บทที่ 3

ฉันมองหาคนที่สามารถยืมเงินได้ไปพลางทำงานอย่างหนักไปพลาง

วันหนึ่ง ฉันได้รับออเดอร์ใหญ่ เป็นคนติดตามถ่ายรูปสี่ชั่วโมงได้รับค่าแรงที่สูงกว่าราคาตลาดถึงสามเท่า

เมื่อฉันไปถึงสถานที่ถ่ายทำ ถึงจะเห็นว่าเป็นลี่เย่ากับโยวโยว

อยู่ในกล้องแล้วเหมาะสมจริง ๆ หนุ่มก็หล่อ สาวก็สวย

ท่าทางสนิทชิดเชื้อต่างๆ ไม่ว่าจะเป็นกอด จูบ ลูบไล้

เดิมทีฉันคิดว่าความสนิทแนบแน่นพวกเขาจะทำให้ฉันรู้สึกปวดแปลบ ทว่า ดูเหมือนจะไม่ได้รู้สึกเจ็บปวดมากขนาดนั้นแล้ว

ฉันยิ่งคาดหวังว่าจะทำงานนี้ออกมาได้ดี และได้รับเงิน

จากนั้นก็ไปผ่าตัดแล้วลืมเขาซะ

หลังจากถ่ายเสร็จ ก็มาดูภาพถ่ายต้นฉบับพร้อมกับพวกเขา

โยวโยวดูแต่ละภาพอย่างตั้งใจ เหมือนต้องการจับผิด

น่าเสียดายที่ล้มเหลว

“ไม่คิดว่า สุขภาวะท่างจิตและความสามารถในการทำงานของคุณหลินจะแข็งแกร่งขนาดนี้ มิน่าล่ะ อาเย่าถึงได้ชอบคุณ”

ฉันสังเกตเห็นการยั่วยุของเธอและพูดโดยไม่แสดงสีหน้า

“ทั้งสองท่านชอบก็ดีแล้วค่ะ”

สุดท้าย ลี่เย่าก็โบกมือและเลือกภาพถ่ายที่คนสองคนกอดจูบกันภายใต้พระอาทิตย์ตกดินมารูปหนึ่ง

“รูปนี้ ช่วยปรับแต่งและขยายใหญ่ขึ้นหน่อย”

ภาพที่คุ้นเคยทำให้ฉันตกอยู่ในภวังค์เล็กน้อย

ในรูปถ่าย จมูกของคนทั้งสองสัมผัสกัน ด้านหลังพระอาทิตย์ตกดินกำลังจมลงในทะเลสาบ คลื่นเปล่งประกายระยิบระยับ เมฆตรงขอบฟ้าเป็นสีม่วงอมชมพูดูโรแมนติก

ทุกอย่างดูสวยงามและคุ้นเคยมาก

รูปที่ถ่ายคู่กับลี่เย่ารูปแรกก็เป็นแบบนี้เหมือนกัน

เพียงแต่ตอนนั้น พวกเรายังเป็นนักเรียน เขาก็ยังไม่เป็นผู้ใหญ่และสุขุมเหมือนวันนี้

รูปนั้นเขายังเก็บไว้อยู่ไหม?

หลังจากผ่าตัด ฉันจะยังจำได้หรือไม่

เมื่อเห็นฉันเหม่อลอย โยวโยวก็พูดขึ้นมา

“อะไรนะ คุณหลินทำไม่ได้เหรอ ถ้าไม่ได้พวกเราก็จะเปลี่ยนคน”

“ทำได้ แน่นอนว่าทำได้” ฉันตอบทันทีที่ได้ยินว่าจะเปลี่ยนคน

ไม่มีอะไรสำคัญเท่ากับการหาเงินเพื่อผ่าตัด

ยิ่งไปกว่านั้น มันเป็นการผ่าตัดที่จะทำให้ลืมลี่เย่าได้