ตอนที่หนึ่ง ปรานีข้าเถิด (NC)

ตอนที่หนึ่ง

ปรานีข้าเถิด

“อย่าทำอันใดข้าเลย ปล่อยข้าไปเถิด” เสียงเว้าวอนสั่นเครือยิ่งฟังยิ่งน่าสงสาร

แต่...แม่ทัพผู้ขึ้นชื่อว่าโหดเหี้ยมเช่นเขาหรือจะแยแส ยิ่งสตรีนางนี้เป็นบุตรสาวเจ้าเมืองหน้าด่านแคว้นเหยาซึ่งทอดทิ้งผู้คนโดยไม่สนใจความเป็นตาย

เขาจึงต้องหาทางระบายอารมณ์โกรธด้วยการพาลใส่แม้จะรู้แก่ใจว่านางไม่ผิดก็ตาม

“ปล่อยหรือ? บิดาของเจ้าสร้างปัญหาเอาไว้ เจ้าในฐานะบุตรสาวก็ควรต้องช่วยรับผิดชอบ

เลือกเอาว่าจะให้ข้าล่วงล้ำจนพอใจหรือว่าจะอยู่ท่ามกลางทหารของข้าแล้วให้พวกเขาเชยชมอย่างเช่นสาวใช้ของเจ้าเหล่านั้น”

เสียงของสาวใช้ในจวนรวมทั้งเสี่ยวฉีที่โดนลากตัวออกไปอย่างรวดเร็วกรีดร้องโหยหวนดังลั่นชวนให้เห็นภาพการดิ้นรนภายใต้เงื้อมมือเหล่าทหารฝ่ายตรงข้ามซึ่งเปรียบเสมือนสัตว์ร้าย

นั่นทำให้ ‘เสิ่นเยว่ชิง’ ซึ่งกำลังถือห่อผ้ายืนอยู่บนพื้นทางเดินรู้สึกตื่นตระหนกตัวสั่นเทาราวกำลังฝืนไม่ให้ตัวเองล้มลงจากความหวั่นกลัว

ถึงอย่างนั้น ด้วยศักดิ์ศรีบุตรสาวเจ้าเมือง หลังของนางจึงยังตั้งตรงอย่างคนไม่ยอมปล่อยให้ผู้ใดมาดูหมิ่นโดยง่าย ปากที่ขบเม้มยังพยายามร้องขอความปรานี

“เหตุใดต้องข่มเหงพวกเราเช่นนี้ พวกเราเป็นเพียงสตรีอ่อนแอที่ถูกทิ้งไว้ในเมืองเท่านั้น ไม่ได้ทำเรื่องใดผิด เหตุใดไม่ทะนุถนอมพวกเราสักหน่อย พวกท่านทำเช่นนี้ก็เท่ากับสังหารพวกเราให้ตายทั้งเป็นก็คืออยู่มิสู้ตายนั่นเอง”

มือเล็กกำแน่นจนปลายนิ้วจิกเข้ากับฝ่ามือตนเองขณะริมฝีปากบางสั่นยามเอ่ยคำขอร้อง ดวงตาคู่นั้นแดงก่ำ มีน้ำตาคลอแต่ฝืนไว้ไม่ยอมปล่อยให้ไหลลงมา

ภาพนั้นทำให้แม่ทัพสูงใหญ่ชื่นชมในความมีสติและใจกล้าที่ยังฝืนยืนต่อรองของหญิงสาว แต่นั่นยังคงไม่เพียงพอที่จะลดทอนความโกรธที่ยังคุกรุ่น

“จะตายช้าหรือเร็วก็คือตายเช่นกัน แม้แต่บิดาและพี่ชายของเจ้ายังทิ้งพวกเจ้าเอาไว้ ทั้งๆ ที่รู้ว่าหากพวกเราบุกเข้ามาได้ พวกเจ้าคงไม่เหลือชิ้นดี แล้วเหตุใดพวกเราต้องปรานีพวกเจ้าด้วย”

“นั่นก็เพราะทหารกล้าเช่นพวกท่านไม่ได้เป็นเหมือนพวกเขา” เสิ่นเยว่ชิงยังคงใช้วาจาหว่านล้อมหวังประคับประคองสถานการณ์

“เชอะ ไม่ต้องมาทำปากหวานยกยอปอปั้น ข้าไม่ใช่ขุนนางที่เอาแต่สอพลอพวกนั้น เป็นบุตรสาวเจ้าเมืองแล้วอย่างไร เผชิญความเป็นจริงเถิด ยามนี้เจ้าคือของเล่นของพวกเรา ข้าจะให้เจ้าได้ลิ้มรสการเปลือยกายร่วมรักต่อหน้าผู้คน อีกหน่อยเจ้าจะได้คุ้นชินและไม่เล่นตัวจนน่ารำคาญอีก”

อุตส่าห์ป้อยออ่อนหวานแต่แม่ทัพตรงหน้ากลับไม่คล้อยตามทั้งยังทำท่าจะจับนางร่วมรักกลางที่โล่งแจ้ง ท่ามกลางสายตาทหารกลัดมันทั้งหลายดั่งเป็นการลงโทษและประกาศชัยชนะ

เสียงแห่งความตื่นตระหนกจึงเอ่ยดังละล่ำละลักพร้อมส่ายหัวไม่อาจยอมรับ

“ไม่นะ!...ได้โปรดเถิด หากต้องการตัวข้าก็เข้าไปด้านในเถิด ท่านแม่ทัพผู้อาจหาญ”

“ฮ่า ฮ่า มิน่าผู้คนจึงร่ำลือว่าบุตรสาวเจ้าเมืองอ่อนหวานทั้งหน้าตาและคารม แต่พวกเราชาวทุ่งหญ้าชื่นชอบการเปิดเผยเนื้อตัวให้คนอื่นเห็นเป็นเรื่องสามัญ คราวหลังหากเจ้าชื่นชอบชายคนใดข้าจะได้ให้เขามาเล่นด้วย ไม่ดีหรือ”

“ไม่...ไม่ดี ข้าขอร้อง จะให้คุกเข่าก็ยอม พาข้าเข้าไปในห้องเถิด” ถึงตอนนี้เสิ่นเยว่ชิงย่อมรู้แก่ใจดีว่าหนีไม่พ้นและไม่อาจรักษาความบริสุทธิ์ไว้ได้เป็นแน่