แอบเมียมาเสียวเลขา 5

เช้าวันจันทร์ พิมพ์มาดาเดินเข้ามาในออฟฟิศด้วยเสื้อเชิ้ตสีครีมบาง ๆ กระดุมเม็ดบนติดหลวม กระโปรงพลีทสั้นสีน้ำเงินเข้มที่พลิ้วไหวทุกก้าว เธอแต่งหน้าบาง ๆ วันนี้ดูสดใสกว่าปกติ แต่ในใจกลับหนักอึ้ง เธอนอนไม่หลับทั้งคืน คิดถึงหนี้ที่เหลืออยู่หลายแสน คิดถึงพ่อที่ป่วยและครอบครัวที่ต้องพึ่งพาเธอ คิดถึงข้อเสนอของธนากรที่ฟังดูเหมือนทางออก แต่ก็รู้ดีว่ามันคือทางเดินที่ผิดอันตรายอย่างมหันต์

ธนากรมาถึงก่อนเธอเล็กน้อย เขานั่งหลังโต๊ะทำงานเหมือนทุกวัน เสื้อเชิ้ตสีเทาอ่อนแขนพับ รูปกายสูงใหญ่ ใบหน้าคมเข้มที่ดูดีจนพิมพ์แอบมองบ่อย ๆ ตั้งแต่วันแรกที่มาทำงาน เธอเคยคิดในใจว่าเขาเป็นผู้ชายที่ดูดีมาก ผู้ชายแบบนี้ถ้าไม่แต่งงานคงมีคนตามตื้อไม่ขาด แต่เขามีภรรยา และดูเหมือนชีวิตคู่ของเขาจะไม่หวานชื่นอย่างที่คนอื่นคิด

ทั้งวันนี้ทั้งคู่ทำงานด้วยกันตามปกติ พิมพ์นั่งตรวจเอกสารโครงการใหม่ที่โต๊ะมุมซ้าย ธนากรนั่งก้มดูสเปรดชีตบนจอใหญ่ สายตาทั้งคู่แอบสบกันเป็นระยะ ๆ เวลาเขายื่นเอกสารให้เธอ มือเกือบแตะกัน เวลาเธอก้มตรวจตัวเลข เนินอกโผล่พ้นคอเสื้อเล็กน้อย ทำให้ธนากรหยุดมองอยู่บ่อย ๆ

บ่ายสามโมงกว่า ขณะที่พิมพ์กำลังก้มตรวจเอกสารสเปรดชีตตัวเลขงบประมาณโครงการ ธนากรพูดขึ้นเสียงทุ้มต่ำ ขณะที่มือยังกุมปากกาอยู่

“พิม... ที่คุยเมื่อวาน ตัดสินใจหรือยัง หืม”

พิมพ์ชะงัก มือที่กำลังเลื่อนเมาส์หยุดนิ่ง เธอรู้สึกหน้าแดงขึ้นมาทันที หัวใจเต้นแรงขึ้นมาทันที เธอก้มหน้าลงเล็กน้อย ทำเป็นยังคงตรวจเอกสารต่อ แต่เสียงสั่นเบา ๆ

“ขอ... ขอทำงานก่อนนะคะ... เลิกงานค่อยคุยกันค่ะ”

ธนากรพยักหน้าเบา ๆ สายตาเขานิ่ง แต่มีรอยยิ้มจาง ๆ ที่มุมปาก เขาไม่กดดันต่อ แต่พูดเบา ๆ

“ได้... ผมรอ”

ตลอดบ่ายที่เหลือ ทั้งคู่ทำงานต่อไปตามปกติ แต่บรรยากาศเปลี่ยนไป พิมพ์รู้สึกถึงสายตาของเขาที่มองเธอบ่อยขึ้น เธอเองก็แอบมองเขาเหมือนกัน ทุกครั้งที่เขายืนก้มดูเอกสารตรงกลางห้อง เธอเห็นกล้ามแขนที่ตุง ๆ จากการพับแขนเสื้อ เห็นคอเสื้อที่เปิดออกเล็กน้อย เผยผิวสีแทนและกลิ่นน้ำหอมผู้ชายอ่อน ๆ ที่เธอเริ่มคุ้นเคย เธอคิดในใจว่า... ผู้ชายคนนี้ดูดีจริง ๆ ถ้าเขาไม่แต่งงาน เธอคงตกหลุมรักเขาไปแล้ว

หกโมงเย็น ธนากรลุกขึ้นจากโต๊ะ ถือกุญแจรถและโทรศัพท์ในมือ เขาหันมามองเธอที่กำลังเก็บของ

“เลิกงานแล้ว ไปทานข้าวกันไหม ผมจองร้านไว้แล้ว เป็นร้านส่วนตัว ไม่มีคนพลุกพล่าน”

พิมพ์ชะงัก มองเขาแวบหนึ่ง แล้วพยักหน้าเบา ๆ

“ค่ะ... ได้ค่ะ”

ธนากรยิ้มมุมปากเล็กน้อย เขาเดินนำเธอลงลิฟต์ไปที่ลานจอดรถใต้ดิน BMW M4 สีดำสนิทจอดเด่นอยู่มุมหนึ่ง เขาเปิดประตูฝั่งผู้โดยสารให้เธอ แล้วขับออกจากตึกช้า ๆ

ร้านอาหารที่เขาจองไว้เป็นร้านเล็ก ๆ บนดาดฟ้าตึกเก่าแถวสาทร มีฉากกั้นเป็นส่วนตัว แสงไฟสีส้มนวลสาดลงบนโต๊ะไม้และเก้าอี้บุผ้าไหม วิวเมืองยามค่ำคืนสวยงาม ธนากรดึงเก้าอี้ให้เธอนั่ง แล้วนั่งลงตรงข้าม

ทั้งคู่สั่งอาหารเรียบง่าย สเต๊กเนื้อวากิวกับไวน์แดงหนึ่งขวด บรรยากาศเงียบสงบ มีแต่เสียงเพลงเปียโนเบา ๆ และเสียงเมืองที่ดังแผ่ว ๆ จากด้านล่าง

ธนากรยกแก้วไวน์ขึ้นจิบช้า ๆ สายตาจับจ้องเธอ

“พิม... คิดเรื่องที่ผมพูดเมื่อวานหรือยัง”

พิมพ์จิบไวน์ตาม มือสั่นเล็กน้อย เธอพยักหน้าเบา ๆ แล้ววางแก้วลงช้า ๆ ดวงตาเยิ้มขึ้นเล็กน้อยจากไวน์และจากความรู้สึกที่กดทับอยู่ในใจมานาน

“หนูคิดทั้งคืนเลยค่ะ... แต่... หนูกลัวค่ะ”

เธอหยุดไปครู่หนึ่ง น้ำตาคลอเบ้า เธอก้มหน้าลงเล็กน้อย ก่อนจะเงยหน้าขึ้นมองเขาตรง ๆ

“หนูมีหนี้บัตรเครดิตค้างอยู่เกือบสี่แสน พอดีปีที่แล้วพ่อต้องผ่าตัดใหญ่ หนูขายของเกือบหมดแล้ว แต่ยังไม่พอ... ถ้าคุณกรยินดีช่วย หนู... หนูก็ไม่ติดค่ะ”

ธนากรนิ่งไปครู่หนึ่ง สายตาเขานุ่มลง เขายื่นมือไปจับมือเธอเบา ๆ บนโต๊ะ นิ้วโป้งลูบหลังมือเธอช้า ๆ อย่างอ่อนโยน

“ผมไม่บังคับคุณ... แต่ถ้าคุณโอเค ผมจะดูแลทุกอย่าง ทุกอย่างที่คุณต้องการ”

พิมพ์มองมือที่ถูกเขาจับ ผิวเขาหยาบกระด้างจากงานหนัก แต่สัมผัสนั้นกลับอ่อนโยนอย่างประหลาด เธอเงยหน้าขึ้นมองเขา ดวงตาเยิ้ม น้ำตาคลอแต่เธอยิ้มจาง ๆ

“คุณกร... หนูชอบคุณนะคะ ชอบตั้งแต่วันแรกที่เห็นคุณเลย ชอบน้ำเสียง ชอบที่คุณมองหนูแบบมีค่า... ถ้าคุณกรชอบหนูจริง ๆ หนูก็ยอมค่ะ”

ธนากรชะงักไปวินาทีหนึ่ง สายตาเขานุ่มลงอย่างเห็นได้ชัด เขาบีบมือเธอแน่นขึ้นเล็กน้อย แล้วยกมืออีกข้างขึ้นลูบแก้มเธอเบา ๆ

“ผมชอบคุณจริง ๆ พิม...”

"แต่..เอ่อ.. ภรรยาคุณกร.."

"ผมแยกบ้านอยู่กับเค้ามาหลายปีแล้ว เคยคุยกันเรื่องหย่า แต่มันติดปัญหาเรื่องภาระผูกพันน่ะ คุณโอเคใช่ไหม เค้าจะไม่มายุ่งวุ่นวายกับเรา ผมสัญญา"

ธนากรพูดด้วยน้ำเสียงหนักแน่น มองตาพิมพ์มาดาไม่กระพริบ ราวกับว่าเขากำลังสื่อสารกับเธอด้วยใจจริง

"เอ่อ..ถ้าเป็นแบบนั้นหนูก็โอเคค่ะ"

ทั้งคู่เงียบไปครู่หนึ่ง มีแต่เสียงเพลงเปียโนและเสียงหัวใจที่เต้นรัว พิมพ์รู้สึกถึงความอบอุ่นที่แผ่ซ่านจากมือเขา เธอรู้ว่าเธอกำลังจะก้าวข้ามเส้นที่ไม่มีวันหวนกลับ แต่ครั้งนี้... เธอไม่กลัวอีกต่อไป เพราะเธอรู้ว่าเธอชอบเขา และเขาก็ชอบเธอจริง ๆ

หลังอาหารมื้อค่ำ ทั้งคู่เดินออกจากร้านช้า ๆ ธนากรพาเธอไปส่งที่คอนโดเหมือนคืนก่อน แต่คราวนี้ก่อนที่เธอจะลงจากรถ เขาจับมือเธอไว้ แล้วพูดเสียงทุ้มต่ำ

“พรุ่งนี้...เจอกันนะ”

พิมพ์พยักหน้า เธอลงจากรถ เดินเข้าไปในคอนโดด้วยขาที่สั่น หัวใจยังเต้นแรงไม่หยุด มันเป็นความตื่นเต้นที่ผสมกับความสุขเล็ก ๆ เธอรู้ว่าเธอตัดสินใจถูกแล้ว