บทที่ 3

งานเลี้ยงรุ่นวันนั้น ฉันมาถึงร้านอาหารตามกำหนด

แต่ไม่รู้เป็นเพราะอะไร งานเลี้ยงถึงเริ่มแล้ว

ลัดฟ้ากำลังแกะกุ้งให้เจ้าจันทร์

ฉันมีดวงตาร้อนผ่าวในทันที เพราะรู้ดีแก่ใจว่าพี่ชายแพ้กุ้ง

เมื่อก่อนฉันชอบกินกุ้ง ทุกครั้งจะโวยวายให้พี่ชายช่วยแกะให้

ถึงพี่ชายจะแพ้กุ้ง แต่เขาก็ทำหน้าตามใจ ยอมแกะกุ้งให้เธออยู่ดี

เพียงแต่ต่อมาพ่อแม่จากไป

พี่ชายเย็นชาไม่พอใจในตัวฉัน บนโต๊ะเลยไม่มีกุ้งอีก

ฉันเงยหน้าช้าๆ พยายามให้น้ำตาไหลกลับไป แล้วกลับมามองคนในห้องอาหารใหม่อีกครั้ง

ทันใดนั้นเสียงหัวเราะรื่นเริงในห้องอาหารหยุดอย่างกะทันหัน

ทุกคนมองมาที่เธอด้วยแววตาประหลาดใจ

มีเพียงพี่ชาย เขาไม่เงยหน้า แต่การขบกรามแน่นก็เพียงพอให้บ่งบอกได้แล้วว่าเขาเกลียดฉัน

ฉันหายใจไม่ออกในทันที

เจ้าจันทร์ลุกขึ้นอย่างถูกเวลา แล้วเดินมาตรงหน้าฉัน “พี่ เราคิดว่าพี่จะไม่มาน่ะ”

ฉันใช้สายตาถามหัวหน้าชั้น

เพราะฉันบอกหัวหน้าชั้นแล้วว่าฉันจะมา และยังยืนยันเวลากับเขาซ้ำแล้วซ้ำอีก

แต่หัวหน้าชั้นกลับเบือนหน้าหนีด้วยสีหน้ารู้สึกผิด ไม่กล้ามองหน้าฉัน

ทันใดนั้นเจ้าจันทร์ก็ตาแดงด้วยความน้อยใจ “พี่เป็นอะไรเหรอ? โกรธงั้นเหรอ?”

ฉันยังไม่ทันได้ตอบเธอ จู่ๆ ลัดฟ้าก็ลุกขึ้นยืน แล้วดึงเจ้าจันทร์ไปข้างตัว

น้ำเสียงเย็นชาของเขาเต็มไปด้วยความเกลียดชัง “เธอมาสายเอง ยังจะมีหน้ามาโกรธอะไร?”

ในระหว่างนั้น เหมือนฉันจะเริ่มเข้าใจบางอย่าง

สมัยมัธยม หัวหน้าชั้นกับเจ้าจันทร์สนิทกัน เขามักทำตามที่เจ้าจันทร์บอกทุกอย่าง

ฉันเลยหันไปมองเจ้าจันทร์ เตรียมจะย้อนถาม แต่หล่อนกลับหลั่งน้ำตาออกมาซะก่อน

“พี่ วันนี้เป็นงานเลี้ยงรุ่น พี่ใจเย็นหน่อยเถอะ อย่าทำให้ทุกคนเขารู้สึกไม่ดีเลย”

ฉันยังไม่ได้พูดอะไรเลย เจ้าจันทร์ก็โยนความผิดมาที่ตัวฉันแล้ว

ตอนลัดฟ้าหันไปเห็นเจ้าจันทร์ร้องไห้ เขาก็ยิ่งเกลียดฉันเข้าไปใหญ่ “ถ้าเธอไม่อยากมาก็ไสหัวไปซะ อย่ามายืนเกะกะอยู่ตรงนี้”