บทที่ 1

หลังจากเลิกกัน เรื่องแรกที่ต้องทำก็คือการย้ายบ้าน

คนที่เปิดประตูไม่ใช่ลี่เย่า แต่เป็นผู้หญิงแปลกหน้าที่ดูเซ็กซี่คนหนึ่ง

แต่เหมือนเธอจะรู้จักฉัน เธอมองสายตาที่งุนงงของฉันแล้วแสร้งเอ่ยถามด้วยความสงสัยว่า “คุณคะ คุณกำลังมองหาใครอยู่เหรอ”

“ทำไมคุณมาอยู่ที่บ้านฉัน”

นี่คือห้องที่ใช้สำหรับงานแต่งของลี่เย่ากับฉัน อย่ามองว่าชื่อของเขาจะเหมือนผู้มีอิทธิพล

แต่เงินดาวน์ของบ้านหลังนี้ฉันเป็นคนจ่าย

ฉันแค่คิดไม่ถึงว่า ฉันเพิ่งจะเลิกกับลี่เย่า เขาก็นำแฟนใหม่เข้ามาในบ้านทันที

ผู้หญิงคนนั้นได้ยินดังนั้นก็ตกตะลึง จากนั้นก็เผยรอยยิ้มเยาะเย้ย

“อ้อ เธอคือหลินน่าล่ะสิ”

“ลี่เย่าไม่ได้บอกเธอเหรอว่าวันนี้ฉันย้ายบ้านน่ะ”

เธอบิดผมลอนบนหน้าอกของเธอแล้วพูดพร้อมกับรอยยิ้มที่ไม่ได้เป็นการยิ้มจริง ๆ “เธอก็รู้ว่าลี่เย่าประสบอุบัติเหตุทางรถยนต์จนสูญเสียความทรงจำ เขาอาจจะจำคนหรือเรื่องที่ไม่สำคัญไม่ได้ ในฐานะแฟนของเขา ไม่สิ แฟนเก่าของเขาคงจะต้องเข้าใจอย่างแน่นอน”

ฉันขมวดคิ้ว คนโง่คนนี้มาจากไหน?

หลังจากเข้าประตูไป ฉันเห็นลี่เย่าออกมาจากห้องนอน และมองมาที่ฉันด้วยความขมวดคิ้ว

“ทำไมคุณมาที่นี่เร็วจัง”

เมื่อเห็นว่าฉันไม่ได้พูด น้ำเสียงของเขาก็เย็นลงเล็กน้อย

“แม้ผมจะสูญเสียความทรงจำไป แต่หวังว่าคุณจะมีจิตสำนึกว่า ของที่ไม่ใช่ของตัวเองอย่าได้เอาไป”

ทำไมถึงต้องทำให้ฉันอับอายขายหน้าเช่นนี้ด้วย?

ฉันอยู่กับเขามาเจ็ดปีแล้ว ช่วงเวลาวัยหนุ่มสาวทั้งหมดของฉันคือเขา

ถ้านายเบื่อฉันแล้วจริง ๆ ก็บอกเลิกตรง ๆ ได้เลย ฉันก็จะไม่เซ้าซี้

ตอนนี้ ใช้วิธีแกล้งความจำเสื่อมเพื่อปฏิเสธอดีตทุกอย่างของเรา ทำเหมือนฉันเป็นขยะที่ไม่สามารถหลีกเลี่ยงได้จะต้องสลัดออกให้ได้

ฉันสูดหายใจเข้าลึกๆ

“วางใจเถอะ ฉันไม่มีนิสัยลักเล็กขโมยน้อย”

ฉันเริ่มเก็บข้าวของอย่างเงียบๆ

ลี่เย่าและแฟนใหม่ของเขาเริ่มเกี้ยวพาราสีกัน และได้ยินเสียงหัวเราะมีเสน่ห์ของหญิงสาวเป็นครั้งคราว

ฉันก็เคยมีช่วงเวลาแบบนี้กับเขาเหมือนกัน

ฉันไม่มีอะไรต้องขนไปมากนัก จึงจัดเก็บข้าวของเสร็จอย่างรวดเร็ว

“คุณลี่คะ คุณอยากจะเช็กสักหน่อยไหม?”

ฉันชี้ไปที่กระเป๋าเดินทางที่ยังไม่ได้ปิด

เขาโบกมืออย่างหงุดหงิด “เก็บเสร็จแล้วก็ไปเถอะ”

ฉันจัดปอยผมหน้าผากเล็กน้อย

“จริงสิ ฉันให้นายหน้าลงประกาศขายบ้านหลังนี้แล้ว หากพวกคุณไม่อยากย้าย ก็เซ็นสัญญาเช่าระยะยาวกับฉันได้นะ การซื้อขายจะไม่ผิดสัญญาเช่า”

เห็นได้ชัดว่าหญิงสาวผู้มีเสน่ห์ไม่รู้ว่าบ้านหลังนี้เป็นของฉัน เธอมองไปที่ลี่เย่า

“อาเย่า... บ้านหลังนี้”

“หุบปาก”

ลี่เย่ารู้สึกหงุดหงิดเล็กน้อย ก่อนจะมองมาทางฉันอย่างลึกซึ้ง และฉันก็มองเขาอย่างไม่สะทกสะท้าน

“ฉันจะย้ายออก”

หลังจากเดินออกจากบ้าน ฉันก็กลั้นน้ำตาไม่ไหวอีกต่อไป

พิงกำแพงหินอ่อนที่เย็นยะเยือก น้ำตาก็ไหลอาบแก้มของฉัน

ความทรงจำผลุบ ๆ โผล่ ๆ ขึ้นมาในสมองราวกับกระแสน้ำขึ้น ๆ ลง ๆ

ฉันนั่งยองๆ กุมศีรษะอยู่ในมุมกำแพง แล้วโทรเรียก120 ให้ตัวเองก่อนจะหมดสติไป