31 พยายามหาทางออก

ระหว่างทางเดินไปร้านซักรีดชายหนุ่มก็ชวนปราณีคุย

“พี่ณีเป็นคนแถวนี้เหรอครับ”

“ค่ะ บ้านพี่อยู่ถัดไปอีกสองซอยเดินไปก็ถึง แล้วคุณวิชญ์ล่ะคะเห็นว่าอยู่แถวนี้เหมือนกัน”

“ครับบ้านผมอยู่ตรงทางออก เลี้ยวเข้าซอยมานิดเดียวก็ถึง แต่ก่อนผมไม่ได้อยู่ที่นี่เพราะทำงานในกรุงเทพฯ”ตลอด

“แล้วตอนนี้ไม่ทำงานที่กรุงเทพฯ แล้วเหรอคะ”

“ยังทำครับ ผมเปิดบริษัทกับเพื่อน เลยไม่ต้องเข้าไปทุกวัน ถ้าพี่ณีเบื่องานที่นี่จะลองไปสมัครงานก็ได้นะครับ”

“พี่จบแค่ ม.3 คงไม่มีความรู้อะไรทำงานกับคุณหรอกค่ะ”

“มีสิครับ ถ้าพี่ณีอยากไปทำจริงๆ ก็บอกผมได้บางทีเงินเดือนอาจจะมากกว่าที่นี่”

“ขอบคุณนะคะ อยู่ที่นี่เงินเดือนไม่มากก็จริงค่ะแต่เจ้านายก็ใจดีค่ะ”

“ครับ” เขาไม่ได้พูดอะไรต่อ เพราะคำว่าเจ้านายใจดี มันจุกอกจนได้แต่เดินตามไปอย่างเงียบๆ

ชายหนุ่มช่วยถือถุงผ้าห่มและผ้าเช็ดตัวกลับมาจากร้านซักรีดแล้ว เมื่อเห็นว่ากัลยณัฏฐ์นั่งอ่านหนังสืออยู่ตรงระเบียงก็เข้าไปนั่งคุยด้วย

“ขยันจังเลย แฟนใครเนี่ยไม่เหนื่อยบ้างเหรอครับ”

“เหนื่อยค่ะ แต่นั่งพักก็หายแล้ว พี่วิชญ์ล่ะคะไม่ต้องตรวจเอกสารอีกเหรอคะ” หญิงสาวเงยหน้ามาถาม

“ตรวจเสร็จแล้ว ว่าจะมาชวนปอไปหาอะไรกินที่ตลาดน้ำ” ปุณณวิชญ์อยากให้เธอผ่อนคลาย

“พึ่งจะสี่โมงเย็น แม่ค้ายังมากันไม่ครบเลยค่ะ สักห้าโมงค่อยไปก็ได้ชวนหนูดีไปด้วยไหมคะ”

“ไม่ทันแล้วครับ หนูดีขอไปเคาท์ดาวน์ที่บ้านเพื่อน พี่ษาไปส่งผมกลับมาเจอแต่โน้ตทิ้งไว้ไม่เจอใครสักคน

“พูดเหมือนน้อยใจเลยนะคะ”

“ไม่หรอกครับ ผมก็พูดไปเรื่อยขอนอนตรงนี้ได้ไหม เกะกะแขกคนอื่นหรือเปล่า” เขาล้มตัวลงนอนข้างๆ

“ไม่หรอกค่ะ แขกไปไหว้พระกันหมดแล้ว ค่ำๆ คงจะกลับกัน คืนนี้คงจะมาเคาท์ดาวน์กันที่นี่” กัลยณัฏฐ์หมายถึงกิจกรรมนับถอยหนังเข้าสู่ไปใหม่ที่ทางโอบรักโฮมสเตย์เชิญแขกที่มาพักมาฉลองพร้อมกันที่ห้องโถง

“งั้นผมคงต้องนอนเอาแรงก่อน คืนนี้จะได้อยู่เคาท์ดาวน์ด้วย ปอจะไปตลาดตอนไหนปลุกผมนะ”

เพียงไม่นานเธอก็ได้ยินเสียงหายใจสม่ำเสมอ กัลยณัฏฐ์แอบมองใบหน้ายามที่เขาหลับ ใบหน้าคมเข้มตอนนี้มีไรหนวดขึ้นจางๆ จมูกโด่งได้รูป ริมฝีปากหยักสีชมพูอย่างคนไม่สูบบุหรี่ เมื่อมองจนพอใจแล้วหญิงสาวจึงอ่านหนังสือต่อไปอย่างเงียบๆ จนกระทั่งเวลาห้าโมงครึ่งเธอลุกไปเข้าห้องน้ำพอเดินกลับมาอีกทีก็เห็นเขานั่งคุยกับบิดามารดาของเธอ สงสัยว่าชายหนุ่มคงจะตื่นตอนเธอลุกไปเข้าห้องน้ำ

“ไม่ต้องซื้ออะไรมาเผื่อพ่อกับแม่นะลูก เย็นนี้แม่จะทำราดหน้าทะเลวิชญ์ก็มาทานด้วยกันนะ” กัลยาบอกแฟนหนุ่มของลูกสาวที่เขาเห็นเป็นเหมือนคนในครอบครัวของเธออีกคน

“ครับน้า” ชายหนุ่มรับปาก เพราะถึงมารดาของแฟนสาวไม่ชวนเขาก็จะขอทานอาหารเย็นที่นี่ด้วย เขาไม่อยากกลับไปเหงาอยู่คนเดียวที่บ้าน

“ปอจะรีบไปรีบกลับนะคะ”

“เดินเที่ยวให้สนุก ไม่ต้องรีบกลับหรอก วันนี้ไม่มีงานอะไรต้องทำแล้วแขกพักเต็มไม่มีใครเช็คอินเพิ่ม”

“ค่ะแม่”

“คนเยอะจังเลยนะครับ ครั้งก่อนยังไม่เยอะขนาดนี้เลย” ปุณณวิชญ์ตั้งข้อสังเกต

ตลอดสองฝั่งคลองเต็มไปด้วยนักท่องเที่ยว บางคนก็มากันเป็นคู่บางคนก็มากับครอบครัว และก็มีนักท่องเที่ยวที่มากันเป็นกลุ่มใหญ่ เสียงพุดคุยและเสียงแม่ค้าเรียกให้ซื้อสินค้าดังจนฟังแทบไม่ออกว่าเสียงใครเป็นเสียงใคร ปุณณวิชญ์จูงมือหญิงสาวเดินฝ่าฝูงชนไปยังร้านขายน้ำสมุนไพรข้างหน้าเขาสั่งอัญชันมะนาวและน้ำกระเจี๊ยบอย่างละถุง ยื่นให้หญิงสาวเลือกก่อน

“ขอบคุณค่ะพี่วิชญ์” กัลยณัฏฐ์เลือกน้ำกระเจี๊ยบก่อนที่จะดูดด้วยความกระหาย

“เหงื่อเต็มเลย” ชายหนุ่มล้วงผ้าเช็ดหน้าจากกระเป๋ากางเกงแล้วบรรจงเช็ดใบหน้าขาวเนียนที่ตอนนี้เริ่มแดงระเรื่อไม่รู้ว่าเพราะอากาศหรือเพราะอายคนที่กำลังเช็ดหน้าให้

“อากาศร้อนกว่าทุกวันนะคะ” เธอพูดแก้อาการเขินของตัวเอง

“เดินต่อไหวไหม เรากลับกันเลยก็ได้เดี๋ยวเดินถึงสะพานก็ข้ามฝั่งเลยดีไหม” ปุณณวิชญ์ไม่อยากให้เธอเดินฝ่าฝูงชนที่เบียดกันจนแทบหายใจไม่ออก

“ปอยังไหว พี่วิชญ์ล่ะคะไหวหรือเปล่า”

“ไหวสิ ผมผู้ชายนะครับ แต่ก่อนทำงานกลางแดดทั้งร้อนทั้งเหนื่อยมากกว่านี้หลายเท่าตัวเลย”

“พี่วิชญ์น่ะหรือคะทำงานกลางแดด ปอนึกว่าทำแต่งงานเอกสารเสียอีก”

“ครับ แต่ก่อนต้องตรวจงานตามไซต์ ยิ่งจบใหม่ๆ ยิ่งต้องพิสูจน์ตัวเองบางครั้งคนงานเค้าไม่ค่อยฟังคำสั่งเพราะถือว่าเราพึ่งจบส่วนพวกเค้าทำงานกันมานานกว่าจะทำให้คนงานและโฟร์แมนที่ทำงานมานานยอมรับได้ก็เหนื่อยน่าดู”

“ปอนึกว่าจบแล้วเปิดบริษัทเลยเสียอีก”

“ยังหรอกครับ จบมาก็ทำงานเป็นลูกน้องหาประสบการณ์ก่อน จากนั้นพอเก็บเงินได้ก็เปิดบริษัทเล็กๆ เช่าห้องแถวรับงานกันไปก่อนเอาไว้วันหลังพี่จะเล่าความเป็นมาของบริษัทให้ฟังนะครับ”

“ค่ะ ปอเองก็ชักอยากรู้แล้วว่าแต่ก่อนพี่วิชญ์ทำอะไรมาบ้าง” ทั้งสองพากันเดินลัดเลาะไปเรื่อยๆ

“พี่วิชญ์ เดี๋ยวก็อิ่มกันพอดี” หญิงสาวหันมาปรามคนตัวโตที่เห็นอะไรก็ซื้อแล้วก็ทานไปตลอดทาง

“ก็มันอร่อย สงสัยมากับคนพิเศษทานไรก็อร่อยไปหมด ปอล่ะไม่เห็นทานเยอะเลยผมเคยบอกแล้วว่าไม่ต้องกลัวอ้วนหรอกถึงจะอ้วนยังไงผมก็รักของผมนะ” คำว่ารักที่เขาพูดออกมาทำเอาคนตัวเล็กอายม้วนเดินนำไปไกลจนเขาต้องก้าวยาวๆ ตามไป หญิงสาวมาหยุดอยู่ที่ร้านของฝากที่คนกำลังเลือกซื้อกันแน่นร้าน เธอรีบเข้าไปช่วยเพราะมีนักท่องเที่ยวชาวต่างชาติกำลังสนใจสินค้าที่เป็นตุ๊กตาสัตว์ ร้อยด้วยยางด้านในพอเอามือกดลงไปตรงฐานที่นูนขึ้นมาเล็กน้อยตุ๊กตาไม้นั้นก็ขยับได้ ปุณณวิชญ์เดินตามมาหยุดที่หน้าร้านแล้วพอเขาเงยหน้าขึ้นไปอ่านชื่อร้านก็รีบเข้าไปช่วยเธอขายอีกแรง

นักท่องเที่ยวกลุ่มนี้เป็นครูอาสา พวกเขาจะขึ้นไปสอนนักเรียนบนดอยในช่วงหลังปีใหม่ จึงอยากได้ของเล่นไม้ไปฝากเด็กๆ บนดอย แต่วันนี้ลูกค้ามาซื้อของไปเยอะตอนนี้เหลือแค่ไม่กี่ชิ้น ปุณณวิชญ์เห็นว่าสิงที่นักท่องเที่ยวกลุ่มนี้กำลังจะไปทำนั้นเป็นประโยชน์ เขาจึงอยากช่วยเหลือเด็กเหล่านั้นด้วย ระหว่างที่กำลังคุยกันว่าจะจัดส่งของเหล่านี้ยังไงก็มีชายคนหนึ่งเข้ามาร่วมวงสนทนาด้วย

“มีปัญหาอะไรกันหรือเปล่าครับ” ชายวัยกลางคนรูปร่างผอม ผิวค่อนข้างคล้ำเดินเข้ามาถาม

“เปล่าครับ พอดีผมอยากช่วยบริจาคสิ่งของให้กับเด็กๆ ให้โรงเรียนพวกเค้ากำลังจะขึ้นไปสอนหนังสือเลยอยากหาผู้ประสานงานเพราะจะได้ส่งของไปถูก” ชายหนุ่มอธิบาย

“ขอบคุณแทนเด็กๆ นะครับ ผมครูประชาเรียกครูชาก็ได้ครับ ผมสอนอยู่ที่โรงเรียน..... ส่วนใหญ่เป็นเด็กชาวไทยภูเขา ทั้งโรงเรียนมีครูแค่ 3 คน พอดีครูอาสากลุ่มนี้เคยมาสอนครั้งหนึ่งเมื่อปีที่แล้ว ทำให้เด็กๆ ของเราทำคะแนนสอบโอเน็ตได้สูงกว่าเกณฑ์ เกือบทุกคน พอปีนี้ติดต่อมาอีก ชาวบ้านจึงช่วยกันเหมารถตู้มารับ ผมเลยพามาเที่ยวก่อนขึ้นดอยครับ” ครูประชาแนะนำตัวพร้อมเล่าถึงโรงเรียนที่ตัวเองสอนอยู่

“ครูชาช่วยส่งข้อมูลจำนวนเด็กและสภาพความเป็นอยู่ของโรงเรียนให้ผมหน่อยนะครับ ที่บริษัทมีงบประมาณสำหรับกิจกรรมที่เป็นประโยชน์ต่อสังคมอยู่พอประมาณ หลังปีใหม่ผมจะรีบจัดการให้” ปุณณวิชญ์ยื่นนามบัตรส่งให้ครูประชาที่ตอนนี้น้ำตาคลอๆ ด้วยความตื้นตันใจ

“พี่วิชญ์ใจดีจังเลยค่ะ” เธอมองเขาด้วยแววตาที่ชื่นชม

“แล้วมีรางวัลให้คนใจดีไหม” เขายิ้มกับคำชมที่ได้รับ

“พี่วิชญ์อยากได้อะไรคะ ในร้านนี้เลือกได้เลยค่ะ”

“ขอคิดดูก่อนนะ เลือกแม่ค้าได้ไหม” เขาถามอย่างทะเล้น ถ้าคนที่ทำงานมาเห็นเขาคงอดหัวเราะกับแทบไม่ไหว เพราะปกติแล้วเขาจะเป็นนิ่งๆ จนบางครั้งดูเหมือนเย็นชา

“เพียงใจน่ะเหรอคะ”

“พี่หมายถึงแม่ค้าคนนี้ครับ” เขาจับมือเธอมากุมไว้

“คงต้องไปถามเจ้าของร้านตัวจริงที่โอบรักโฮมสเตย์เองแล้วล่ะคะ”