บทที่ 2 ค่าตกใจสิบล้านหยวน

บรรยากาศในห้องพักฟื้นวีไอพีตึงเครียดจนแทบจะสูบเอาออกซิเจนออกไปจนหมด เซี่ยหนิงซีกะพริบตาปริบๆ เมื่อเห็นฟู่จินเฉินจ้องมองเธอด้วยแววตาที่เปลี่ยนไป มันไม่ใช่ความเย็นชาอย่างที่คุ้นเคย แต่กลับเจือประกายบางอย่างที่ทำให้เธอเสียวสันหลัง

‘มองอะไรนักหนาคะคุณสามี เอกสารตรงหน้ามันมีหนามหรือไงถึงไม่ยอมจับปากกาสักที หรือว่าสมองกระทบกระเทือนจนลืมวิธีเขียนชื่อตัวเองไปแล้ว’

หญิงสาวลอบบ่นในใจพลางแสร้งบีบน้ำตาหยดใหม่ให้กลิ้งหล่นลงมาอาบแก้ม เธอขยับตัวเล็กน้อย หมายจะดันหนังสือหย่าเข้าไปใกล้เขาอีกนิดเพื่อเร่งปฏิกิริยา

ทว่าในวินาทีที่เขาขยับตัว มือหนาของฟู่จินเฉินไม่ได้หยิบปากกาสีเงินด้ามนั้น แต่เขากลับรวบกระดาษหนังสือหย่าและข้อตกลงแบ่งสินสมรสนั้นขึ้นมา

แคว่ก!

เสียงฉีกกระดาษดังลั่นก้องห้องพักฟื้น แผ่นกระดาษสีขาวที่ถูกพิมพ์ข้อความอย่างประณีตและมีมูลค่าเทียบเท่าเช็คหมื่นล้านในสายตาของเซี่ยหนิงซี ถูกฉีกทิ้งออกเป็นสองซีก ก่อนที่มือใหญ่จะขยำมันรวมกันแล้วโยนทิ้งลงบนพื้นอย่างไม่ไยดี

เซี่ยหนิงซีเบิกตากว้างจนแทบถลน ร่างบอบบางแข็งทื่อราวกับถูกสาป น้ำตาที่เตรียมจะบีบออกมาหยดต่อไปพาลเหือดแห้งไปเสียดื้อๆ

‘กรี๊ด! คุณสามีหน้าตาย นั่นมันตั๋วผ่านทางไปสู่บาร์โฮสต์ของฉันนะ คุณฉีกมันทำไม? สคริปต์มันต้องเป็นการตวัดปากกาเซ็นชื่ออย่างเย็นชาสิ ไม่ใช่มาฉีกทิ้งโชว์ความเกรี้ยวกราดแบบนี้ ผีเข้าหรือไงเนี่ย’

ฟู่จินเฉินปรายตามองเศษกระดาษบนพื้น ก่อนจะตวัดสายตากลับมามองใบหน้าซีดเผือดของภรรยา มุมปากของเขากระตุกขึ้นเล็กน้อยคล้ายจะเยาะเย้ยเมื่อได้ยินเสียงโวยวายในหัวของเธอ

"จ...จินเฉินคะ คุณทำอะไรน่ะ" ฮั่วเหลียนชิงที่ยืนดูเหตุการณ์อยู่มุมห้องทนไม่ไหว รีบก้าวพรวดเข้ามาใกล้เตียง ใบหน้าสวยหวานฉายแววตื่นตระหนก

"หนิงซีอุตส่าห์ยอมถอยให้พวกเราแล้ว ทำไมคุณถึง..."

"โจวอวี่" เสียงทุ้มต่ำราบเรียบทรงอำนาจดังแทรกขึ้น ตัดบทคำพูดของแม่ดอกบัวขาวอย่างเด็ดขาด

โจวอวี่ที่ยืนสงบนิ่งอยู่หน้าประตูรีบก้าวเข้ามา "ครับท่านประธาน"

"เชิญคุณฮั่วออกไป" ฟู่จินเฉินสั่งเสียงเย็น โดยไม่ได้ปรายตามองรักแรกของตนเองเลยแม้แต่น้อย ดวงตาคมกริบของเขายังคงจับจ้องอยู่ที่ใบหน้าตื่นตะลึงของภรรยาเพียงคนเดียว

"แล้วนายก็ออกไปเตรียมรถ ฉันต้องการความเป็นส่วนตัวกับ 'ภรรยา' ของฉัน"

คำว่า 'ภรรยา' ถูกเน้นเสียงหนักแน่นจนเซี่ยหนิงซีสะดุ้งสุดตัว

ฮั่วเหลียนชิงอ้าปากค้าง ใบหน้าซีดสลับแดงอย่างคนทำตัวไม่ถูก เธอเม้มริมฝีปากแน่น มองชายหนุ่มบนเตียงด้วยสายตาตัดพ้อ ก่อนจะหมุนตัวเดินสะบัดหน้าออกจากห้องไปพร้อมกับน้ำตาที่เอ่อคลอ โดยมีโจวอวี่เดินตามออกไปปิดประตูห้องพักฟื้นให้อย่างรู้หน้าที่

ปัง...

เมื่อประตูห้องปิดสนิท ความเงียบก็ปกคลุมอีกครั้ง เซี่ยหนิงซียังคงนั่งคุกเข่าอยู่ข้างเตียง สมองระดับว่าที่นักแสดงรางวัลออสการ์กำลังประมวลผลอย่างหนักเพื่อกอบกู้สถานการณ์ตรงหน้า

‘เอาล่ะเซี่ยหนิงซี ตั้งสติ! คุณสามีอาจจะแค่โมโหที่ฉันมาวุ่นวายตอนเขาป่วย ใช่แล้ว... เขาต้องกำลังรอให้ฉันอ้อนวอนแน่ๆ บีบน้ำตาต่อสิ’

"จินเฉิน" เธอสูดลมหายใจลึก ช้อนสายตาเอ่อคลอน้ำตาขึ้นมองเขาอีกครั้ง น้ำเสียงสั่นเครือราวกับลูกนกหลงทาง

"คุณอย่าทำแบบนี้เลยค่ะ ฉันทนเห็นคุณฝืนใจอยู่กับฉันไม่ได้จริงๆ คุณฉีกใบหย่าทิ้งทำไมคะ หรือว่า... คุณโกรธที่ฉันทำตัวงี่เง่าอีกแล้ว"

ฟู่จินเฉินเหยียดยิ้มบางเบา เป็นรอยยิ้มที่ไปไม่ถึงดวงตา ชายหนุ่มขยับตัวลุกขึ้นนั่งพิงพนักเตียงให้ถนัดขึ้น ก่อนจะเอื้อมมือไปคว้าโทรศัพท์มือถือเครื่องหรูบนโต๊ะข้างเตียงมาปลดล็อก

"ใช่... ผมโกรธ" เขาเอ่ยเสียงเรียบ สายตายังคงจับจ้องหน้าจอโทรศัพท์ นิ้วโป้งเรียวยาวกดเลื่อนหน้าจอด้วยท่าทีสบายๆ สวนทางกับบรรยากาศกดดันในห้อง

‘โกรธก็เซ็นใบหย่าใหม่สิคะคุณสามี เดี๋ยวฉันโทรสั่งโจวอวี่ให้ปรินต์ขึ้นมาใหม่เดี๋ยวนี้เลย เอาสักสิบก๊อปปี้เลยไหมคะ?’

เสียงค่อนขอดในใจของเธอทำให้ปลายนิ้วที่กำลังกดโอนเงินของฟู่จินเฉินชะงักไปชั่ววินาที ก่อนที่เขาจะกดปุ่มยืนยันการทำรายการลงไป

ติ๊ง!

เสียงแจ้งเตือนข้อความเข้าจากโทรศัพท์มือถือที่อยู่ในกระเป๋าถือของเซี่ยหนิงซีดังขึ้น หญิงสาวชะงัก รีบล้วงมือเข้าไปหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาดูตามสัญชาตญาณ

หน้าจอแสดงข้อความจากธนาคาร

[เงินโอนเข้าบัญชีของท่านจำนวน 10,000,000.00 หยวน]

ดวงตากลมโตของเซี่ยหนิงซีเบิกกว้างจนแทบจะถลนออกมานอกเบ้า เธออ้าปากค้าง สลับสายตามองตัวเลขศูนย์หลายตัวบนหน้าจอ กับใบหน้าหล่อเหลาไร้ที่ติของคนบนเตียง

"นี่มัน... เงินอะไรคะ" เธอหลุดปากถามออกไปอย่างลืมตัว น้ำเสียงเจ้าน้ำตาหายวับไปกับตา

‘สิบล้าน สิบล้านหยวน คุณสามีหน้าตายโอนเงินให้ฉันทำไม โอนผิดหรือเปล่า หรือว่านี่คือเงินมัดจำค่าหย่า ใช่แน่ๆ ต้องเป็นค่าจ้างล่วงหน้าให้ฉันหุบปากแล้วไปผุดไปเกิดไกลๆ แน่เลย’

ฟู่จินเฉินวางโทรศัพท์ของตัวเองลงบนโต๊ะ เขาเอนตัวไปข้างหน้าเล็กน้อย กลิ่นอายคุกคามแผ่ออกมาจากร่างสูงใหญ่ มือหนาเอื้อมไปคว้าข้อมือเล็กของเซี่ยหนิงซีที่ยังคงถือโทรศัพท์ค้างอยู่ ก่อนจะออกแรงดึงเพียงนิดเดียว ร่างบอบบางที่ไม่ได้ตั้งตัวก็ถลาหน้าคะมำลงไปบนเตียงผู้ป่วยไซซ์คิงทันที

"ว้าย!"

เซี่ยหนิงซีอุทานเสียงหลง ร่างของเธอล้มทาบทับลงบนแผงอกแกร่งของชายหนุ่มอย่างพอดิบพอดี สองมือเล็กวางแหมะอยู่บนกล้ามเนื้อหน้าท้องที่ซ่อนอยู่ใต้เสื้อผู้ป่วยเนื้อนิ่ม สัมผัสความร้อนจากอุณหภูมิร่างกายของเขาแผ่ซ่านทะลุเนื้อผ้าเข้ามาจนผิวแก้มของเธอร้อนผ่าว

‘เดี๋ยวนะ! สคริปต์มันต้องเป็นคุณสามีผลักฉันล้มลงไปกองกับพื้นสิ แล้วทำไมฉันถึงมานอนคร่อมอยู่บนตัวเขาแบบนี้ล่ะ กล้ามท้องแน่นเปรี๊ยะนี่มันอะไรกัน ไม่ได้การล่ะ สวรรค์กำลังทดสอบความอดทนของฉันอยู่แน่ๆ’

ฟู่จินเฉินไม่เปิดโอกาสให้เธอได้ขยับหนี แขนแกร่งตวัดโอบรัดเอวคอดบางของเธอไว้แน่น กักขังเธอไว้ในอ้อมกอดอย่างสมบูรณ์แบบ เขาพลิกตัวเพียงนิดเดียว สถานการณ์ก็กลับตาลปัตร ร่างสูงใหญ่เปลี่ยนมาเป็นฝ่ายคร่อมทับอยู่เหนือร่างของเธอแทน

ใบหน้าหล่อเหลาอันตรายโน้มลงมาใกล้จนปลายจมูกแทบจะชนกัน ลมหายใจอุ่นร้อนเจือกลิ่นมินต์จางๆ เป่ารดผิวแก้มเนียนที่กำลังขึ้นสีระเรื่อ

"เงินสิบล้านนั่น" ฟู่จินเฉินกระซิบชิดริมฝีปากอวบอิ่ม น้ำเสียงทุ้มต่ำแหบพร่าเต็มไปด้วยความยั่วเย้าที่เซี่ยหนิงซีไม่เคยได้ยินมาก่อน

"ถือเป็น 'ค่าตกใจ' สำหรับเรื่องอุบัติเหตุของผมก็แล้วกัน... คุณภรรยา"

เซี่ยหนิงซีเบิกตากว้าง ลมหายใจสะดุดกึก สมองที่เคยฉับไวขาวโพลนไปชั่วขณะ

‘ค่าตกใจ? บ้าไปแล้ว! คนรวยที่ไหนเขาจ่ายค่าตกใจกันสิบล้านคะ แล้วสรรพนามคุณภรรยานี่มันอะไร ขนลุกไปหมดแล้วเนี่ย ปล่อยฉันนะคุณสามีผีเข้า’

ฟู่จินเฉินเหยียดยิ้มร้ายกาจเมื่อได้ยินเสียงโวยวายในหัวของเธอ เขาจงใจขยับใบหน้าเข้าไปใกล้จนริมฝีปากเฉียดสีกับกลีบปากนุ่มของเธออย่างอ้อยอิ่ง จงใจสร้างความปั่นป่วนให้คนใต้ร่าง

"ส่วนเรื่องหย่า" เขาทอดเสียงต่ำ นัยน์ตาคมกริบวาบประกายอันตรายอย่างเห็นได้ชัด

"เก็บไปฝันเถอะ... เพราะคืนนี้ เรามีเรื่องต้อง 'เคลียร์' กันยาว"