สตรีมมิ่งฮันนีมูน(2)

“โอ้โฮ อร่อยจัง ไม่นึกว่าเมียพี่มีเสน่ห์ปลายจวักนะเนี่ย” คนพูดเติมข้าวจานที่สองและกำลังตั้งหน้าตั้งตาเคี้ยวไข่เจียวกุ้งสับตุ้ยๆ

“อร่อยก็กินเยอะๆ นะคะ” แม่ครัวตัวบางคอยตักอาหารให้เขาอย่างใส่ใจ

“เอ่อ น้องบัวคะ คือพี่มีเรื่องจะบอกน่ะค่ะ” จู่ๆ เขาก็เอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงจริงจัง

“พี่กำลังทำโปรเจ็กต์ใหญ่เลยยังไม่มีเวลาพาน้องบัวไปฮันนีมูน ขอโทษจริงๆ นะคะ” ชายหนุ่มลอบสังเกตสีหน้าเธอเล็กน้อยก่อนจะเสริมว่า

“เสร็จงานแล้วพี่จะพาไปเที่ยวทั้งเดือนเลยดีไหมคะ น้องบัวคิดไว้เลยว่าอยากไปไหน” เขาปะเหลาะ

นลินเห็นใจสามีอยู่ไม่น้อยเพราะเข้าใจดีว่าเขามีงานรัดตัว ภีมเป็นซีอีโอบริษัทสตาร์ตอัปสามแห่งที่เขาร่วมก่อตั้งกับหุ้นส่วน ล่าสุดเขากำลังปลุกปั้นแอปพลิเคชันที่ให้บริการสตรีมมิ่งคอนเทนต์โดยลงทุนและกว้านซื้อคอนเทนต์ใหม่ๆ มานำเสนอผู้สมัครรับชมรายเดือน ด้วยเหตุนี้เองทำให้ต้องเดินทางไปเซ็นสัญญาที่ต่างประเทศบ่อยครั้งหรือทำงานดึกๆ ดื่นๆ ตามเวลาที่แตกต่างกันของแต่ละประเทศ

ส่วนนกน้อยที่เพิ่งโผบินออกจากกรงทองฝังเพชรอย่างเธอก็มีโครงการเติมเต็มความฝันเช่นกัน ใช่แล้ว เธออยากมีอาชีพเป็นของตัวเอง บางทีพี่ภีมของเธออาจจะช่วยได้

“พี่ภีมอย่าคิดมากเลยค่ะ ว่าแต่หยุดสามวันนี้เราจะทำอะไรดีคะ” เมียเขายิ้มให้อย่างอ่อนโยน ชายหนุ่มคว้ามือเธอมากุมไว้

“ขอบคุณนะคะที่เข้าใจพี่ พี่รู้อยู่แล้วละว่าอยากทำอะไร น้องบัวจะให้ความร่วมมือไหมคะ” สายตากรุ้มกริ่มเริ่มโลมเลียทั่วร่างราวกับกำลังเปลื้องผ้าเธอทีละชิ้น หญิงสาวรู้สึกร้อนวูบวาบบริเวณท้องน้อยจึงรีบเอ่ยขัด

“พี่ภีมอย่าแกล้งบัวนะ ไหนว่าจะเก็บของไงคะ” เขาเลิกคิ้วตีมึนแสร้งไม่เข้าใจที่เธอกล่าว

“ก็ช่วยน้องบัวเก็บของไงคะ คิดไปถึงไหนเนี่ย ลามกนะเรา” หมั่นไส้คนยียวนนักเชียว!

ทั้งคู่บอกลาป้าดวงดาว แม่บ้านที่ภีมจ้างมาทำความสะอาดสัปดาห์ละครั้งหลังจากเก็บของเรียบร้อย แมวยักษ์ทิ้งตัวลงไปซบอกภรรยาที่นั่งพักข้างกันบนโซฟา จมูกโด่งเริ่มซุกไซ้ดอมดมสูดกลิ่นหอมอ่อนๆ เติมพลัง

“พี่ภีมคะ บัวเหงื่อออกเต็มตัวเลย”

มีหรือเขาจะฟัง มือหนาปลดกระดุมอ้าสาบเสื้อให้เปิดกว้างแล้วจึงก้มหน้าลงไปคลุกเคล้าอกอวบที่ล้นทะลักบราลูกไม้สีหวาน

“กลิ่นบัวหอมที่สุดเลย”

มือเล็กพยายามผลักไสแต่ไร้ผล

“พะ พี่ภีม ปล่อยบัวก่อนนะคะ” เสียงหวานดังขาดห้วง คนคลุกวงในยอมตัดใจปล่อยสมันน้อยไปก่อนค่อยมาทบต้นทบดอกทีหลัง

“บัวขา เห็นใจพี่นะคะ ปวดไปทั้งตัวเลย” เขาควักลูกล่อลูกชนแมวๆ มาอ้อนเมียต่อทันที หญิงสาวหายใจหอบ หน้าแดงก่ำ รีบรวบสาบเสื้อมาปิด

“พี่ภีมไปอาบน้ำก่อน นะคะ เดี๋ยวบัวนวดให้”

ข้อเสนอไม่เลวทีเดียว แมวเจ้าเล่ห์รีบหุบยิ้มตีหน้าม่อย

“พี่ปวดตรงนี้ ตรงนี้ ตรงนี้ แล้วก็ตรงนี้ที่สุดเลย” เขาจับมือเธอไปสัมผัสตามจุดต่างๆ ทั่วร่างกระทั่งมาหยุดที่กลางกาย เจ้าของมือสะดุ้งตกใจราวกับสัมผัสของร้อนลวกมือ

“อยากให้บัวน้อยนวดใจจะขาดแล้วค่ะ”

ใบหน้าเกลี้ยงเกลาชาเห่อร้อนกับคำพูดคำจาสุดหื่นห่ามของสามี พี่ภีมแสนสุภาพคนนั้นหายไปไหนกัน ทำไมเหลือแต่สามีที่กระเหี้ยนกระหือรือจะจับเธอกินตลอดเวลาแบบนี้ หญิงสาวกัดริมฝีปาก ก้มหน้างุด ไม่กล้าสู้สายตาร้อนแรงของเขา

“อย่ากัดปากค่ะ เดี๋ยวช้ำหมด” ว่าพลางใช้นิ้วบดคลึงริมฝีปากจิ้มลิ้มเบาๆ

“ยังเจ็บอยู่เลยค่ะ” เธอกลั้นใจพูดออกไป

“เวลาเดินหรือเข้าห้องน้ำยังแสบๆ อยู่ไหมคะ” ชายหนุ่มซักประวัติราวแพทย์ผู้เชี่ยวชาญ

“นิดหน่อยค่ะ” เสียงตอบเบาเหมือนยุงบิน

“เดี๋ยวพี่เป่าให้ แป๊บเดียวหาย...”

เธอรีบส่ายหน้าหวือแทบจะยื่นมือมาปิดปากเขาไม่ทัน ปุถุชนกลัดมันได้ทีฉวยโอกาสจูบกลางฝ่ามือเบาๆ ทีหนึ่ง

“ยิ่งเจ็บยิ่งต้องทำบ่อยๆ สิคะ พี่สัญญาว่าครั้งนี้จะไม่เจ็บเท่าครั้งแรก” เขายังคงเดินหน้าตะล่อมเธอต่อ

“พี่ภีมหื่นที่สุดเลย” ในที่สุดก็โพล่งขึ้น

“อื้อ หื่นกับน้องบัวคนเดียวนะ”

ภีมใช้เวลาไม่นานก็ทำตามสัญญาจริงๆ ร่างเปลือยเปล่าสองร่างบนพื้นพรมหน้าโซฟาในห้องรับแขกกำลังจดๆ จ้องๆ กันด้วยความประหม่า สภาพหญิงสาวเพิ่งโดนฟัด ริมฝีปากบวมเจ่อ ผมเผ้ายุ่งเหยิง นั่งพับเพียบหายใจหอบสะท้านจนอกอวบกระเพื่อมน้อยๆ เธอตัวแข็งไม่กล้าขยับไปไหน

เขาเป็นคนชวนเธอมานั่งดูซีรีส์ซอมบี้ที่กำลังโด่งดังทางเน็ตฟลิกซ์แท้ๆ ทำไมจบแบบเสื้อผ้าปลิวว่อนอีกแล้ว คราแรกพี่ภีมดึงเธอมากอดพร้อมบอกว่าเธอจะกลัวตอนซอมบี้วิ่งไล่กัดกินคนเป็นทั่วเมือง คนขวัญอ่อนที่เห็นเลือดเป็นต้องหน้าซีดอย่างเธอตกหลุมพรางง่ายๆ ที่ไหนได้เป็นเขาต่างหากที่จับเธอกินทั้งตัว ไม่รู้ว่าผ้าหลุดเมื่อไร รู้ตัวอีกทีเธอกับเขาก็ล่อนจ้อนแล้ว

“บัวขา ขยับมาใกล้ๆ พี่สิคะ” ร่างสูงใหญ่เต็มไปด้วยมัดกล้ามนั่งเหยียดขาบนพื้นพรม หลังพิงโซฟาอย่างสบายอารมณ์ มือยื่นมาหาเหยื่อตัวน้อย หลอกล่อให้เธอขยับมาหา

“มาสิคะ คนดี” เสียงพร่าเร่งเร้า ไฟปรารถนาที่ลามเลียทั่วทุกอณูตอบรับเขาโดยง่าย

“มานั่งคร่อมพี่ค่ะ”

เธอทิ้งสะโพกลงบนหน้าขาเขา มือนุ่มนิ่มยึดไหล่แกร่งไว้ หลุบตามองมองเห็นริมฝีปากหยักหยอกล้อทรวงสล้าง พานให้กระแสความเสียวซ่านแล่นสู่ใจกลางสาว เรียกเสียงครวญครางกึ่งเว้าวอน ชายหนุ่มกดจูบอ่อนโยนที่ขมับเป็นการปลอบขวัญ แม่เนื้อทรายส่งสายตาตัดพ้อกลับมายิ่งดูน่ารังแก

“ไปต่อกันในห้องนะจ๊ะ”

ชายหนุ่มทอดกายเธอลงนอนบนเตียงแล้วจึงสอดแขนแกร่งใต้ข้อพับเข่า มองเมียด้วยสายตาเร่าร้อน เอวสอบรุกล้ำรวดเร็ว สองร่างเกี่ยวกระหวัดโรมรัน จมูกโด่งซุกไซ้ลำคอขาวผ่อง ริมฝีปากขบเม้ม ตีตรา รอยสีกุหลาบที่ปรากฏเด่นชัดบนผิวขาวนวลเนียนยิ่งกระตุ้นสัญชาตญาณดิบของนักล่า

เธอบอบบาง หวานทั้งตัวและน่าใคร่เป็นที่สุด สองเสียงครางกระเส่า ชายหนุ่มโหมบรรเลงจังหวะสอดประสานสาดซัดเสน่หากระทั่งทุกอย่างดำเนินมาถึงปลายทาง ภีมหอบหนักๆ ทิ้งตัวซุกซบไหล่บางแต่ยังไม่ถอยไปไหน

มือเล็กเอื้อมมาลูบหน้าลูบตาเช็ดเหงื่อให้อย่างเบามือทำเอาเขาใจเต้นแรง การกระทำอ่อนหวานแฝงความอบอุ่นนุ่มนวลมอบความรู้สึกสุดพิเศษลึกซึ้งอย่างที่ไม่เคยได้รับจากใครมาก่อน เสมือนสายลมเย็นฉ่ำพัดผ่านมาให้ชื่นใจ ชายหนุ่มพยุงตัวขึ้นค่อยๆ ผละออกและกลับมาพร้อมผ้าชุบน้ำในมือ

“บัวทำเองก็ได้ค่ะพี่ภีม” หญิงสาวรีบร้องบอกพลางผุดขึ้นมานั่งพับเพียบ

“พี่เช็ดให้นี่แหละดีแล้ว จะได้สะอาดทั่วถึง” เขาบรรจงทำความสะอาดจุดซ่อนเร้นให้เธออย่างอ่อนโยน

“ถ้าเหนื่อยก็นอนนะคะ พี่ขอไปอาบน้ำก่อน” เอ่ยพลางลูบศีรษะเธออย่างเอ็นดู ก่อนหญิงสาวเพลียหลับไปในเวลาไม่นาน

นลินเดินหน้างอเข้ามาในห้องรับประทานอาหารขณะที่คนเป็นสามีกำลังจัดอาหารเดลิเวรีใส่จาน เธอตกใจแทบกรีดร้องเมื่อเห็นสภาพตัวเองในกระจก รอยจ้ำแดงๆ ทั้งในและนอกร่มผ้าเต็มตัวแบบนี้เธอจะกล้าออกไปไหนได้ พี่ภีมนะพี่ภีม เมื่อคืนอุตส่าห์ยอมให้กินจนอิ่มแล้วเชียว ตอนเช้ายังปลุกเธอมาออกกำลังอีกรอบ ตื่นมาอีกทีก็เที่ยงแล้ว แถมพ่อตัวดียังหน้าตาระรื่นไม่มีวี่แววเหน็ดเหนื่อยสักนิด

“นั่งเลยค่ะ” เขารีบยกจานมาวางตรงหน้า

“พี่สั่งมาตั้งหลายอย่าง กินเยอะๆ นะคะ”

เธอหิวจนตาลายแล้วเพราะโดนเขาสูบเรี่ยวแรงไปหมดสิ้น

“วันนี้น้องบัวอยากออกไปไหนไหมคะ ซื้อของใช้ส่วนตัว อาหารสด หรือกลับไปเยี่ยมบ้าน”

ยังจะถามอีกนะ หญิงสาวนึกค้อนในใจ

“มะ ไม่มีค่ะ ไม่ไปไหน” คนตอบเลี่ยงสบตาเขา จู่ๆ ตัวการก็หัวเราะลั่น

“พี่เข้าใจแล้วค่ะ”

สายตาลามเลียสำรวจทั่วร่างจนเธออายม้วน รีบเอามือมากุมสาบเสื้อแม้รู้ว่าไร้ประโยชน์ก็ตาม

“พี่ภีมน่ะ ทำแบบนี้บัวก็ออกไปไหนไม่ได้สิคะ” เธอตัดพ้อ

“ก็กะจะไม่ให้ออกไปไหนอยู่แล้วไงคะ” เขาตอบหน้าตาเฉย

“งั้นดูซีรีส์ซอมบี้ต่อจากเมื่อวานไหมคะ”

หญิงสาวส่ายหน้าอย่างเข็ดขยาด

“บัวว่าจะซักผ้ากับทำความสะอาดห้องน่ะค่ะ”

มีเมียมันดีแบบนี้นี่เอง เขาไม่เคยคาดหวังให้ภรรยาเป็นแม่ศรีเรือนและคิดตามประสาคนรักสบายว่าไม่อยากให้เมียเหนื่อย จ้างแม่บ้านดีกว่า แต่พอมีอีกคนมาอยู่ด้วย มาคอยดูแลสารทุกข์สุกดิบรวมถึงความเรียบร้อยภายในบ้าน กลับทำให้รู้สึกว่าบ้านน่าอยู่ขึ้น ชักไม่อยากจากบ้านไปไหนแล้วสิ

หารู้ไม่ว่าเมียเขากลับคิดคนละอย่าง สมรภูมิรักทิ้งหลักฐานไว้ให้ดูต่างหน้าทั่วบ้าน ไหนจะผ้าปูที่นอนยับยู่ยี่กับเสื้อผ้าที่เขาถอดทิ้งไม่แยแส ขืนให้แม่บ้านเข้ามาจัดการ เธอคงไม่กล้าสู้หน้าใครไปอีกนาน

คู่ข้าวใหม่ปลามันนอนกอดก่ายกันบนโซฟาหลังทำงานบ้านเสร็จ ชายหนุ่มอยากหยุดช่วงเวลานี้ไว้ เวลาที่เขาได้นอนกอดเมียอย่างสบายอกสบายใจไม่ต้องคิดกังวลเรื่องงานให้ปวดหัว ไม่เคยนึกฝันว่าแค่กินอาหารร่วมกัน ช่วยกันทำงานบ้านหรือทำกิจกรรมอื่นๆ จะสร้างความรื่นรมย์ได้ถึงเพียงนี้ นี่สินะการอยู่แบบคู่ผัวตัวเมีย เอ๊ะ หรือทาสเมียหว่า

“พี่ภีมคะ” จู่ๆ คนในอ้อมกอดเอ่ยขึ้น

“ว่าไงคะ”

“เอ่อ...คือว่า พี่ภีมชอบเด็กไหมคะ” เธอถามกล้าๆ กลัวๆ

“หมายถึงอยากมีลูกไหมน่ะเหรอคะ พี่ยังไงก็ได้ แต่มีก็ดีค่ะ จะได้มีน้องบัวตัวจิ๋วมาวิ่งเล่น” รอยยิ้มเขาสุกสว่างเจิดจ้า

“คือ...ที่ผ่านมาเราไม่ได้ป้องกัน บัวอยากให้ทุกอย่างลงตัวก่อน เรารออีกสักปีหรือสองปีก่อนนะคะ พี่ภีมจะว่าอะไรไหมคะ”

อย่างนี้นี่เอง

“หืม ไม่ว่าค่ะ แต่ต้องให้รางวัลที่พี่เป็นเด็กดีด้วยนะ” วิญญาณนักต่อรองยังคงทำงานไม่บกพร่อง

“ไหนๆ น้องบัวก็ออกจากห้องไม่ได้ งั้นเรามาสตรีมมิ่งกันไหมคะ”

นัยน์ตาแพรวพราวราวราชสีห์จ้องตะครุบเหยื่อทำให้เธอเริ่มรู้สึกตามเขาไม่ทันและกำลังโดนไล่ต้อน

“สตรีมมิ่งอะไรคะ” เธองงไปหมดแล้ว

“ก็เหมือนเวลาดูซีรีส์ต่อเนื่องไม่พักจนจบไงคะ แต่เราเปลี่ยนจากดูซีรีส์เป็นมีเซ็กส์แทน”

ดวงตาหญิงสาวเบิกโพลงกับคำขอสุดห่ามของเขา

“ตะ แต่พี่ภีมต้องสัญญาก่อนว่าจะป้องกันนะคะ นะ” สมันน้อยวอนหลังเห็นว่าไม่มีทางหลุดรอดจากกรงเล็บเขาไปได้

“หืม ห้องพี่ไม่มีถุงยางหรอก” เขาแสร้งตีหน้าซื่อตาใส

“ถ้าอยู่ในช่วงก่อนเจ็ดหลังเจ็ดยังไงก็ปลอดภัยค่ะ” ชายหนุ่มตะล่อม

นั่นทำให้นลินโล่งใจขึ้นมาบ้างเพราะประจำเดือนเพิ่งหมดไปก่อนวันแต่งงาน

“ไปฮันนีมูนในห้องนอนของเรากันค่ะ” แขนแกร่งช้อนร่างเธอตรงไปยังห้องนอนและไม่มีใครได้เห็นเดือนเห็นตะวันอีกเลย...