บทที่ 5

“เธอจะยืนบื้ออะไรตรงนั้น? ยืนให้ขายหน้าหรือไง?” ลัดฟ้ามองเธอด้วยสายตาเย็นชา

ตัวเขาปลดปล่อยความหนาวเย็นออกมารอบๆ ทำให้อุณหภูมิในห้องอาหารลดลงหลายองศา

ทำให้คนในห้องอาหารไม่กล้าพูดกันแม้แต่คนเดียว

ฉันรู้ว่าพี่ชายเกลียดฉัน แค้นฉัน แต่กลับคิดไม่ถึงว่าเขาจะทำให้ฉันต้องอับอายต่อหน้าคนมากมายขนาดนี้

ฉันยังไม่ยอมแพ้ พูดเสียงสะอื้นว่า “พี่ ที่ฉันมาที่นี่ก็แค่อยากมาเจอพี่……”

“แต่ฉันไม่ได้อยากเจอเธอ” น้ำเสียงของลัดฟ้าไม่ได้มีความรู้สึกอยู่แต่อย่างใด

ฉันตัวแข็ง ยืนอึ้งอยู่กับที่ รู้สึกแค่ว่ามีเสียงหึ่งๆ อยู่ในหู อวัยวะข้างในบิดจนจะเป็นเนื้อเดียวกัน ฉันเจ็บปวดจนหายใจไม่ออกแล้ว

เพื่อนในห้องอาหารก็พากันกระซิบกระซาบและมองฉันด้วยสายตาแปลกๆ

“ได้ยินว่าอิงเดือนเป็นคนทำให้พ่อแม่เธอตาย ความสัมพันธ์พี่น้องของหล่อนกับลัดฟ้าถึงได้เปลี่ยนมาแย่แบบนี้”

“ฮะ? ฉันหลงคิดว่าเจ้าจันทร์ต่างหากที่เป็นน้องสาวแท้ๆ ของลัดฟ้า”

“เห็นลัดฟ้าไม่ชอบขี้หน้าอิงเดือนแบบนี้ ฉันว่าก็เป็นเรื่องปกตินะ เพราะตอนมัธยมอิงเดือนก็ไม่ใช่ผู้หญิงดีอะไรอยู่แล้ว”

เมื่อได้ยินพวกเขานินทากันเบาๆ ท้องของเธอก็เกิดกระตุกอีกครั้ง

ลัดฟ้ามีหน้าเย็นชากว่าเก่า ยังไม่ทันได้อธิบายอะไรเขาก็ลากฉันออกจากห้องอาหารแล้ว

ตอนนี้ท้องฟ้ามืดสลัว ฝนกำลังตกหนักมาก

ลัดฟ้ายืนอยู่ที่บันได พลางใช้แรงสะบัดฉันออกไป

ฉันป่วยระยะสุดท้ายแล้ว แล้วจะเอาแรงที่ไหนมารับมือกับแรงผลักของเขา ทันใดนั้นคนทั้งคนก็ล้มเอนไปข้างหลังอย่างควบคุมไม่ได้

ในวินาทีที่ล้ม ฉันเห็นความประหม่าเล็กน้อยที่แวบออกมาจากสายตาลัดฟ้าอย่างคลุมเครือ

แต่ฉันยังไม่มีเวลาได้สังเกตดีๆ ก็ล้มลงไปกับสายฝนแล้ว

ฝนเม็ดใหญ่เท่าเมล็ดถั่วทำให้ฉันเจ็บระบมไปทั้งตัว ผมของฉันต้องเปียกด้วยน้ำฝนปนน้ำตา เมื่อไหลอาบหน้า ร่างกายผอมบางก็ดูอ่อนแอ และอนาถยิ่งกว่าเดิม

ลัดฟ้ามองฉันจากบนบันได น้ำเสียงของเขายังคงเย็นชาเหมือนเดิม “งานเลี้ยงดีๆ กลับกลายมาเป็นแบบนี้ เธอคงพอใจแล้วซินะ?”

ฉันพยายามลุกขึ้นจากพื้น แล้วหยิบเอกสารยื่นไปตรงหน้าลัดฟ้า ด้วยมือที่สั่นเทา

“พี่ ฉันไม่ได้ตั้งใจจะมารบกวนพี่ ฉันก็แค่อยากมาเจอหน้าพี่เป็นครั้งสุดท้าย เอาของมาให้พี่ดู พี่จะต้องดีใจแน่นอน”

น้ำตาของฉันไหลไม่หยุด แต่เมื่อเห็นหน้าพี่ชาย ฉันก็ยังพยายามฝืนยิ้ม

ลัดฟ้า คราวนี้พี่ได้สมปรารถนาแล้ว

ลัดฟ้าขมวดคิ้ว เขาเงียบไปพักหนึ่ง แล้วเอื้อมมือจะรับของขวัญจากฉัน