ตอนที่สอง ยิ่งเจ็บก็ควรร้องให้ดัง2 (NC)

ตอนที่สอง

ยิ่งเจ็บก็ควรร้องให้ดัง

ร่างสูงใหญ่กลับไม่ได้ยับยั้งเรี่ยวแรงอย่างที่ควรจะเป็นแม้จะถูกการตอดรัดบีบแน่นจนปวดหน่วงด้วยเช่นกันและจำต้องหยุดรออยู่ครู่หนึ่ง

สายตาคมมองภาพกลีบบุปผาอ่อนนุ่มกำลังห่อหุ้มดูดดุนแท่งเนื้อแข็งแรงของตนเองซึ่งมุดแทรกอยู่ตรงกลางดอกไม้งามอย่างอยากจะทะลวงลึกล้ำเข้าสู่ใจกลางช่องทางสีหวานจนมิดด้ามทวน

ความรู้สึกว่าส่วนนั้นฉีกขาดจนได้กลิ่นเลือดลอยเข้าจมูกเรียกรอยยิ้มเยาะที่ได้ดันหัวบานใหญ่เข้าในร่องบุปผางดงามเป็นคนแรก

“ถึงขั้นนี้แล้ว อดทนอีกหน่อยก็แล้วกัน”

ครั้นรู้สึกว่าร่างบางผ่อนคลายลงเล็กน้อย แม่ทัพหนุ่มจึงตัดสินใจโจมตีทันที

ดุ้นลำหนาพุ่งชนกระแทกพรวดเข้าไปในคราวเดียวทะลุทะลวงรุกล้ำเข้าไปจนถึงส่วนลึกสุด

“อ้า...”

เสียงแห่งความพอใจทั้งสีหน้าที่ผ่อนคลายยามได้สอดแทรกเป็นส่วนหนึ่งในร่องน้ำฉ่ำชื้นช่างตรงข้ามกับเสียงกรีดร้องดังลั่นจากปากบาง

“โอ๊ย!...ฮือ...”

ด้วยกว่าส่วนปลายของแท่งทวนแข็งจะผ่านเข้าไปแช่นิ่งอยู่ในร่องบุปผาสีแดงฉ่ำอย่างล้ำลึกย่อมสร้างความเจ็บปวดไปตลอดเส้นทาง

ทั้งยังสร้างความอึดอัดปวดแสบพาให้ใบหน้าของหญิงสาวเหยเกไม่อาจกลั้นน้ำตาที่รินไหล

และ...แน่นอนว่านางไม่กล้าขยับตัวแม้แต่นิดเดียว

สองหนุ่มสาวต่างหยุดนิ่งอยู่ครู่หนึ่งราวกำลังรวบรวมพละกำลัง จากนั้นร่างสูงจึงขยับความใหญ่โตตรงกลางหว่างขาเคลื่อนตัวเข้าออกราวสำรวจความลื่นไหล

และไม่นานการมุดเข้าจึงกลายเป็นสุดลำโคนและถอนออกจนสุดช่องทางอ่อนนุ่มซึ่งผลิเข้าปลิดออกไปตามจังหวะเคลื่อนไหวแม้จะยังคงเชื่องช้าด้วยความยากลำบาก

“อ่า...ดียิ่ง แน่นมาก”

“ช้าอีกหน่อยเถิด ข้าเจ็บ!” เสียงเว้าวอนยังคงดังแผ่วด้วยแรงเสียดสีย่อมนำพาซึ่งความเจ็บแสบในช่องคับแคบที่เพิ่งถูกบุกทะลวง

เล็บทั้งห้าถูกจิกลงไปบนแขนแกร่งขณะเอ่ยทั้งพยายามผ่อนลมหายใจเพื่อคลายความเจ็บ

แต่แม่ทัพผู้แข็งแกร่งหนังหนาหรือจะแยแสรอยเล็บเล็กน้อยนั่น

“เจ็บหรือ ดีสิ ยิ่งเจ็บก็ควรร้องให้ดัง ดังอีก ดังให้ทุกคนได้ยินว่ายามนี้บุตรสาวของเจ้าเมืองกำลังโดนข้าสอดใส่ทะลุทะลวงอย่างเจ็บปวดเพียงใด ฮ่า ฮ่า”

กลายเป็นว่าความเจ็บปวดของนางยิ่งเรียกแรงคึกคักชักพาให้แท่งกายแข็งบดเบียดเข้าหาโพรงถ้ำสีหวานอย่างแนบแน่น

เมื่อเห็นว่าหญิงสาวไม่ยอมเปล่งคำใดออกมาอีกทั้งเอาแต่หลับตาเม้มปาก

เจ้าของท่อนลำจึงเร่งความเร็วมุดเข้ามุดออกตอกไม่ยั้งเพื่อก่อเกิดเสียงกระทบกระแทกดังสนั่นให้ผู้คนลือลั่นถึงความแข็งแรงของแม่ทัพใหญ่เช่นเขา

ปัก ปัก ตับ ตับ ตับ

ในเมื่อนางไม่ร้อง ย่อมต้องใช้เสียงนี้ทดแทน

“อ้า...”

เสียงเนื้อกระทบเนื้อที่ดังก้องกังวานกับเสียงครางกระเส่าแหบพร่าชักพาสีหน้าฮึกเหิมดั่งผู้ชนะที่ได้รุกรานกลีบดอกไม้นุ่มนวลให้เบ่งบานอย่างรวดเร็วแม้จะยังคงแฝงความโกรธกรุ่น

ไอ้เจ้าเมืองน่าตายนั่น กล้าวิ่งหางจุกก้นทิ้งบุตรสาวเอาไว้รับกรรมเพียงคนเดียว

ดังนั้น...อย่าได้หาว่าเขาไร้ความปรานี