บทที่2

ฉันกับฐานพัชญ์ก็ลงเอยด้วยการแต่งงานกันอยู่ดี

ต้องยอมรับเลยว่า เขาจับจุดอ่อนของฉันได้อยู่หมัดจริง ๆ

เขารู้ดีว่าฉันไม่มีวันทำใจปล่อยให้พี่ชายตัวเองตายได้

พี่ชายของฉันคือคนที่ตามใจฉันที่สุดในโลก

ตั้งแต่เด็กจนโต เขาเป็นคนที่ยืนขวางอยู่ข้างหน้าคอยปกป้องฉันตลอด

ตอนนี้…ก็คงถึงเวลาที่ฉันต้องทำอะไรสักอย่างเพื่อพี่บ้างแล้ว

แต่การแต่งงานที่ไม่มีความรัก มันจะมีความสุขได้จริงเหรอ?

ในใจทั้งฝาดทั้งขม น้ำตาก็เอ่อจนพร่ามองอะไรไม่ชัด

เหตุผลที่ครั้งก่อนฉันขอเลิกกับฐานพัชญ์ จริง ๆ แล้วมันก็ออกจะน้ำเน่าอยู่หน่อย

เพราะฉันเห็นกับตาตัวเองว่าเขากับผู้หญิงคนอื่นนอนกลิ้งอยู่บนเตียงเดียวกัน

จูบกันอย่างลืมหูลืมตา

แล้วผู้หญิงคนนั้นก็ไม่ใช่ใครที่ไหน

แต่เป็นน้องสาวต่างแม่ของเขาเอง—รินคำ

ตอนนั้นเอง ฉันถึงได้เห็นชัด ๆ ว่าความรักระหว่างเรามันจอมปลอมขนาดไหน

รินคำเป็นนักแสดงสาวที่พอมีชื่อเสียง

มีดวงตาแบบดอกท้อสวยฉ่ำ เย้ายวนใจคนมองสุด ๆ

ทุกคนต่างพูดกันว่า หน้าตาโดยเฉพาะแววตาของเราสองคนคล้ายกันมาก

รินคำมักจะมาทำเสียงหวานอ้อนฉันอยู่เรื่อย

“ได้หน้าตาคล้ายพี่สะใภ้แบบนี้ ถือว่าเป็นเกียรติของหนูเลยนะคะ”

“ไม่แน่ว่าชาติที่แล้ว เราอาจเป็นพี่น้องแท้ ๆ กันก็ได้”

ยิ่งคิดฉันก็ยิ่งขนลุก เหงื่อเย็นไหลซึมไปทั่วแผ่นหลัง

ฐานพัชญ์…ที่จริงแล้วนายเห็นฉันเป็นแค่ตัวแทนของรินคำ ใช่ไหมล่ะ