ตอนที่สาม เมื่อใดจะเสร็จเสียที (NC)

ตอนที่สาม

เมื่อใดจะเสร็จเสียที

เมื่อเว้าวอนแล้วได้แต่ความรุนแรงตอบกลับมา เสิ่นเยว่ชิงจึงจำต้องอดกลั้นเสียงโอดครวญได้แต่ปล่อยร่างกายให้คล้อยตามเพื่อรอเขาหลั่งน้ำสุขสันต์แล้วออกจากร่างของนางไปเสียที

ฮือ...เมื่อใดจะเสร็จเสียที เจ็บจะตายแล้ว

คุณหนูซึ่งเป็นถึงบุตรสาวเจ้าเมืองย่อมฝันหวานถึงการร่วมหอที่หอมหวานอ่อนโยนได้รับความทะนุถนอมจากสามีเป็นครั้งแรก

ไหนเลยจะคิดว่าครั้งแรกของนางจะโดนกระหน่ำด้วยแม่ทัพฝ่ายตรงข้ามอย่างดุเดือดเลือดพล่านมุ่งมั่นโจมตีอย่างไม่ใส่ใจเช่นนี้

เขาทำราวกับต้องการเอาความผิดทุกอย่างมาลงที่นาง ทั้งๆ ที่ นางต่างหากคือคนที่โดนทอดทิ้งโดยไม่รู้เรื่องราว

ยามนี้แม่ทัพหนุ่มย่อมไม่คิดคำนึงถึงเรื่องใดแล้ว ใบหน้าคมเชิดขึ้นด้วยความพลุ่งพล่านทุกครั้งที่ลำเอ็นจ้วงลึกและครูดออกทำให้เสียวสะท้านไปทั้งร่าง

ยิ่งกระแทกรัวจนกลีบอวบปลิ้นไปมา ช่องทางด้านในยิ่งตอดไม่หยุดนำพาความเสียวสะท้านให้พวยพุ่ง

อ้า...เสียวมาก

ช่องทางของนางช่างตอดรัดดีเสียจริง

แม้จะรู้สึกว่าความเสียวจากสัมผัสแนบแน่นกับเนื้อนุ่มของช่องทางคับแคบช่างดีนัก แต่แรงมุ่งมั่นโหมกระหน่ำถาโถมกลับยิ่งหนักหน่วงขึ้น

โดยเฉพาะเมื่อคนด้านล่างโดนแรงกระแทกจนหัวสั่นหัวคลอนและเอาแต่อดกลั้นเสียงเว้าวอนคล้ายกำลังร้องไห้อยู่ข้างใน

“ร้องออกมาสิ ร้องเสียงดังๆ”

แม่ทัพหนุ่มตะโกนสั่งด้วยต้องการให้หญิงสาวเปล่งเสียงให้เหล่าทหารข้างนอกได้ยิน

ไม่ว่าจะเป็นเสียงครวญคราง เสียงกรีดร้อง หรือเสียงใดก็ตาม ขอเพียงออกจากปากของนางย่อมกระตุ้นความคึกคะนองของพวกเขาได้ทั้งสิ้น

“อื้อ...”

เสียงแผ่วเบาเพียงคำเดียวที่หลุดลอดออกจากปากบางราวเชื้อไฟที่เร่งแรงโหมกระหน่ำของดุ้นลำให้คึกคักขึ้น

ปัก ปัก ปัก

ยิ่งโพรงเนื้อนุ่มบีบรัดเข้าหากันจนขยับเข้าออกได้ยากลำบาก ทั้งยังถูกความคับแน่นที่ตอดรัดภายในบีบคั้นทำให้ปวดร้าวแทบทนไม่ไหว

แม่ทัพหนุ่มจึงเร่งร้อนกดน้ำหนักฝังลำกายแกร่งเข้าไปจนมิดลำโคนในทุกคราทั้งตอกกระหน่ำโยกกายส่ายสะโพกขยับเข้าออกรุนแรงตามอารมณ์ที่เดือดพล่าน

“ตอดแรงเกินไปแล้ว เช่นนั้นควรกระแทกให้อ้าบานจะได้เข็ดหลาบไม่กล้าตอดรัดข้าอีก” ถ้อยคำหยาบคายช่างระคายหูนัก

“อื้อ...”

เสิ่นเยว่ชิงที่เผลอส่งเสียงครางเบาอีกคราจึงรีบขบเม้มปากทำได้เพียงคิดต่อว่าในใจด้วยเรือนกายถูกโยกขย่มจนสะท้านสะเทือนได้แต่หลับตา ขมวดคิ้ว ขบปาก กำมือแน่น

รุนแรงกับนางเช่นนี้ อยากตอดให้ขาดเสียเหลือเกิน

แม้อยากทำเช่นนั้นใจจะขาด แต่ร่างบางมิอาจทำสิ่งใดได้ทั้งนั้น จำต้องปล่อยให้ส่วนปลายที่แข็งขืนเลื่อนผ่านผนังเนื้อนุ่มลากครูดกระแทกกระทั้นอย่างต่อเนื่องและภาวนาให้เขาเสร็จสมโดยเร็วที่สุด

“เสิ่น...เยว่...ชิง เจ้ายกสะโพกหน่อย”

แต่แม่ทัพใหญ่กลับยังไม่สาสมใจโดยเร็วเมื่อร่างบางเอาแต่นอนนิ่งเกร็งตัวหลับตา

มือหนาจับเรียวขาสองข้างขึ้นพาดบ่าแล้วแทรกตัวตนขยับเข้าไปตรงกลางลึกล้ำยิ่งขึ้นขณะแรงตอกกระแทกยังคงทิ่มแทงเป็นจังหวะไม่มีแผ่ว