สร้างบ้าน

“อยู่แบบนี้ไม่ได้หรอก นอกจากจะวุ่นวายแล้ว ความลับของเราก็จะรั่วไหลเข้าสักวันแน่ ๆ”

สาวน้อยพึมพำเบา ๆ ก่อนที่ในใจจะนึกถึงมิติห้างสรรพสินค้าที่ซ่อนอยู่ในตัวของเธอ ซึ่งเป็นสถานที่ที่ไม่อาจให้ใครรู้ได้ แต่หากมีคนอยู่ร่วมด้วยหลายคนแบบนี้ต่อไป ความลับก็จะไม่เป็นความลับเข้าสักวัน

เมื่อคิดได้อย่างนั้นโจวลี่ลี่ก็ตัดสินใจไปหาผู้ใหญ่บ้านของหมู่บ้านซิ่งฮวานี้ในทันที พร้อมนำอาหารกระป๋องไปเป็นของฝากด้วย เพราะอย่างไรต้องใช้งานคนจึงต้องมีของติดไม้ติดมือไปด้วย โดยอาศัยถามชาวบ้านมาตลอดทาง ซึ่งบ้านของผู้ใหญ่นั้นอยู่กลางหมู่บ้าน เป็นบ้านดินหลังใหญ่ที่สุด มีรั้วไม้เตี้ย ๆ และไฟตะเกียงตั้งอยู่ตรงหน้าประตู

สาวน้อยสูดลมหายใจเข้าลึก ๆ เพื่อเรียกขวัญและกำลังใจให้กับตัวเอง ก่อนจะยกมือขึ้นเคาะประตูดังก๊อก ๆ และเพียงไม่นานก็มีเสียงตอบรับกลับมา

ก๊อก! ก๊อก! ก๊อก!

“ใครน่ะ”

“หนูชื่อโจวลี่ลี่ค่ะ เป็นยุวชนที่พึ่งมาถึงในวันนี้ หนูขอพบผู้ใหญ่บ้านหน่อยได้ไหมคะ”

สิ้นสุดเสียงหวาน เสียงของฝีเท้าไม่หนักไม่เบาก็ดังขึ้น ก่อนที่ประตูบ้านจะถูกเปิดออก ไม่นานนักชายร่างสูงใหญ่ ผิวคล้ำจากแดด ใบหน้าเข้มแต่แฝงความใจดีก็ปรากฏขึ้นตรงหน้า

“มีอะไรเหรอ”

“สวัสดีค่ะลุงผู้ใหญ่ หนูอยากขอให้ลุงผู้ใหญ่บ้านช่วยอะไรหนูสักเรื่องได้ไหมคะ นี่เป็นของจากบ้านเกิดหนู ลุงผู้ใหญ่บ้านลองเอาไปชิมดูค่ะ” โจวลี่ลี่กล่าวทักทายเพราะนำของฝากให้ผู้ใหญ่บ้านด้วยรอยยิ้มอ่อนหวาน

“ไม่เห็นต้องลำบากเอาของมาให้ ว่าแต่จะให้ลุงช่วยเรื่องอะไรเหรอ” ผู้ใหญ่บ้านเอ่ยตอบ ขณะรับของกำนัลในมือด้วยความเกรงใจ แต่ลูกหลานในบ้านก็เยอะอาหารกระป๋องเป็นสิ่งหายากทำให้เขาอดใจที่จะรับมาไม่ได้

“หนูอยากขอให้ลุงผู้ใหญ่ช่วยสร้างบ้านหลังเล็ก ๆ ให้หนูอยู่คนเดียวได้ไหมคะ” โจวลี่ลี่พูดเข้าเรื่องทันที เธอแสร้งไม่เห็นสีหน้ากระอักกระอ่วนของผู้ใหญ่บ้านขณะรับของไป เพราะเธอคิดว่าเป็นเรื่องปกติการที่จะให้คนอื่นช่วยเหลือการให้ของเล็กๆ น้อยก็ถือว่าเป็นน้ำใจอย่างหนึ่ง

“อยู่คนเดียว?”

“ใช่ค่ะ ที่พักยุวชนแออัดเกินไป หนูไม่สะดวกจริง ๆ เพราะว่าหนูมีของบางอย่างที่ไม่อยากให้ใครเห็น จึงอยากอยู่แยกออกไปกับยุวชนคนอื่น ๆ”

“ของบางอย่างอย่างนั้นหรือ ของอะไรกันล่ะแม่หนู บอกลุงได้ไหม”

“เป็นของที่หนูพกมาจากบ้าน ซึ่งของชิ้นนี้มีค่ามาก หนูกลัวว่าจะหาย ถ้าอยู่รวมกับคนอื่นหลายคน”

น้ำเสียงของโจวลี่ลี่นิ่งและสุภาพมากอย่างไร้เดียงสา ซึ่งก็พอที่จะช่วยให้อีกฝ่ายไม่สงสัยอะไรมาก แต่ผู้ใหญ่บ้านก็นิ่งไปอย่างใช้ความคิดอยู่พักหนึ่ง ก่อนจะหัวเราะเบา ๆ แล้วเอ่ยตอบ

“…แล้วแม่หนูอยากจะให้ลุงสร้างบ้านแบบไหนให้ล่ะ”

“เอ่อ…หนูขอเป็นบ้านสองห้องนอน หนึ่งห้องโถงตรงกลาง มีครัวด้านหลัง และก็มีห้องน้ำในตัวบ้านเลยค่ะ”

“ห้องน้ำในตัวอย่างนั้นเหรอแม่หนู ส่วนใหญ่ชาวบ้านที่นี่ก็ใช้ส้วมนอกบ้านกันทั้งนั้น ลุงไม่เคยเห็นใครใช้ห้องน้ำในบ้านมาก่อนเลยนะ”

“หนูรู้ค่ะ แต่ว่าหนูเคยชินกับแบบนั้น เพราะว่าที่ที่หนูมาทุกคนใช้ส้วมในบ้านกันค่ะ น้อยคนมากที่จะใช้ส้วมนอกบ้าน”

“โอ้…ลุงก็พึ่งรู้วันนี้ว่ามีแบบนั้นด้วย บ้านในเมืองคงเป็นแบบนั้นกันสินะ”

“ใช่ค่ะ”

“เอาล่ะ ถ้าแม่หนูตั้งใจอย่างนั้นลุงก็จะไม่ขัด แต่หนูสัญญาว่าจะไม่ก่อปัญหา และต้องจ่ายค่าวัสดุในการก่อสร้างทั้งหมด รวมถึงค่าแรงของคนงานด้วยนะ อย่างน้อยก็หกสิบหยวนถึงจะพอ”

“ไม่มีปัญหาค่ะ หนูยินดีจ่าย และหนูก็สัญญาว่าจะอยู่อย่างสงบ ไม่ก่อปัญหาใด ๆ ให้ใครทั้งนั้นค่ะ”

โจวลี่ลี่ให้คำมั่นสัญญาทันทีโดยไม่ลังเล ก่อนจะล้วงถุงผ้าเล็กสีแดงจากกระเป๋าออกมา แล้วหยิบตั๋วเงินสิบหยวนหกใบส่งให้ผู้ใหญ่บ้าน ทำเอาอีกฝ่ายถึงกับเลิกคิ้วสูงด้วยความตกใจ ก่อนจะเอ่ยถามเด็กสาวตรงหน้าด้วยความสงสัย

“นี่แม่หนูพกเงินมาเยอะขนาดนี้เลยเหรอ”