2 สองพี่น้อง

“งานโรงแรมไม่ทำ งานสบายกว่านี้ไม่เอา ตามใจ เปลี่ยนใจเมื่อไหร่ก็บอกล่ะ”

ชาคริยาเคยบ่นหลายครั้ง ใบหยกได้แต่ยิ้มและบอกเพื่อน “ไม่อยากไปเจอเพื่อนๆ พ่อ คริยาเข้าใจหน่อยสิแต่ถ้าอยู่ในครัวก็คงดีหาให้หน่อยสิ”

เคยพูดกับคริยาเรื่องนี้แต่เพื่อนกลับหัวเราะ

“เธอจะเข้าไปทำหม้อ ทำจานเขาแตกน่ะสิ เฮ้อ อย่าเก็บตัวขนาดนั้นเลย ที่นี่คงมีคนรู้จักเธอน้อย” ชาคริยาถอนหายใจ ใบหยกพอจะเข้าใจเพื่อน เธอไม่งอแงแค่พูดไม่ได้ต้องการจริงๆ

“มีดารามาขึ้นเรือเป็นไปได้ยังไง ไปดูกัน”

เสียงกลุ่มพนักงานสาวๆ เมาท์กันด้วยความตื่นเต้น ใบหยกหันมอง ทุกคนดูตื่นเต้นกันมาก หญิงสาวอดคิดถึงพี่สาวลูกของลุงไม่ได้ ผู้หญิงสวยเพียบพร้อมที่ดีกับเธอตั้งแต่เด็กซึ่งตอนนี้กลายเป็นดารานางแบบชื่อดัง อ้อมกอดสุดท้ายเมื่อสามปีที่แล้วเธอยังจำได้ดี พี่อัญมณีคือผู้หญิงที่คู่ควรสำหรับผู้ชายดีๆ เพราะมีน้ำใจที่ประเสริฐแตกต่างคุณลุง

“แกก็แค่เด็กในบ้านที่น้องชายฉันคิดเล่นสนุกด้วยถ้าไม่ติดว่ามีมารหัวขนมาเกิดไม่มีทางได้อยู่ที่นี่ ตอนนี้น้องฉันไม่อยู่แล้วออกไปจากที่นี่ซะ คุณแม่เองเคยเห็นหัวคนใฝ่สูงอย่างแกเหรอ”

เคยได้ยินหลายครั้งแม่โดนดูถูกแต่ไม่คิดเลยสิ้นพ่อทุกอย่างก็หมดเป็นไปตามที่คนบ้านนั้นต้องการ

“ใบหยกน้องรัก”

สวยสวยอยู่ในชุดสีขาวสายเดี่ยวกรอมเท้า สวมหมวกปีกกว้างเรียกชื่อเธอดังมาก ใบหยกหันไปมอง ตะลึงชั่วครู่ กระทั่งอัญมณีเข้ามากอดแน่น หอมแก้มเธอจนหลายคนหันมามองแต่ดาราสาวหาสนใจใคร

“พี่ตามหาแทบแย่มาหลบอยู่กับยายชาคริยานี่เอง”

“พี่ พี่มาได้ไงคะ สบายดีนะคะ” แม้ตื่นเต้น ใบหยกยังเก็บอาการตามนิสัย

พี่สาวลากแขนให้เดินตามไป ใบหยกทำตัวแข็งขัดขืน

“หยกต้องทำงานค่ะพี่ ไว้คุยกันนะคะ”

“พี่ตามเธอมาจนเสียงานรู้ไหม อย่าเล่นตัวไปเลย ผู้จัดการเขาเข้าใจเธออยู่แล้ว ไม่ต้องห่วง”

ไม่แน่ใจว่าพี่สาวบอกอะไรผู้จัดการแต่ใบหยกยอมเดินตามพี่สาวไปห้องพักของพนักงานเพราะทุกสายตาเริ่มมองมาที่เธอและอัญมณี

“เธอสบายดีใช่ไหม ป้าแก้วเก้าล่ะ หวังว่าจะสบายดี”

“ค่ะพี่อัญ ขอบคุณค่ะ”

“หน้าตาเธอดูเศร้าหมอง พี่ฝันร้ายว่าเธอมีเรื่องร้อนใจเลยตามหาแบบจริงจัง ขอโทษนะที่ผ่านมาเหมือนพี่ทิ้งเธอ”

พี่สาวสวมกอดอีกครั้ง ใบหยกรู้สึกดีใจเธอขอบคุณ บอกอัญมณีให้คลายกังวล เธอไม่เป็นอะไร

“เรื่องดวงตาของป้า เธอกำลังมีปัญหาเรื่องนี้ ชาคริยาบอกพี่ อย่าหาว่าพี่ก้าวก่ายเลยพี่อยากช่วยเหลือเธอ”

คิ้วโก่งสีดำขมวด ดวงตาที่มีประกายจ้าก่อนหายไป แม่ไม่อยากเป็นหนี้บุญคุณใคร ชาคริยาก็อยากช่วย ตอนนี้อัญมณีเสนอ เธอจะบอกเรื่องนี้กับแม่อย่างไรดี

วิวทิวทัศน์ที่สวยไม่เปลี่ยนของท้องทะเลมีสายลมพัดเข้ามา ใบหยกลุกขึ้นยืนเหม่อมองผืนแผ่นน้ำแม้ไม่ชื่นชอบ หวังให้แม่มองเห็นทุกสิ่งทุกอย่างอีกครั้ง แม้โลกนี้ ธรรมชาติจะโหดร้ายจนเกินไปในบางครั้งแต่การอยู่ในโลกมืดคงโหดร้ายยิ่งกว่า

“แต่ไม่ใช่เงินน้อยๆ นะคะพี่ อีกนานกว่าหยกจะหามาคืนได้ หยกเกรงใจพี่ อีกอย่างเอ่อ…คุณลุง”

ลุงไม่อยากช่วยเหลือเธอและแม่แต่ไม่ควรพูดออกมา พี่สาวดูเหมือนจะเข้าใจเดินเข้ามายืนใกล้ๆ

“พี่เข้าใจยังไงพี่จะหาวิธีที่คุณพ่อไม่รู้นะ อย่าคิดมากเลยนะหยก เราเล่นกันมาตั้งแต่เล็ก เธอเปรียบเสมือนน้องสาวแท้ๆ ของอัญมณีเสมอ”

รู้สึกเต็มตื้นในหัวใจ ใบหยกไหว้พี่สาว “หยกจะขอกู้เงินพี่ก็แล้วกันนะคะ”

“พี่ทำอย่างนั้นไม่ได้หรอกนะหยก เธอพูดออกมาได้ยังไง” อัญมณีส่ายหน้า ปรากฏอารมณ์น้อยใจ

“เถอะค่ะพี่ ถ้าพี่ไม่ยอมหยกก็ไม่ขอรับ”

ใบหยกอธิบายว่าทุกอย่างเธอไม่ได้ทำไปเพราะเป็นคนดี แค่อยากให้แม่สบายใจ ไม่อยากแม่ให้รู้เรื่องนี้ พี่สาวดูจะเข้าใจ อัญมณีชวนคุยเรื่องอื่นที่ไม่เครียด หลังจากนั้นสองพี่น้องนั่งคุยถึงเรื่องราวที่ผ่านมา ใบหยกเก็บกลั้นความคิดถึงพ่อไว้ในใจ ช่วงเวลาที่ผ่าน ไม่เคยมีวันไหนที่พ่อไม่ดีกับเธอ ถึงแม้ทุกคนที่เป็นคนของคุณลุง คุณย่าจะรังเกียจเธอและแม่แต่คนรับใช้ที่พ่อหามาดูแลครอบครัวเธอก็ทำให้ชีวิตเธอมีความสุข

พี่สาวมาหาทำให้เธอหวนคิดชีวิตในวัยเยาว์อีกครั้ง ตอนมีกันพร้อมหน้า…

“เหม่ออีกแล้วคืนนี้ไปดินเนอร์กันนะหยก นานแล้วไม่กินข้าวด้วยกัน อีกอย่างพี่มีคนจะแนะนำให้เธอรู้จัก”

“ใครกันคะ” ใบหน้ารูปไข่ ปากสีชมพูระเรื่อยิ้มให้พี่สาว รู้สึกสบายใจขึ้น

“พี่พาหนุ่มมาด้วย”

“พี่มีแฟนแล้ว”

“ยังไม่ใช่ก็เหมือนใช่ พี่จะหมั้นกับเขา”

ใบหยกยิ้ม จับมืออัญมณีทั้งสองข้าง

“จะพาหยกไปพบว่าที่คู่หมั้นพี่ ข่าวดีค่ะแต่จะดีเหรอคะ เขาเป็นใครทำไมคุณลุงยอมง่ายๆ ค่ะ”

เป็นข่าวดีสำหรับคนน่ารักอย่างอัญมณี ใครนะคือผู้ชายที่โชคดี แม้อยากปฏิเสธเรื่องไปดินเนอร์แต่พี่สาวมาช่วยเหลือเธอโดยเฉพาะ ใบหยกรับคำว่าเลิกงานจะรีบไปแต่คงไม่นานเพราะไม่อยากเป็นก้างขวางคอพี่สาว

“เขาไม่ค่อยพูดมากหรอก เขาเพียบพร้อมก็จริงแต่เป็นคนสบายๆ อย่าคิดอะไรมากส่วนเรื่องคุณพ่อ ถ้าพี่ต้องการจริงๆ ท่านก็ไม่กล้าขัดใจหรอก ทำหน้าดุไปอย่างนั้น” พี่สาวรู้ทันอีกแล้ว ใบหยกยิ้ม พยักหน้า

หลังจากนั้นไม่นานอัญมณีขอตัวไปห้องสปาบนเรือ บอกว่าคนรักอยู่ที่นั่น ใบหยกเดินไปส่งพี่สาว กำลังเดินกลับไปทำงาน ใบหยกชะงักเท้าเพราะเสียงคุ้นหู

“คุยกันนานเชียวนะคุณอัญ”

เสียงนั้นดังอยู่ข้างหลัง รองเท้าคัชชูสีดำชะงัก…

เสียงคนที่เธอไม่เคยลืม

กำลังหูฝาดแน่ๆ ใบหยกไม่ปล่อยให้ตนเองสงสัย หันไปมอง เห็นแผ่นหลังในชุดสูทสีเทาเดินควงแขนไปกับพี่สาว ดูคุ้นตาจนจิตใจเต้นระรัว “พี่หินผา” เสียงแผ่วเบาออกจากลำคอ ขณะเดียวกันเพื่อนร่วมงานชวนไปทำงานใบหยกเบือนหน้ากลับมายังงานที่รออยู่ เรื่องที่กังขาจำต้องปล่อยไปก่อน

ใครช่างเหมือนพี่หินผาเหลือเกิน หลายชั่วโมงใบหยกไม่เป็นอันทำงาน…