2. ช่วงปรับปรุง

เสียงกวาดและเสียงเช็ดถูยังคงดังอยู่เนือง ๆ ไม่มีใครหยุดมือที่ทำเลยสักนิด คงเพราะเห็นว่าผู้เป็นนายช่วยทำงานไม่หยุดเช่นกันกระมัง ทุกคนจึงไม่กล้าวางมือจากสิ่งที่ทำ

ซูหลันยังคงหยิบผ้าขี้ริ้วผืนใหญ่ขึ้นมาจุ่มน้ำ แล้วเริ่มลงมือเช็ดหน้าต่างบานใหญ่ด้วยตนเองอย่างคล่องแคล่ว การกระทำของนางแตกต่างจากคุณหนูเอาแต่ใจคนก่อนอย่างสิ้นเชิง

เจียวหลิงและเจียวอีมองภาพนั้นด้วยความประหลาดใจระคนงงงวย แต่ก็รีบลงมือทำความสะอาดตามเพื่อให้เสร็จไวไว

ฝุ่นผงที่สะสมมานานหลายปีฟุ้งกระจายไปทั่ว แต่ก็ถูกกวาดต้อนรวมกันและขนออกไปทิ้งอย่างรวดเร็ว เมื่อฝุ่นจางลงไปบ้าง แสงอาทิตย์ยามบ่ายที่สาดส่องเข้ามาก็เผยให้เห็นว่า เรือนไม้หลังนี้ยังคงงดงาม เพียงแต่ต้องขัดถูอีกหลายคราก็เท่านั้น

จากนั้นลุงโม่และอาซื่อก็ช่วยกันขนเตียงที่ยังใช้ได้ออกมาเช็ดทำความสะอาด ซึ่งพวกเขาแบ่งกันจัดการคนละห้อง ซึ่งค่ำคืนนี้น่าจะต้องนอนรวมกันไปก่อน จนกว่าจะจัดการเรือนแล้วเสร็จ

ด้านซูหลันตรวจสอบข้าวของเครื่องใช้ที่ขนติดตัวมาโดยรถลากเพียงคันเดียว ซึ่งทุกอย่างมีจำนวนจำกัดตามสถานะของคนที่ถูกไล่ออกจากตระกูล “ลุงโม่ คืนนี้เราคงต้องปูเสื่อนอนกันไปก่อนนะ วันพรุ่งค่อยเข้าเมืองไปหาซื้อเครื่องนอน”

“ขอรับคุณหนู พวกเราเป็นบุรุษนอนอย่างไรก็ได้”

ซูหลันยิ้มอ่อน ก่อนจะหันมาช่วยกันขนของเข้าเรือนจนหมดจากรถลากที่จอดอยู่หน้าเรือน อาชีก็นำม้าไปผูกไว้ทางด้านหลังเรือน ซึ่งเป็นสวนที่มีหญ้าขึ้นประปรายเหมาะกับมันนัก

กระทั่งยามโพล้เพล้ ท้องฟ้าเริ่มเปลี่ยนเป็นสีส้มอมม่วงความมืดเริ่มเข้าปกคลุม ทุกคนก็ถอนหายใจเพราะความเหนื่อยล้า แต่ใบหน้ากลับเต็มไปด้วยความพอใจเมื่อเห็นผลงานของพวกตน

เรือนนอนด้านหลังกลับมาสะอาดสะอ้านราวกับได้รับการชุบชีวิตใหม่ พื้นไม้ถูกถูจนเห็นลายไม้ชัดเจน หน้าต่างใสสะอาดจนมองเห็นทิวทัศน์ภายนอกได้ ผ้าปูที่นอนและผ้าห่มที่มีอยู่ถูกนำมาปูบนเตียงและบนพื้นที่ถูกกวาดเรียบร้อยแล้ว กลิ่นหอมของกำยานเริ่มโชยเข้ามาแทนที่กลิ่นอับชื้นของบ้านร้าง

“พอเก็บกวาดแล้วก็น่าอยู่มากเลยนะขอรับคุณหนู” ลุงโม่เอ่ยพลางยิ้มอย่างพึงพอใจ ส่วนหนึ่งก็มาจากวันนี้เขาได้เห็นผู้เป็นนายขยันขันแข็ง ช่วยทำงานจนกระทั่งแล้วเสร็จ ซ้ำยังไม่บ่นสักคำ

“อืม วันนี้ขอบคุณทุกคนมากนะ” ซูหลันกล่าวในสิ่งที่เจ้าของร่างไม่เคยพูดมาก่อน บ่าวรับใช้ที่ยืนอยู่จึงหันมองหน้ากันด้วยความรู้สึกซับซ้อนที่ยากจะอธิบาย

ความเหน็ดเหนื่อยในวันนี้กลับหายเป็นปลิดทิ้ง เพียงเพราะคุณหนูเอาแต่ใจกล่าวขอบคุณเท่านั้นเอง

“พวกเรายินดีขอรับ / เจ้าค่ะ” ทั้งหกกล่าวพร้อมกัน

ซูหลันยิ้มอ่อนให้กับทุกคน “เตรียมอาหารเถิด กินแล้วจะได้นอนพัก วันพรุ่งยังมีงานต้องทำอีก ช่วงนี้อาจจะเหนื่อยหน่อย ข้าอยากเปิดโรงเตี๊ยมให้เร็วที่สุด ภายหน้าเราจะได้ไม่ขัดสนเงินทอง เปิดไวเราก็ได้เงินไว ไม่ก็...” นางเงียบเสียงก่อนจะยิ้มแหย เพราะไม่กล้าเอ่ยบอกว่าการค้านี้อาจจะเจ๊งก็ได้

“แม้ที่นี่จะไม่เหมาะให้เปิดโรงเตี๊ยมเพราะอยู่ห่างแหล่งพลุกพล่าน ถึงกระนั้นมันก็ยังตั้งอยู่บนเส้นทางหลักเข้าเมืองนะขอรับ ต่อให้ทำเงินไม่ได้เป็นกอบเป็นกำ ทว่าอย่างน้อยที่นี่ก็น่าจะพอทำให้เรามีอยู่มีกิน มีชีวิตรอดไปได้นะขอรับ หากทำออกมาให้ดี” ลุงโม่เอ่ยปลอบใจ เพราะเขาไม่อยากทำลายความหวังนาง

“ลุงไม่ต้องห่วงเรารอดแน่ เมื่อใดที่โรงเตี๊ยมเปิด ข้าจะทำให้มันโดดเด่นและเป็นที่ที่ผู้คนไม่อาจมองว่าเป็นแค่ทางผ่าน ต่อให้ไม่มีคนเข้าพัก ที่นี่ก็ยังเป็นโรงเตี๊ยมที่มีอาหารเลิศรสไว้เรียกแขก”

“อาหารเลิศรส?” ทุกคนพูดพร้อมกัน พลางทำหน้ามึนงง

“คุณหนูเราไม่มีพ่อครัวที่พอจะทำอาหารเรียกแขกได้นะขอรับ เราจะมีอาหารเลิศรสมาเรียกแขกได้เยี่ยงไร” อาอู่เอ่ย

“อาหารเลิศรสไม่ได้ขึ้นอยู่กับการปรุงเพียงอย่างเดียว และมันก็ไม่ใช่แค่อาหารที่ปรุงบนกระทะเท่านั้นที่จะเรียกลูกค้าได้ ยังมีอีกหลายอย่างที่สามารถทำให้คนติดใจจนกลับมาอีกรอบ เอาเถิด เรื่องพวกนี้เอาไว้เราค่อยมาคุยกันหลังตบแต่งที่นี่เสร็จดีกว่า กินข้าวแล้วนอนพักผ่อนเอาแรงก่อนค่อยว่ากันใหม่”

“ขอรับ / เจ้าค่ะ” เสียงรับคำดังขึ้นพร้อมกัน จากนั้นพวกเขาก็หันมาตระเตรียมอาหาร ซึ่งวันนี้ทั้งหมดก็ยังล้อมวงกินด้วยกัน ไม่มีแยกนายบ่าวเหมือนแต่ก่อน

หลังจากอาหารมื้อเย็นอันแสนเรียบง่ายจบลง ทุกคนก็แยกย้ายกันพักผ่อน หมิงเล่อนั้นหลับไปอย่างง่ายดายด้วยความเหนื่อยอ่อนจากการเดินทางและการเล่นระหว่างรอพี่สาว ซูหลันลูบศีรษะน้องชายเจ้าของร่างเบาๆ ‘มีน้องมันก็ดีเหมือนกันนะ วุ่นวายดี’ นึกในใจก่อนจะเอนกายลงนอนบนฟูกที่ปูพอไม่ให้พื้นแข็งเกินไป หากเป็นซูหลันคนเก่านางคงไม่ยินดีนอนในสภาพเช่นนี้

ทว่าคนจากกยุคปัจจุบันไม่ได้แยแส ด้วยว่าตัวนางเองเมื่อตอนอยู่ในยุคที่มีแต่ความเจริญ หญิงผู้นี้ก็ลำบากมาไม่น้อยเช่นกัน

กว่านางจะนำพาตนเองมาอยู่แนวหน้าในธุรกิจออนไลน์ กลายเป็นคนร่ำรวยติดอันดับหนึ่งในห้าของภูมิภาคได้ ชีวิตของคนยุคปัจจุบันนั้นไม่ง่ายเลย และในยุคนี้ก็คงจะไม่ต่างกัน

นางคงต้องใช้ความมานะอุตสาหะมากกว่าที่เคย เพื่อให้ยุคที่ไร้ความเจริญ กลายเป็นที่พักพิงที่ดีที่สุด

วันพรุ่งจะเป็นวันเริ่มต้นชีวิตใหม่ในโลกที่ไร้ซึ่งเทคโนโลยี ไร้ซึ่งสิ่งอำนวยความสะดวกอย่างแท้จริง

นับจากนี้นางต้องสู้เพื่อตนเองอีกครั้งแล้ว

“นอนเถอะ พรุ่งนี้ยังมีเรื่องให้ต้องทำอีกมาก” นางพึมพำบอกตนเอง ก่อนจะปิดเปลือกตาลง ไม่นานก็หลับไป