่ชายจอมทะเล้น ผู้ปกครองที่คอยปกป้องดูแลเธอ และสามีที่เธออยากเป็นภรรยาที่ดีของเขา หญิงสาวเผลอยิ้มให้กับความคิดนี้ แม้วิสัยทัศน์ยังพร่ามัว แต่เพราะเชื่อมั่นในตัวเขาว่าจะดูแลครอบครัวเล็กๆ ของเราเป็นอย่างดี อีกทั้งเท่าที่เห็น เธอกับเขาน่าจะเข้ากันได้ดีในหลายๆ ด้าน นลินจึงปล่อยวางไม่แสวงหาคำตอบในตอนนี้และให้เวลาทำหน้าที่ของมัน