บทนำ

บทนำ

เสียงกลองศึกดังสะท้อนสะเทือนก้องดั่งฟ้าร้องที่แผดเสียงคำรามชวนให้หวั่นไหว ยิ่งตีดังถี่หนักเท่าใดยิ่งปลุกความฮึกเหิมแก่ทหารแห่งแคว้นหยางซึ่งยามนี้กำลังช่วยกันโจมตีกำแพงเมืองหน้าด่านแห่งแคว้นเหยาจนสั่นคลอนใกล้ยึดเอาไว้ได้แล้ว

ทันทีที่หัวของแม่ทัพแคว้นเหยาขาดกระเด็น เหล่าทหารต่างแตกตื่นหนีตายโกลาหล นั่นจึงเป็นโอกาสให้ทหารจากแคว้นหยางทะลักเข้าประตูเมืองที่ถูกพังโครมลงมาเกิดเสียงดังกึกก้อง

ยามนี้เศษอิฐเศษหินปลิวว่อน ผู้คนกรีดร้องหนีตายกันจ้าละหวั่น บ้างล้มคว่ำจนถูกเหยียบ บ้างทิ้งข้าวของและลากเอาบุตรชายวิ่งฝ่าเปลวไฟที่ถูกจุดจนลุกลามไปทั่ว

ลมควันร้อนพัดผ่านตรอกซอกซอย ขณะที่ทหารประจำเมืองแตกฮือถอยหนีไม่เป็นขบวน บางคนวิ่งไม่ทันจึงถูกฟันล้มลงต่อหน้าพาให้ผู้คนยิ่งตื่นตระหนกวิ่งหนีตายกระเซอะกระเซิง

เสียงเกราะทหารกระทบกันดังเข้ามาใกล้อย่างข่มขู่พร้อมเสียงอาวุธที่ปะทะกันจนหูอื้อราวกับเร่งให้ชาวบ้านแตกกระเจิงร้องระงมกระแทกกันล้มเป็นระลอกส่งเสียงร้องไห้ปนเสียงวิงวอนร้องขอชีวิตจนฟังไม่เป็นภาษา

ท่ามกลางความวุ่นวายโกลาหลที่ด้านนอก ยามนี้ด้านในจวนเจ้าเมืองเองก็วุ่นวายไม่ต่างกันด้วยบ่าวรับใช้ต่างวิ่งหนีกระเจิดกระเจิงบ้างชนกันล้มบ้างทรุดลงสะอื้นไห้หมอบซ่อนใต้โต๊ะหวังหลบให้พ้นสายตา

ขณะบ่าวชายบางคนที่ใจกล้าถึงกับบุกเข้าไปในห้องของเจ้าเมืองเพื่อขโมยทรัพย์สินหวังใช้เป็นทุนเพื่อหนีเอาตัวรอด

ครั้นเมื่อเห็น ‘เสิ่นเยว่ชิง’ คุณหนูซึ่งเป็นบุตรสาวเพียงคนเดียวของเจ้าเมืองเปิดประตูออกมา พวกเขาจึงพากันวิ่งหนีหัวซุกหัวซุนทิ้งเอาไว้เพียงความวุ่นวายที่สับสนโดยไม่คิดจะปกป้องผู้ใด