บทที่ 2

หมอบอกฉันว่า เนื้องอกในสมองของฉันจะต้องได้รับการผ่าตัดทันที

ตอนนี้คือปวดหัวจนหมดสติ และอีกไม่นานก็จะไปกดทับเส้นประสาทตาทำให้ตาบอด

ฉันได้กลิ่นน้ำยาฆ่าเชื้อของโรงพยาบาล

ก่อนจะพยักหน้า

“ได้ค่ะ ฉันจะเข้ารับการผ่าตัด”

คุณหมอก็ถอนหายใจ

“แม้การผ่าตัดนี้อาจจะทำให้คุณสูญเสียความทรงจำไปบางส่วน แต่การมีชีวิตอยู่ก็สามารถมองเห็นทิวทัศน์ได้มากขึ้น”

ครั้งหนึ่ง ฉันเคยไม่อยากละทิ้งเรื่องเล็ก ๆ น้อย ๆ ในอดีตทั้งหมด

ฉันเคยคิดว่ามีแต่จำได้เท่านั้นถึงจะพิสูจน์ได้ว่าฉันเคยผ่านมาก่อน

แต่ ลี่เย่าสามารถนำความทรงจำระหว่างฉันกับเขามาเป็นมีดตัดอดีตของฉันกับเขาออกไป

ดูเหมือนเหตุผลที่ฉันจะจมอยู่กับอดีตก็ลดน้อยลงไปแล้ว

เพราะถึงอย่างไรก็ไม่มีอะไรสำคัญไปมากกว่าการมีชีวิตอยู่

หลังจากคอนเฟิร์มแผนการผ่าตัดแล้ว ปัญหาเพียงอย่างเดียวคือเงิน

ฉันเป็นเด็กกำพร้า ดังนั้นเมื่อฉันโตขึ้น ฉันจึงพยายามเก็บเงินเพื่อซื้อบ้าน ฉันอยากมีบ้านเป็นของตัวเองหลังหนึ่ง

ทรัพย์สินเดียวที่ฉันมีเพียงหนึ่งเดียวก็คือบ้านที่ลี่เย่ากับแฟนใหม่ของเขาอาศัยอยู่

ฉันจึงเสนอที่จะปล่อยเช่าให้เขา เช่นนี้ฉันก็จะมีรายได้ที่มั่นคง ประคับประคองชีวิตให้อยู่รอดต่อไปได้

นั่งหน้าโรงพยาบาล ในขณะที่กำลังค้นหาอย่างบ้าคลั่งว่าใครจะสามารถให้ฉันยืมเงินได้บ้าง

ขายาวสองข้างปรากฏขึ้นตรงหน้าฉัน ฉันแหงนหน้าขึ้นมองก็พบว่าเป็นลี่เย่า

ฉันลุกขึ้นคิดจะเดินจากไป แต่เขากลับพูดขึ้นมาเสียก่อน

“เธอป่วยเหรอ?”

“ไม่ บริษัทจัดให้มีการตรวจร่างกายเท่านั้นแหละ”

เขาจ้องมองฉันด้วยความสงสัย สายตาก็ยังมีความเป็นห่วงอยู่บ้าง

แต่ฉันไม่อยากยุ่งกับเรื่องพวกนี้อีกต่อไป

ผู้หญิงที่อยู่ข้างกายลี่เย่ากลับเอ่ยขึ้นมา

“อาเย่า คุณหลินมองก็รู้ว่าสุขภาพแข็งแรงดี ไม่เหมือนฉันที่เผลอหน่อยก็เป็นหวัดแล้ว แต่วันนี้นายจะมาเป็นเพื่อนฉันก็เป็นเรื่องที่สมควรแล้ว เมื่อวานใครให้นายบอกให้ฉันสวมชุดน้อยชิ้นขนาดนั้น”

พูดไปก็มองมาที่ฉันอย่างยั่วยุ

กำลังแสดงความเป็นเจ้าของอย่างนั้นหรือ

ฉันไม่อยากยุ่งกับพวกเขา ก็ได้แต่พยักหน้าก่อนจะหมุนกายเดินจากไป

แค่ศีรษะปวดแสนสาหัสทำให้ร่างกายของฉันสั่นอย่างรุนแรง

คิดไม่ถึงว่า ผู้หญิงคนนั้นจะยื่นมือออกมาดึงฉัน ฉันสะบัดแขนโดยอัตโนมัติทันที

เธอล้มลงกับพื้นอย่างแรง

ศีรษะที่เดิมทีก็ปวดหัวอยู่แล้ว คราวนี้ยิ่งปวดขึ้นไปอีก

ลูกไม้เดิม ๆ มีมานานหลายปีแล้ว ไม่คิดจะหาลูกไม้ใหม่ ๆ บ้างเลยหรือไงกัน

เมื่อฉันเห็นเธอนั่งอยู่บนพื้นโดยไม่ลืมรักษาท่าทางยั่วยวน ฉันก็เลิกคิ้วขึ้น

ไปเอาคนที่มีความสามารถพิเศษมาจากไหน?

ลี่เย่าดึงหญิงสาวที่ล้มลงพื้นให้เข้ามาในอ้อมแขนของเขาโดยไม่พูดอะไรสักคำ

“หลินน่า เธอทำแบบนี้จะเกินไปหน่อยแล้วนะ”

“อาเย่า อย่าพูดแบบนั้นกับคุณหลินสิคะ เธออาจจะไม่ได้ตั้งใจ ฉันแค่อยากชวนเธอมากินข้าวเย็นด้วยกันเท่านั้น”

“หลินน่า ขอโทษโยวโยวซะ”

ศีรษะของฉันปวดอย่างรุนแรงจนคิดอะไรไม่ออก แต่ฉันไม่อยากขอโทษผู้หญิงคนนี้

“ทำไมฉันต้องขอโทษด้วย” ความเจ็บปวดทำให้ฉันควบคุมอารมณ์ไม่ได้ น้ำเสียงของฉันก็เต็มไปด้วยความหงุดหงิด

ลี่เย่าดูเหมือนจะไม่พอใจกับท่าทีของฉัน สีหน้าพลันมืดทะมึน

“อาเย่า ช่างมันเถอะ คุณหลินอาจจะกลัวต้องเสียค่ารักษาพยาบาลเท่านั้น”

ไม่ช้า การโต้เถียงของเราก็ดึงดูดผู้คนไม่น้อยเดินเข้ามาดู

เมื่อโยวโยวเห็นคนมามากขึ้น น้ำเสียงก็ดังขึ้น

“เพราะถึงอย่างไร”

“คุณหลินคิดจะเอาบ้านที่ซื้อกับนายสองคนมาเป็นของตัวเอง เธอคิดจะขาย และยังจะให้นายเป็นคนเช่าอีก”

“หญิงสาวหน้าตาดีอายุน้อยอย่างคุณหลินอาจจะมีเรื่องให้ต้องจ่ายเงินมากมาย”

พูดสองสามประโยคก็ทำเอาฉันกลายเป็นคนหน้าเงิน คนมามุงก็พากันชี้นิ้วมาที่ฉันเช่นกัน

“เธอดูใสซื่อไร้เดียงสา ไม่คิดว่าจะเป็นผู้หญิงที่คบกับผู้ชายเพื่อเงิน”

“ดูเหมือนว่าตอนนี้ตีคนแล้วแถมยังไม่ยอมรับผิด”

ฉันมองลี่เย่า เขาไม่คิดที่จะอธิบายแม้แต่น้อย ไม่ว่าจะเป็นเรื่องบ้านหรือเรื่องที่เกิดขึ้นเมื่อครู่นี้

ความเจ็บปวดอย่างแสนสาหัสตรงสมองเกือบจะทำให้ฉันหมดสติ

“ขอโทษ” ฉันกัดฟันพูด

“ได้หรือยัง” ฉันมองลี่เย่า เขาไม่ได้พูดอะไร เพียงแต่จ้องฉันอย่างเดียว เหมือนจะเป็นห่วงเป็นใยฉันอย่างไรอย่างนั้น

โยวโยวที่อยู่ด้านข้างก็รีบเข้ามาแทรกกลางระหว่างพวกเราสองคน กุมหน้าผากแล้วเอ่ยขึ้นว่า

“อาเย่า ฉันปวดหัว ไปหาหมอก่อนเถอะ”

ลี่เย่าถูกเธอผลักเข้าไปในโรงพยาบาล ฉันก็พิงกำแพงค่อย ๆ นั่งยอง ๆ ลงไป

ทันใดนั้น จู่ ๆ ฉันก็รู้สึกเหนื่อยมาก ๆ บางทีการลืมอาจจะเป็นของขวัญที่ดีที่สุดก็เป็นได้