บทที่ 1

ฉันกับฐานพัชญ์พัวพันกันมาเต็ม ๆ สามปี

จนในที่สุด ฉันก็ทนจนหมดหวัง แล้วเป็นฝ่ายเอ่ยปากขอเลิก

วันถัดมา ท่ามกลางทะเลดอกกุหลาบสุดหรูที่ทุ่มเงินมหาศาลจัดขึ้น

เข่าข้างหนึ่งทรุดลง ถือแหวนวงหนึ่งขึ้นมา มองฉันด้วยสายตาแสนลึกซึ้ง

“นลิน แต่งงานกับผมได้ไหม?”

ทุกคนต่างพูดกันว่า ฐานพัชญ์ ทายาทตระกูลมุ่งการดีรักฉันจนถึงกระดูก เห็นฉันเป็นดั่งชีวิต

คุณชายเพลย์บอยเจ้าสำราญที่ไม่เป็นสองรองใคร อยู่ดี ๆ ก็ยอมปิดหัวใจ

แต่ในคืนเดียวกันนั้นเอง ฐานพัชญ์กลับตาแดงก่ำ บีบคอฉันแน่น

“ถ้าเธอไม่อยากให้คนนั้นตายในคุก ก็เชื่อฟังแล้วแต่งงานกับฉันซะ…”

1

“ไอ้คนนั้น” ในปากของเขา คือพี่ชายที่ฉันพึ่งพาอาศัยกันมาตลอดชีวิต

ครึ่งเดือนก่อน พี่ชายเมาแล้วขับชนคน ถูกตัดสินจำคุกสิบปี

คนเจ็บอีกฝ่าย คือ ลูกชายคนเดียวของหัวหน้าแก๊งมาเฟียใหญ่ในเมืองแก้วผลึก

อีกฝ่ายประกาศกร่างว่า จะทรมานพี่ชายฉันในคุกให้ตายทั้งเป็น

ฉันตกใจกลัวสุดขีด เพราะพี่ชายคือคนในครอบครัวเพียงคนเดียวที่ฉันมีบนโลกใบนี้

ฉันวิ่งเต้นขอความช่วยเหลือไปทั่ว แต่ทุกคนก็เกรงอำนาจแก๊งมาเฟีย

ไม่มีใครยอมยื่นมือมาช่วย

สุดท้าย ฉันก็ยังต้องมาขอร้องถึงหน้าห้องของฐานพัชญ์

กลุ่มบริษัทยักษ์ใหญ่ตระกูลมุ่งการดีครอบงำทั้งเมืองแก้วผลึก

ทายาทคนโตของตระกูลมุ่งการดี แน่นอนว่าไม่มีเรื่องไหนทำไม่ได้

ไม่กี่วันก่อน ฉันเพิ่งย้ายออกจากวิลล่าของฐานพัชญ์

ทิ้งไว้เพียงกระดาษโน้ตแผ่นหนึ่ง

“ฐานพัชญ์ เราพอกันแค่นี้”

สามปีที่เลิก ๆ คบ ๆ กับเขา ทำให้ทั้งกายทั้งใจของฉันเหนื่อยล้าจนถึงขีดสุด

ความสัมพันธ์ครั้งนี้ บางทีคงมาถึงเวลาต้องจบลงจริง ๆ แล้ว

ฉันเคยคิดว่า ตั้งแต่นี้ไปฉันกับฐานพัชญ์คงจะไม่ข้องเกี่ยวกันอีก

ไม่คิดเลยว่า ฉันจะโดนตัวเองตบหน้ากลับไวขนาดนี้

ฐานพัชญ์ทำหน้ามืดหม่น มองฉันจากที่สูงลงมาต่ำ

“รมย์นลิน ดูเหมือนฉันจะมองเธอสูงไป คิดว่าเธอมีศักดิ์ศรีกว่านี้ซะอีก”

“ถ้ากล้าทิ้งไปแล้ว ก็อย่ากลับมาหาฉันอีก”

นิ้วมือในแขนเสื้อกำแน่นจนซีด แต่ฉันไม่พูดอะไรเลย

ในเมื่อฐานพัชญ์รังเกียจฉัน ฉันก็คิดว่าเขาคงไม่เข้ามายุ่งเรื่องของฉันอีก

ใครจะคิดล่ะ ว่าวันถัดมาเขากลับส่งคนมาจับฉันไปแต่งหน้าแต่งตัว

แล้ว “ลักพา” ฉันไปถึงงานขอแต่งงาน

ฉันอดทนร่วมมือกับเขา แสดงละครฉากขอแต่งงานแสนซึ้งให้จบ

ยังไงเขาก็เล่นใหญ่ ถึงขั้นจ้างทีมถ่ายทำถ่ายทอดสดไปทั่วประเทศ

คืนนั้นพอกลับถึงวิลล่า ฉันถอดแหวนออกแล้วปาใส่เขาตรง ๆ

“ฐานพัชญ์ เล่นฉันแบบนี้มันสนุกนักเหรอ?”

ใบหน้าฐานพัชญ์มืดครึ้ม

“เธอคิดเหรอ ว่าจะหนีออกจากฝ่ามือฉันได้ง่าย ๆ แบบนี้?”

“คิดจะทิ้งฉันน่ะ…ไม่ง่ายหรอก!”

ฉันขมวดคิ้ว

“พูดมาเลย นายต้องการอะไรกันแน่?”

“อย่าบอกนะ ว่านายอยากแต่งงานกับฉันจริง ๆ”

ฉันรู้ดีอยู่แล้ว ว่าการขอแต่งงานครั้งนี้ เป็นแค่ละครบทหนึ่งของเขา

ตลอดสามปีที่อยู่ด้วยกัน เขาไม่เคยพูดถึงเรื่องอนาคตร่วมกันกับฉันเลยแม้แต่ครั้งเดียว

ฐานพัชญ์เริ่มเดือด คว้าคอฉันแน่น ดวงตาเต็มไปด้วยความเย็นชาไร้ความปรานี

“ถ้าเธอไม่อยากให้ดรัณภพตายในคุก ก็เชื่อฟังแล้วแต่งงานกับฉันซะ…”

พูดจบ เขาก็โยนสัญญาแต่งงานมาใส่ฉันหนึ่งฉบับ สีหน้าก็ยังเย็นชาดังเดิม

“ถ้าเธอไม่เซ็น ฉันมีเป็นหมื่นวิธีที่จะทำให้เขาอยู่อย่างทรมานยิ่งกว่าตาย”