แอบเมียมาเสียวเลขา 3

คืนวันพุุธที่อากาศร้อนอบอ้าวจนแทบหายใจไม่ออก พิมพ์มาดายังคงนั่งอยู่ที่โต๊ะทำงานข้างนอกห้องธนากร แสงจากโคมตั้งโต๊ะและหน้าจอคอมพิวเตอร์ส่องสว่างเป็นวงกลมเล็ก ๆ ท่ามกลางความมืดที่เริ่มปกคลุมตึกสำนักงานย่านสีลมตั้งแต่สองทุ่มกว่า เธอสวมเสื้อเชิ้ตสีน้ำเงินเข้มที่รัดรูปจนเห็นสัดส่วนชัดเจน กระโปรงทรงดินสอสีดำเข้ารูป รัดช่วงสะโพกและต้นขาจนเห็นเส้นโค้งอวบอิ่ม ผมยาวตรงถูกรวบเป็นหางม้าสูง ใบหน้านวลเนียนมีเหงื่อซึมบาง ๆ จากความร้อนและความเหนื่อยล้าที่สะสมมาตลอดวัน

ธนากรเปิดประตูห้องทำงานออกมา มองเธอแวบหนึ่งก่อนจะพูดเสียงทุ้มต่ำ “ยังไม่เสร็จอีกเหรอ”

พิมพ์เงยหน้าขึ้นยิ้มจาง ๆ “อีกนิดเดียวค่ะ... สไลด์สุดท้ายเสร็จแล้ว เดี๋ยวหนูส่งให้ดูเลย”

ธนากรพยักหน้า “เข้ามาดูในห้องเลยดีกว่า หน้าจอใหญ่กว่า”

พิมพ์ลุกขึ้น เดินตามเขาเข้าไปในห้องทำงาน ประตูปิดลงเบา ๆ เธอนั่งลงข้างเขา หน้าจอคอมพิวเตอร์ส่องแสงสว่างจ้าใส่ใบหน้าทั้งคู่ พิมพ์เลื่อนเมาส์ไปที่สไลด์สุดท้าย อธิบายจุดที่เธอปรับแก้ตามที่เขาเคยบอก ธนากรนั่งฟังเงียบ ๆ สายตาจับจ้องหน้าจอ แต่เป็นระยะที่เขายกสายตาขึ้นมองเธอใกล้ ๆ กลิ่นน้ำหอมอ่อน ๆ จากตัวเธอลอยมาแตะจมูกเขา เนินอกที่ขึ้นลงตามลมหายใจ กระโปรงที่ร่นขึ้นเล็กน้อยเมื่อเธอนั่งไขว่ห้าง

ทั้งคู่ทำงานต่อไปเงียบ ๆ จนกระทั่ง

ตูมมมมม!

ฟ้าผ่าลงมาดังสนั่นราวกับโลกจะแตก ห้องมืดสนิทในพริบตา ไฟฟ้าดับกะทันหัน เสียงฟ้าร้องดังก้องจนกระจกหน้าต่างสั่น พิมพ์กรี๊ดตกใจออกมาดังลั่น “กรี๊ดดดด!”

เธอสะดุ้งสุดตัว กระโดดขึ้นจากเก้าอี้แล้วพุ่งเข้ากอดธนากรแน่นโดยไม่ทันคิด มือเรียวเล็กโอบรอบคอเขา อกอวบแนบอกกว้างของเขาเต็ม ๆ ตัวเธอสั่นเทา หัวซุกที่ไหล่เขา กลิ่นเหงื่อผสมน้ำหอมจากตัวเธอโชยขึ้นจมูกเขาเต็ม ๆ

ธนากรชะงักไปวินาทีหนึ่ง ร่างกายแข็งทื่อ แต่แล้วเขาก็ยกแขนขึ้นโอบรอบเอวเธอช้า ๆ ดึงเธอเข้ามาใกล้จนไม่มีช่องว่างระหว่างร่างกายทั้งคู่ เขารู้สึกถึงความร้อนจากตัวเธอ เนินอกที่นุ่มแนบอกเขา หัวนมแข็งชูชันถูผ่านเนื้อผ้าเสื้อเชิ้ตบาง ๆ ของเธอ เขารู้สึกถึงลมหายใจร้อนผ่าวที่เป่าตามซอกคอเขา หัวใจเธอเต้นแรงจนเขารู้สึกได้ผ่านอก

“ไม่เป็นไร...” เขาพูดเสียงทุ้มต่ำใกล้หูเธอ มือลูบหลังเธอเบา ๆ เพื่อปลอบ “แค่ฟ้าผ่า...ไม่เป็นไรนะ”

พิมพ์ยังกอดเขาแน่น ตัวสั่นไม่หยุด เธอซุกหน้าลงที่ไหล่เขา ลมหายใจถี่รัว “หนู... กลัวฟ้าผ่าค่ะ... ตั้งแต่เด็กเลย”

ธนากรไม่ขยับ เขายังโอบเธอไว้แน่น มือลูบหลังเธอช้า ๆ ลงไปจนถึงเอว แล้วหยุดตรงนั้น เขารู้สึกถึงความร้อนจากตัวเธอที่แผ่ซ่านมาถึงเขา ความนุ่มของเนินอกที่แนบอกเขา หัวนมที่แข็งถูไถผ่านเนื้อผ้า เขารู้สึกถึงส่วนล่างของตัวเองที่เริ่มตื่นตัวขึ้นมา

ทั้งคู่กอดกันนิ่ง ๆ ท่ามกลางความมืด มีแต่เสียงฝนที่ตกลงมาดังเปาะแปะนอกหน้าต่าง และเสียงหายใจถี่ของกันและกัน

ไม่กี่นาทีต่อมา ไฟติดกลับขึ้นมา แสงสว่างจ้าทั่วห้อง พิมพ์สะดุ้งเล็กน้อย รีบปล่อยมือจากตัวเขา ถอยออกห่าง ใบหน้าแดงก่ำ เธอรีบจัดเสื้อผ้า ปัดผมที่ยุ่งเหยิง

“ขอโทษค่ะ... หนูตกใจไปหน่อย”

ธนากรนั่งลงที่เก้าอี้ มือกุมขอบโต๊ะแน่นเพื่อกลบอาการที่กำลังปั่นป่วนในอก เขามองเธอด้วยสายตาที่ร้อนแรงขึ้น แต่ยังคงนิ่ง

“ไม่เป็นไร... กลับก่อนเถอะ คืนนี้ฝนตกหนัก”

พิมพ์พยักหน้า เธอเก็บของช้า ๆ แล้วเดินออกจากห้องเขาไป แต่ก่อนปิดประตู เธอหันกลับมามองเขาแวบหนึ่ง

หลังจากนั้นไม่นาน ไฟในตึกเริ่มกระพริบ ๆ ราวกับจะดับอีกครั้ง พิมพ์รีบเก็บของให้เสร็จแล้วรีบลุกออกจากโต๊ะหน้าห้องธนากร เพียงเสี้ยววินาทีที่เธอลุก ธนากรก็เดินตามออกมา เขาปิดประตูห้องทำงาน ล็อกกลอน แล้วหันมามองเธอ

“ฝนตกหนักขนาดนี้ กลับยังไง” เขาถามเสียงต่ำ

พิมพ์มองออกไปนอกหน้าต่าง ฝนเทลงมาอย่างหนัก ฟ้าร้องดังเป็นระยะ “หนูจะนั่งรอแท็กซี่ค่ะ... หรือไม่ก็รอฝนซา”

ธนากรส่ายหน้า “ไม่ต้องรอ เดี๋ยวผมไปส่งเอง”

พิมพ์ชะงัก มองเขาแวบหนึ่ง “ไม่เป็นไรค่ะ... หนูไม่อยากรบกวน”

ธนากรเดินไปหยิบกุญแจรถจากโต๊ะ แล้วหันมามองเธอ “ไม่รบกวน ไปด้วยกันดีกว่า ฝนแบบนี้แท็กซี่ไม่ค่อยมี”

พิมพ์ลังเลครู่หนึ่ง แล้วพยักหน้า “ค่ะ... ขอบคุณค่ะ”

ทั้งคู่เดินลงลิฟต์ด้วยกัน ความเงียบในลิฟต์หนักอึ้ง มีแต่เสียงฝนที่ดังก้องจากด้านนอก พิมพ์ยืนข้างเขา กลิ่นน้ำหอมผสมกลิ่นเหงื่ออ่อน ๆ จากตัวเธอลอยมาแตะจมูกเขา ธนากรยืนนิ่ง มือกุมกุญแจรถแน่น เขารู้สึกถึงความร้อนจากตัวเธอที่อยู่ใกล้ ๆ

เมื่อถึงลานจอดรถใต้ดิน ธนากรเดินนำไปที่รถ BMW M4 สีดำสนิท คันหรูที่จอดเด่นอยู่มุมหนึ่ง เขาเปิดประตูฝั่งผู้โดยสารให้เธอขึ้นก่อน แล้วเดินอ้อมไปฝั่งคนขับ เขาขับรถออกจากตึกช้า ๆ ฝนกระหน่ำลงมาบนกระจกหน้ารถจนต้องเปิดที่ปัดน้ำฝนเต็มที่ พิมพ์นั่งข้างเขา มือวางบนตัก สายตาจับจ้องถนนข้างหน้า แต่เป็นระยะที่เธอเหลือบมองเขา

“คอนโดหนูอยู่แถวพระราม 4 ค่ะ” เธอพูดเบา ๆ

ธนากรพยักหน้า “รู้แล้ว...ผมอ่านเรซูเม่คุณทุกตัวอักษร”

รถแล่นผ่านถนนที่เปียกชุ่ม ไฟส่องสว่างจากรถคันอื่นสะท้อนบนกระจก พิมพ์รู้สึกถึงความเงียบที่หนักอึ้งในรถ เธอขยับตัวเล็กน้อยด้วยความแระหม่า เขาหันมามองเธอแวบหนึ่ง แล้วหันกลับไปมองถนน

“ขอบคุณที่มาส่งนะคะ” เธอพูดเสียงเบา “หนูไม่ค่อยชอบฝนตกแบบนี้”

ธนากรยิ้มมุมปาก “ไม่เป็นไร...อยู่ทำงานจนดึกดื่น แถมฝนตกอีก ผมจะให้คุณกลับเองได้ไง”

พิมพ์หันมามองเขา ดวงตาเธอเป็นประกายในแสงสลัวจากไฟถนน “คุณกร... คืนนี้... หนูรู้สึกปลอดภัยขึ้นเยอะเลยค่ะ”

เขาพยักหน้าเบา ๆ แล้วขับรถต่อไป

เมื่อถึงหน้าคอนโด พิมพ์เปิดประตูรถ ก่อนลงเธอหันมามองเขา

“พรุ่งนี้... เจอกันนะคะ”

ธนากรพยักหน้า “เจอกัน”

เธอลงจากรถ เดินเข้าไปในคอนโดด้วยขาที่สั่นเล็กน้อย หัวใจยังเต้นแรงจากสัมผัสเมื่อครู่ ธนากรนั่งนิ่งในรถ มองตามหลังเธอจนเธอหายเข้าไปในตึก เขาถอนหายใจยาว แล้วขับ BMW M4 คันหรูออกไปท่ามกลางสายฝนที่ยังไม่ยอมหยุด

คืนนั้นทั้งคู่ต่างนอนไม่หลับ ความรู้สึกที่ค้างคาอยู่ในอกยังคงคุกรุ่นจวนจะระเบิดเต็มที