บทที่ 1 - 1

บทที่ 1

บ้านสองชั้น

รุ่งเช้า

แสงแดดอ่อนแรกของวันลอดผ่านผ้าม่านผืนบางสีครีม สาดกระทบลงบนเตียงกว้างที่แม่ลูกใช้ร่วมกัน ความอบอุ่นของแสงยามเช้าทำให้เด็กหญิงตัวน้อยวัยสามขวบที่กำลังหลับปุ๋ยขยับตัวเล็กน้อย พลิกใบหน้าอันกลมจิ้มลิ้มไปอีกด้านเหมือนพยายามหลีกหนีความร้อนจากแสง แต่แล้วเสียงของอะไรบางอย่างในห้องทำให้เปลือกตากลมคู่นั้นค่อยๆ เปิดขึ้นช้าๆ

ดวงตากลมใสคล้ายลูกกวาดกะพริบปริบๆ ก่อนที่เธอจะยันตัวขึ้นนั่ง นิ้วป้อมๆ ยกมาขยี้ดวงตาตัวเองเบาๆ อย่างงัวเงีย สายตาเล็กๆ กวาดมองไปรอบห้องที่คุ้นเคย แต่กลับไม่พบผู้เป็นแม่ที่ควรจะอยู่ข้างๆ

ริมฝีปากเล็กเม้มลงนิดหน่อย เหมือนจะทำท่าจะงอแง แต่กลับไม่มีน้ำตาสักหยด มีเพียงเสียงเล็กใสที่เอื้อนเอ่ยออกมาอย่างน่าเอ็นดู

“แม่… แม่ขา~” สิ้นเสียงนั้น ประตูห้องน้ำก็เปิดออกอย่างเร็วราวกับแม่กำลังเฝ้ารอเสียงเรียกอยู่แล้ว

“ขา น้องลิลินแม่ไปเข้าห้องน้ำมาค่ะ หนูหิวรึยังคะ” ลลิตารีบก้าวออกมาพร้อมผมเปียกนิดๆ จากละอองน้ำ แล้วอุ้มลูกสาวขึ้นมาแนบอกทันที แขนสองข้างโอบกอดอย่างทะนุถนอมจน เด็กหญิงเอนหน้าเข้าซุกอกแม่ด้วยความเคยชิน

“หิวแล้วค่ะ… หนูอยากกินข้าวต้มหมูแล้วค่ะ” เด็กหญิงพยักหน้าหงึกๆ พลางกอดคอแม่แน่นขึ้น

“โอเคค่า… แต่ต้องไปล้างหน้าแปรงฟันก่อนนะคะ”

“ค่ะ…”

“เก่งมากค่ะลูกของแม่” น้ำเสียงอ่อนโยนทำให้เด็กหญิงยิ้มแก้มป่องอย่างภูมิใจ เหมือนเพียงคำชมสั้นๆ ก็ทำให้เช้าแสนธรรมดากลายเป็นเวลาที่อบอุ่นที่สุด

ลลิตาพาลูกสาวไปยังห้องน้ำ เสียงก๊อกน้ำเปิดดังแผ่ว พร้อมเสียงเท้าเล็กๆ เดินตามมาต้อยๆ เมื่อถูกแม่วางบนพื้นกระเบื้องเย็นนิดๆ เด็กน้อยก็แหงนหน้ามองทันที

“แม่ขา~” เธอเรียกอีกครั้งราวกับกลัวว่าหากไม่ได้พูด แม่จะหายไปอีก

“ขา…หนูมีอะไรคะ” ลลิตาก้มลงมองลูกด้วยสายตาสงสัย

“ทำไมคุณพ่อไม่ไปส่งหนูที่โรงเรียนบ้างคะ…” เด็กหญิงเม้มริมฝีปากคล้ายลังเล ก่อนจะเอ่ยประโยคที่ดูจะค้างอยู่ในใจมานาน

“…คุณพ่อต้องรีบไปทำงานนะคะ ถ้าไปส่งหนูด้วย คุณพ่อก็จะไปทำงานไม่ทันสิคะ” ลลิตาชะงักเล็กน้อย แต่ก็ส่งยิ้มออกบางๆ มือแตะหัวกลมๆ ของลูกเบาๆ

เด็กหญิงมองเงียบๆ คล้ายจะคิดตาม แต่ยังคงมีแววเสียดายน้อยๆ ในแววตาใส่ หญิงสาวจึงก้มลงแตะแก้มนุ่มๆ ของลูก

“รีบแปรงฟันดีกว่าค่ะ จะได้ไปทานข้าวกันเนอะ เช้านี้แม่ทำข้าวต้มหมูร้อนๆ ไว้ให้หนูเลยนะคะ” ได้ยินแบบนั้น เด็กหญิงก็เงยหน้าขึ้นยิ้มทันที

“ค่ะ” แล้วเสียงแปรงสีฟันถูฟันดังคึกคักในห้องน้ำเล็กๆ พร้อมเสียงหัวเราะแผ่วๆ ของลูกสาว ทำให้เช้าแสนเรียบง่ายในบ้านสองชั้นหลังนี้เต็มไปด้วยความอบอุ่นและความรัก

หญิงสาวนิ่งมองลูกสาวที่กำลังยืนแปรงฟันด้วยใบหน้าเชื่อฟัง ดวงตากลมใสไร้เดียงสานั้นช่างแตกต่างเหลือเกินกับน้ำหนักในหัวใจของเธอเอง ความสงสารลูกสาวแล่นขึ้นมาจับใจจนอกแน่นเหมือนหายใจไม่ทั่วท้อง

จริงๆ แล้ว…ไม่ใช่ว่าพ่อของเด็กน้อยติดงานหนักจนไม่มีเวลามาส่งลูกที่โรงเรียนอย่างที่เธอต้องพูดให้เด็กน้อยฟังทุกเช้าแต่เพราะความผิดพลาดในคืนหนึ่ง…ความผิดพลาดที่เกิดจากเธอและเขา ที่ไม่มีวันบอกให้ใครรู้ได้

ลลิตาก้มหน้าลงนิดหนึ่ง ซ่อนสีหน้าที่ร้าวลึกเอาไว้ภายใต้รอยยิ้มอ่อนโยนที่ต้องสร้างขึ้นทุกวัน เธอไม่อาจปล่อยให้ลูกสาวเห็นความสั่นไหวในดวงตาของเธอได้เด็ดขาด

เธอกับเขาแตกต่างกันเกินไป

คิม คิมหันต์… เขาเป็นชายหนุ่มที่เติบโตในครอบครัวที่มีชื่อเสียง มีฐานะ มีทุกอย่างที่คนอื่นปรารถนา

ส่วนเธอ…เป็นเพียงหญิงสาวตัวเล็กๆ คนหนึ่งที่ไม่มีอะไรเทียบเคียงโลกของเขาได้เลย แม้แต่นิดเดียวและที่หนักที่สุด เขาเชื่อมาตลอดว่าเธอต้องการ “จับผู้ชายรวยๆ” อย่างเขา เชื่อว่าการที่ลูกสาวเกิดขึ้น มันเป็นความตั้งใจของเธอ ทั้งที่ในความจริง ทุกอย่างตรงกันข้ามโดยสิ้นเชิง คำพูด วันนั้นยังคงติดอยู่ในใจของเธอชัดเจน คำบอกตกลงสั้นๆ ระหว่างเธอกับเขา…

“เราจะไม่บอกใครเรื่องความสัมพันธ์นี้เด็ดขาด ไม่มีวัน” มันไม่ใช่คำสัญญาแต่เป็น “กฎ” กฎที่เธอไม่มีสิทธิ์ปฏิเสธ เพราะเธอไม่มีอะไรเลยให้เอาไปต่อรอง