บทที่ 4

ฉันตกตะลึงไปในทันที ภาพในความทรงจำเริ่มมาปรากฏตรงหน้าทีละฉากๆ

ในวันนั้น พ่อของเจ้าจันทร์และพ่อแม่ของฉันอยู่ในรถคันเดียวกัน เขาเองก็ตายในอุบัติเหตุ

ส่วนแม่ของหล่อนคบชู้ หลังเกิดเรื่องก็หนีไปกับคนรัก ทอดทิ้งเจ้าจันทร์ไว้ตัวคนเดียว

เป็นไปตามเหตุตามผล เจ้าจันทร์เลยมาอยู่กับบ้านฉัน

เหมือนอย่างวันนี้ หล่อนมักใช้น้ำตามาทำให้พี่ชายใจอ่อน

พวกเราเคยทะเลาะกัน แต่พี่ชายมักเข้าข้างหล่อนเสมอ

ตอนเราแย่งของเล่น พี่ก็ชอบบอกให้ฉันเป็นคนยอม

ตอนออกไปเที่ยวข้างนอก มือที่พี่ชายจับก็มักเป็นมือของหล่อน

พี่ชายดีกับหล่อนขึ้นเรื่อยๆ เขาจะอคติอยู่เสมอว่าอุบัติเหตุในครั้งนั้นเป็นความผิดของฉันล้วนๆ

ด้วยเหตุนี้ ฉันเลยกลายเป็นคนที่พี่ชายเกลียดแค้นที่สุด