บทที่ 1 - 2

ที่เธอยอมทุกอย่างเพราะเธอต้องการเพียงสิ่งเดียว ให้ลูกสาวได้เติบโตอย่างมีความสุข ได้เรียนในโรงเรียนที่ดี ได้มีอนาคตที่ไม่ต้องลำบากเหมือนแม่ของเธอเคยเป็น เพียงเห็นลูกยิ้ม เธอก็พร้อมแบกรับทุกความเจ็บปวดไว้คนเดียว

หญิงสาวสูดลมหายใจเข้าลึก กลั้นความปวดร้าวไว้ในอก ก่อนจะทำเสียงสดใสขึ้นเล็กน้อย

“แปรงฟันเสร็จแล้วใช่ไหมคะคนเก่งของแม่” เด็กหญิงเงยหน้าขึ้น ยิ้มกว้างจนตาเป็นสระอิ โฟมที่มุมปากมอมแมมไปหมด

ภาพนั้นทำให้หัวใจที่บอบบางของลลิตาอุ่นขึ้นมาทีละนิด แม้จะปิดบังความจริงมากมาย แต่สิ่งเดียวที่ไม่เคยเปลี่ยนคือความรักที่เธอมีต่อลูกน้อยของเธอความรักที่ไม่มีเงื่อนไขใดๆ มาแตะต้องได้

“คุณพ่อขา~” เสียงเล็กใสกังวานคล้ายกระดิ่งของเด็กหญิงตัวน้อยดังขึ้นพร้อมจังหวะเท้ากระเถิบลงมาทีละขั้น เสียงนั้นทำให้ คิมหันต์ ชายหนุ่มในชุดเชิ้ตสีเข้มที่กำลังนั่งจิบกาแฟอย่างเงียบสงบ ต้องชะงักนิ้วที่กำลังหมุนหูแก้ว ก่อนจะวางมันลงเบาๆ แล้วลุกขึ้นยืนอย่างแทบไม่รู้ตัว

จังหวะที่ชายหนุ่มเห็นลูกสาวตัวน้อยถือกระเป๋านักเรียนใบจิ๋ว เดินจูงมือผู้เป็นแม่ลงมาจากบันได แววตาที่เย็นนิ่งของเขากลับอ่อนลงอย่างเห็นได้ชัด เหมือนโลกทั้งใบค่อยๆ ช้าลงในเสี้ยววินาทีนั้น

เขาก้าวเข้าไปหาเธอ ย่อกายลงเล็กน้อย ก่อนอุ้มร่างเล็กขึ้นเหนืออ้อมแขน

“ครับ…คนสวยของพ่อ” น้ำเสียงอบอุ่นที่มีเพียงลูกสาวคนเดียวเท่านั้นที่ได้รับมัน เสียงที่เขาไม่เคยใช้กับผู้เป็นแม่ของเด็กเลยสักครั้ง

คิมหันต์มองใบหน้ากลมเล็กที่เต็มไปด้วยรอยยิ้มไร้เดียงสา ชุดนักเรียนตัวจิ๋วที่เธอสวมทำให้หัวใจของเขาอ่อนยวบอย่างประหลาด เป็นภาพที่เขาเห็นทุกเช้า…และทุกครั้งก็ทำให้เกิดความคิดโง่ๆ ขึ้นมาเสมอ

‘อยากเป็นคนที่ไปส่งลูกที่โรงเรียน อยากจับมือน้อยๆ ของลูกข้ามถนน อยากเห็นเธอโบกมือลาก่อนเดินเข้าประตูโรงเรียนเหมือนพ่อคนอื่น’

แต่ความจริงมันโหดร้ายกว่านั้น

สถานะของเขา…ชื่อเสียงของเขา…มีคนจับตามองเกือบทั่วประเทศ เพียงเขาเดินเคียงคู่ผู้หญิงกับเด็กสักคนก็เป็นข่าวได้แล้วและถ้ามีใครรู้ความจริงว่าเด็กคนนี้เป็นลูกของเขา ไม่ใช่แค่เขาที่เดือดร้อน แต่ลูกต้องถูกฉุดเข้าไปอยู่ในวงจรข่าวลือ คำวิจารณ์ และแรงกดดันที่เธอไม่ควรต้องเจอ

ดวงตาคมที่มองลูกด้วยความอ่อนโยนค่อยๆ เย็นลงเมื่อหันไปเห็นผู้หญิงที่ยืนอยู่ด้านหลังใบหน้าเรียบเฉยของเขากลับมาเป็นเหมือนเดิม…ดุดัน เฉยชา ไร้เยื่อใย ต่อให้เธอจะเป็นแม่ของลูกเขาก็มองเธอเป็นแค่คนแปลกหน้าคนหนึ่งผู้หญิงธรรมดาที่เคยพลาดเข้ามาอยู่ในชีวิตเขาด้วยเหตุผลที่เขาไม่เคยอยากจดจำ

พวกเขาอยู่กันได้เพราะ “เด็กคนนี้” เท่านั้น

ไม่ใช่เพราะความรัก

ไม่ใช่เพราะความผูกพันและยิ่งไม่ใช่เพราะเขาเห็นค่าหรือให้สถานะอะไรกับเธอ

เธอเกิดมาคนละชั้นกับเขา ต่างกันราวฟ้ากับดิน ตระกูลของเขาไม่มีวันยอมรับเธอเป็นลูกสะใภ้ ไม่มีวันยอมให้ผู้หญิงธรรมดาคนหนึ่งเข้ามาเป็นรอยด่างของสายเลือด

คิมหันต์สูดลมหายใจลึก เหมือนจะกลบความเจ็บวูบหนึ่งในอกที่เขาไม่อยากยอมรับว่ามี ก่อนกดริมฝีปากลงบนหน้าผากลูกสาวเบาๆ

เขารักลูก…แต่เขาไม่มีวันรักแม่ของลูกและโลกใบนี้ก็ไม่มีพื้นที่ให้ความสัมพันธ์ระหว่างเขากับเธอเป็นอื่นไปกว่านี้ได้เลย

“ไปกินข้าวเช้ากันดีกว่าครับ…เดี๋ยวไปเรียนสายนะ” ชายหนุ่มพูดจบก็พาเจ้าตัวเล็กในอ้อมกอดเดินไปที่โต๊ะอาหาร วางเด็กหญิงลงบนเก้าอี้เด็กอย่างอ่อนโยน

“ค่ะ คุณครูบอกว่าไปเรียนสายไม่ดีค่ะ” เสียงใสของเด็กหญิงเอ่ยขึ้นด้วยท่าทางจริงจังเกินวัย จนคนเป็นพ่อแม่อดยิ้มออกมาไม่ได้กับความช่างพูดของเธอ

“หึ…พูดเก่งจังเลยนะ” เขายื่นมือไปลูบศีรษะเล็กเบาๆ ด้วยท่าทีเอ็นดู แววตาอ่อนโยนของเขาทำให้บรรยากาศบนโต๊ะอาหารอบอุ่นขึ้นทันที

หญิงสาวมองภาพตรงหน้าแล้วแอบยิ้มบางๆ ออกมาในใจ แค่เห็นเขารักและดูแลลูกอย่างนี้…สำหรับเธอ มันก็เพียงพอแล้วจริงๆ ต่อให้เขาไม่เคยใยดีกับเธอเลยก็ตาม