ครอบครัว

เธอกลับมานั่งคิดนอนคิดทบทวนทบทวนอยู่หลายคืน จนในที่สุดเธอก็ตัดสินใจ​รับข้อเสนอ​ของเขาด้วยทางเลือกที่มีไม่มากนัก

" ตัดสินใจ​เร็ว​ดีนี่ คุณจะเอาเงินนี่ไปใช้ทำอะไรก็เรื่องของคุณเลยนะ

เขายื่นเงิดสดจำนวนหนึ่งให้กับเธอและนั่นก็ทำให้เธอตกใจไม่น้อย​เนื่องจาก​มันเยอะกว่าที่เขาเสนอให้ในตอนแรก

" ทำไมมันเยอะกว่าที่เราตกลงกันไว้

" แล้วมันไม่ดีตรงไหน​หรอ

" แต่ชั้นต้องการแค่จะเอาไปใช้หนี้ให้พ่อเท่านั้น​

" ที่เหลือคุณ​ก็ให้พวกเขาเอาไปใช้อย่างอื่นสิไม่เห็นต้องคิดมากเลย หรือคุณ​จะเก็บไว้ใช้เองส่วนหนึ่งผมก็ไม่ว่า

" แล้วชั้นจะให้พวกเขายังไง​ในเมื่อมันเป็นเงินสด

" คุณ​ก็เอาไปเข้าธนาคาร​สิหรือไม่ก็เอาไปให้เองเลย ดูเหมือน​คุณ​ไม่ได้​เจอกับพวกเขามานานแล้วไม่ใช่หรอ ผมว่าพวกเขาคงคิดถึง​และอยากเจอคุณ​นะ

" ก็คุณ​ไม่ยอมให้ชั้นออกไปไหน

" งั้นผมขอถามก่อนว่าคุณ​อยากเจอพวกเขามั้ย

" อยากสิ อยากเจอมากเพราะชั้นไม่ได้​กลับไปให้พวกเขานานเกือบสองปีแล้ว

" งั้นผมจะพาคุณ​ไปหาพวกเขาเอง

" แต่ชั้นยังไม่อยากบอกความจริง​เรื่องลูก

" ไม่อยากบอกก็ไม่ต้องบอก

" แต่ถ้าต้องกลับไปหาพวกเขาลูกต้องไปด้วยนะ

" แน่นอนผมจะเอาแกไปด้วย คุณไม่ต้องกังวล

" ที่คุณทำแบบนี้​คือต้องการอะไรกันแน่

" กลัวผมหลอกพาคุณ​กลับบ้านแล้วแอบพาลูกกลับหรอ

" ก็ใครมันจะไปรู้คนอย่างคุณทำได้ทุกอย่าง

" ถ้าผมคิดจะทำอะไรแบบนั้น ผมไม่จำเป็นที่จะต้องหลอกคุณ​กลับบ้านหรอก เพราะผมจะลากคุณ​ออกไปตรงนี้ยังทำได้เลย

........................

เช้าวันต่อมา....

เขาพาเธอไปหาพ่อแม่อย่างที่รับปากเอาไว้ และแน่นอนว่าทุกๆที่ที่เขาไปนั้นจะมีบอดี้การ์ด​คอยตามคุ้มกันอย่างใกล้ชิด

" พาฝัน!

" แม่

" พาฝันจริงๆด้วย

เมื่อหญิงวัยกลางคนเห็นลูกสาวยืนอยู่ตรงหน้าจึงเข้าสวมกอดด้วยความดีอกดีใจ​จนน้ำตาไหล

" แม่เป็นไงบ้างคะ แล้วพ่ออยู่ไหน

" พาฝัน!

" พ่อ!

" พาฝันกลับมาหาพ่อกับแม่จริงๆด้วย

" หนูบอกจะมาก็ต้องมาสิคะ

" พ่อดีใจจริงๆที่ลูกยอมกลับมาหาพ่อกับแม่ แต่จะว่าไปแล้วลูกดูเปลี่ยนไป​เยอะเลยนะ ดูมีน้ำมีนวล​ขึ้น ผิวพรรณ​ก็ผ่องใส​

" ก็ที่นั่นมีแต่ของกินดีๆ และหนูไม่ค่อยได้ตากแดดด้วย

" แล้วคิดยังไง​ถึงกลับมาหาพ่อกับแม่

" พ่อคะ พวกมันยังมาตามหนี้ถึงที่บ้านอยู่มั้ยคะ

" ดูรอบๆบ้านสิว่าเหลืออะไรบ้าง ทุกครั้งที่พวกมันมาก็จะเอาของมีค่าไปทีละชิ้นสองชิ้นล่าสุดก็ยกทีวี​ที่ลูกเคยซื้อให้พ่อกับแม่ไป จนตอนนี้​พ่อกับแม่ไม่มีทีวีดูเลย

" แล้วทำไมพ่อกับแม่ไม่ยอมบอกหนู

" ก็พ่อกับแม่ไม่อยากให้ลูกรู้ เดี๋ยว​จะกังวลแล้วไม่มีสมาธิ​ทำงาน เออแล้วที่บอกพ่อว่าทำงานให้กับบริษั​ทอะไรนั่นเป็นไงบ้าง เจ้านายใจดีมั้ย

" ก็ดีค่ะ แต่หนูต้องขอโทษ​ด้วยที่ไม่ค่อยมีเงินส่งมาให้ใช้

" ไม่เป็นไร​หรอกไอ่ที่เคยส่งให้ก็ถือว่าเยอะแล้ว ส่วนเรื่องหนี้นั่นในเมื่อพ่อเป็นคนก่อพ่อจะรับผิดชอบเอง

" แต่ที่พ่อต้องไปเป็นหนี้พวกมันก็เพราะหนูไม่ใช่หรอคะ

" ไม่ใช่ คือที่พ่อต้องเอาบ้านไปจำนองเพื่อเอาเงินมาลงทุนร่วมหุ้นทำร้านอาหารกับเพื่อน แต่สุดท้ายก็โดนมันหลอกพ่อก็เลยไม่ได้เงินคืนแม้แต่บาทเดียว​พอไม่ได้เงินคืนก็หาจ่ายให้ธนาคาร​ไม่ทันสุดท้ายบ้านก็จะโดนยึดจนพ่อต้องไปหากู้นอกระบบ

" แล้วทำไมพ่อไม่ยอมบอกหนูหล่าคะ

" ก็อย่างที่บอกนั่นแหละ​คือพ่อไม่อยากให้ลูกเป็นกังวลแทนพ่อเจ้าใจมั้ย

" ถ้าพ่อบอกหนูตั้งแต่​แรกเราจะได้หาทางออกร่วมกันไงคะ

" แล้วทางออกของลูกคืออะไร

" พ่อดูนี่นะคะ

เธอนำเงินจำนวนหนึ่งออกมาจากกระเป๋าและนั่นก็ทำให้ผู้เป็นพ่อและแม่ของเธอต่างตะลึง​

" ลูกไปเอาเงินพวกนี้มาจากไหน

" ไม่ต้องสนใจหรอกค่ะว่าหนูไปเอามาจากไหน สนใจแค่ว่ามันจะช่วยให้พ่อกับแม่อยู่อย่างปลอดภัยโดยไม่ต้องคอยระแวงพวกมันอีกต่อไป

" ลูกไปทำเรื่องที่มันไม่ดีหรือผิดกฎหมาย​อะไรหรือเปล่า

" ไม่ค่ะ พ่อกับ​แม่​มั่นใจ​ได้เลยว่าหนูไม่ทำอะไรแบบนั้นแน่นอน​ เงินนี่พ่อเอาไปช้หนี้นะ ส่วนนี่พ่อกับแม่เอาไว้ใช้จ่ายแล้วไม่ต้องเอาไปลงทุนอะไรอีก

" พ่อขอบใจลูกมากนะ ถ้าไม่ได้​ลูกพ่อกับแม่แย่แน่ๆ

" ต่อไปนี้ถ้ามีเรื่องอะไรพ่อกับ​แม่​ต้องบอกให้หนูทราบตั้งแต่เนิ่น​ๆนะคะ

" ได้พ่อกับแม่จะบอกลูกเป็นคนแรกเลย

" งั้นหนูขอตัวกลับก่อนนะคะ ดูแล​สุขภาพ​กัน​ด้วย​และไม่ต้องห่วงหนู

" มาแป๊บเดียว​จะกลับแล้วหรอลูก

" พอดีหนูมีธุระ​ที่ต้องกลับไปทำค่ะแม่

" รอทานข้าวพร้อม​หน้าพร้อม​ตากันก่อนสิ เดี๋ยว​แม่ทอดไข่เจียวให้

" ไม่เป็นไร​ค่ะแม่พอดีหนูต้องรีบกลับ

" เราไม่ได้​ทานข้าวพร้อม​หน้าพร้อม​ตากันมานานแล้วนะลูก

เมื่อเธอเห็น​สีหน้าแววตา​และได้ยินน้ำเสียงของผู้เป็นแม่แล้วมันทำให้เธอเข้าใจ​หัวอกของคนเป็นแม่ขึ้นมาทันที

" ก็ได้ค่ะ

เมื่อชายหญิงวัยกลางคนได้ยินแบบนั้นก็ยิ้มออกมาด้วยความดีใจ

" งั้นรอแป๊บนะเดี๋ยว​แม่ไปทำกับข้าวก่อน

" เดี๋ยว​หนูช่วยแม่เองค่ะ

และสองแม่ลูกก็เข้าครัวช่วยกันทำกับข้าวสักพัก​พวกเขาก็นั่งรับประทาน​อาหาร​ด้วยกัน​

" ทานเยอะๆนะ

" พอแล้วค่ะแม่ เดี๋ยว​หนูตักกินเอง

" ก็แม่อยากตักให้

การกลับมาเยี่ยมบุพการี​ในครั้งนี้​ทำให้เธอได้รับรู้และทราบซึ้งในความรักที่พวกเขามีให้กับเธอ

" ร้องไห้ทำไมกับข้าวไม่อร่อย​หรอ เดี๋ยว​แม่ไปทำใหม่มาให้นะ

" ไม่ต้องค่ะแม่ ฝีมือแม่อร่อยที่สุดแล้ว

" แล้วร้องไห้​ทำไม

" หนู​แค่รู้สึก​ผิดที่ไม่ได้กลับมาหาพ่อกับ​แม่​นานมาก พ่อกับแม่คงเหงาน่าดู

" นึกว่าเรื่อง​อะไร ไอ่เหงามันก็เหงา​แหละ​แต่พ่อกับแม่เข้าใจว่าลูกมีหน้าที่ที่สำคัญ​กว่าต้องทำ แล้วเรื่องงานเป็นไงบ้างหลังๆมาเห็นจะเล่าให้พ่อกับแม่ฟังบ้างเลย

" ก็ดีค่ะ ทุกอย่าง​โอเคมาก

" ได้ยินแบบนี้พ่อกับแม่​ค่อยชื่นใจหน่อย​

" พ่อคะแม่คะหนูขอโทษ​ที่ไม่ได้กลับมาเที่ยวหา​

" จะร้องไห้​ทำไมเนี่ยเลิกร้องแล้วรีบๆทานข้าว​ไหนบอกจะต้องรีบไปทำธุระ​ไม่ใช่หรอ

" ค่ะ

ทั้งสามนั่งทานข้าว​และพูดคุยกันตามประสา​พ่อแม่​ลูกที่ไม่ได้เจอกันนานพอสมควร