บทที่ 2 - 1

บทที่ 2

เวลาผ่านไปไม่นาน เด็กหญิงตัวน้อยก็ทานอาหารเช้าเสร็จ ชายหนุ่มจึงเอื้อมแขนไปอุ้มร่างเล็กลงจากเก้าอี้ด้วยท่าทีระมัดระวังราวกับกำลังสัมผัสของล้ำค่า

กลิ่นหอมอ่อน ๆ ของนมเด็กติดปลายเสื้อเชิ้ตของเขา แต่กลับทำให้ริมฝีปากแข็งกร้าวคลายออกเล็กน้อยโดยไม่รู้ตัว

“ไปค่ะ คนเก่งของแม่” เสียงหวานของหญิงสาวดังขึ้นหลังจากจัดการเก็บจานชามบนโต๊ะอาหารจนสะอาดหมดจด เธอเดินเข้ามาหาลูกสาวพร้อมรอยยิ้มที่สดใส—รอยยิ้มที่มีไว้เพื่อลูกเสมอ แม้ในดวงตาจะซ่อนความเหนื่อยล้าและความหวังที่ไม่เคยเป็นจริงเอาไว้มากเพียงใดก็ตาม

“ค่ะ…” ลิลินยื่นมือเล็ก ๆ ออกมา ทั้งสองมือคว้านิ้วก้อยของพ่อและแม่อย่างที่ชอบทำประจำเวลาอยู่ด้วยกันสามคน เด็กน้อยไม่รู้หรอกว่าพฤติกรรมเล็ก ๆ แบบนี้ทำให้หัวใจผู้เป็นแม่สั่นไหวเพียงใด หัวใจที่วูบโหวงทุกครั้งเมื่อคิดว่าโมเมนต์แบบนี้ จะเกิดขึ้นเฉพาะในบ้านหลังนี้เท่านั้นเพราะทันทีที่ก้าวออกจากประตู…เธอกับลูกก็กลายเป็น “คนอื่น” สำหรับเขาทันที

“ตั้งใจเรียนนะครับ ตัวเล็กของพ่อ” ชายหนุ่มย่อตัวลง แขนแข็งแรงดึงร่างลูกสาวเข้าสู่อ้อมกอดอุ่น ปลายจมูกของเขากดลงบนศีรษะเล็กอย่างแผ่วเบา ท่าทางที่อ่อนโยนจนแทงลึกลงกลางอกหญิงสาวทุกครั้งที่ได้เห็น

“ค่ะ หนูจะตั้งใจเรียนค่ะ” เด็กหญิงเงยหน้าขึ้น ยิ้มแป้นจนตาหยี โลกทั้งใบของพ่ออยู่ในรอยยิ้มนี้และเธอก็รับรู้มันดี

“ไปครับ พ่อพาขึ้นรถนะครับ” เขาพูดจบก็อุ้มลูกเดินไปยังรถคันขาวสะอาด รถที่เขาซื้อให้เธอเพื่อความสะดวกในการพาลูกไปโรงเรียน เพื่อความปลอดภัย…และแค่นั้นจริง ๆ ไม่มีความหมายอื่นใดแฝงอยู่เลยสักนิด

“น้องลิลินสวัสดีคุณพ่อรึยังคะ” หญิงสาวยืนรออยู่ข้างประตูฝั่งคนขับ เธอสูดหายใจลึกก่อนจะเอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงอ่อนโยน

“สวัสดีค่ะ คุณพ่อ” เด็กน้อยยกมือป้อม ๆ ขึ้นพนมไหว้อย่างน่ารักเรียบร้อย รอยยิ้มหวานของเธอสดใสราวกับแสงเช้า

“สวัสดีครับ…เจอกันตอนเย็นนะครับ พ่อจะซื้อของอร่อย ๆ มาฝากนะ”

เขาลูบศีรษะลูกเบา ๆ ลิลินยิ้มก่อนพยักหน้าอย่างเชื่อฟัง

“บายบ๊าย~” เสียงเล็ก ๆ ดังขึ้นพร้อมกับมือเล็กที่โบกไปมา

หญิงสาวยืนมองภาพนั้นเงียบ ๆ เขาไม่แม้แต่จะเหลือบมองเธอ…ไม่แม้แต่เสี้ยววินาทีเหมือนเธอเป็นเพียงเงาที่อยู่ข้างลูกเป็นเพียงผู้หญิงคนหนึ่งที่เขายอมรับให้มีตัวตนเพราะเป็น “แม่ของลูก” เท่านั้น

หลายปีที่อยู่ร่วมชายคาเดียวกัน เธอรับรู้ชัดเจน หัวใจของเขามีเพียงลูกสาวร่างเล็กคนนี้คนเดียวส่วนเธอ…ก็ยังคงอยู่ในตำแหน่งเดิมตำแหน่งที่ไม่เคยขยับเข้าไปใกล้ใจเขาได้เลยสักครั้ง

“พร้อมรึยังคะ…” เมื่อหญิงสาวพาลูกสาวขึ้นรัดเข็มขัดให้เด็กหญิงให้เรียบร้อย มือบางค่อย ๆ ดึงสายเข็มขัดอย่างระมัดระวัง ราวกับกลัวว่าลูกจะอึดอัดเกินไป ก่อนที่เธอจะเดินอ้อมไปนั่งยังฝั่งคนขับ หันกลับมามองใบหน้าเล็ก ๆ อีกครั้งพร้อมรอยยิ้มอบอุ่น แล้วเอ่ยถามด้วยน้ำเสียงที่อ่อนโยน

“พร้อมแล้วค่ะ…” เสียงใสของเด็กหญิงตอบกลับทันที

เมื่อได้ยินเช่นนั้น หญิงสาวก็สตาร์ทรถและขับออกจากบ้านอย่างช้า ๆ ดวงตายังคงเหลือบมองกระจกหลังเป็นระยะ ราวกับไม่อยากให้ร่างเล็กในเบาะหลังคลาดสายตาไปเลยสักวินาที

ส่วนชายหนุ่มที่ขึ้นรถของตัวเองตั้งนานแล้ว ยังคงจอดนิ่งอยู่ที่หน้าบ้าน เขามองรถของแม่ลูกคู่นั้นผ่านกระจกหน้ารถ ก่อนจะค่อย ๆ เหยียบคันเร่งขับตามไปห่าง ๆ เหมือนการไปส่งลูกทางอ้อมที่ไม่มีใครรับรู้

หน้าโรงเรียน

หญิงสาวจับมือเล็ก ๆ ของลูกน้อยเดินเข้าไปภายในโรงเรียน แสงแดดยามเช้าส่องกระทบใบหน้าของเธอจนเห็นรอยยิ้มสดใสที่แต่งแต้มอยู่บนริมฝีปาก ดูราวกับคนที่ไม่มีเรื่องทุกข์ใจ ทั้งที่ภายในหัวใจนั้นกำลังแตกร้าวทีละนิดอย่างเงียบงัน

“สวัสดีค่ะ คุณครูขา” เด็กหญิงยกมือไหว้อย่างน่ารัก ท่าทางคล่องแคล่วเหมือนคนรู้หน้าที่ดี

“สวัสดีค่ะ น้องลิลิน” คุณครูสาวยกมือรับไหว้พร้อมรอยยิ้มอ่อนโยน แววตาเต็มไปด้วยความเอ็นดู

“แม่ไปแล้วนะ ตอนเย็นแม่มารับนะคะ ฟอด~” หญิงสาวคุกเข่าลงกับพื้น กอดร่างเล็กแนบอก หอมแก้มยุ้ย ๆ ของลูกสาวทั้งสองข้างเบา ๆ กลิ่นแป้งเด็กอ่อน ๆ ทำให้หัวใจเธออ่อนยวบลงทุกครั้ง

“ค่ะ หนูไม่ดื้อค่ะ คุณแม่มารับหนูไว ๆ นะคะ” เสียงหวานใสเอ่ยออกมาอย่างน่าเอ็นดู ทำให้ทั้งเธอและคุณครูอดยิ้มออกมาไม่ได้

“เก่งมากค่ะ บายบ๊าย~” หญิงสาวลุกขึ้น โบกมือไปมาเบา ๆ ให้ลูกสาวที่เดินเข้าไปในห้องเรียนด้วยก้าวเล็ก ๆ แต่มั่นคง