บทที่ 5 หยางลี่ลี่แย่งงาน

โจวเหมยเสียสามีไปตั้งแต่ยังสาว หลายปีมานี้เธอต้องกัดฟันเลี้ยงลูกสาวเพียงคนเดียวจนเติบโตเป็นผู้ใหญ่

ทั้งชีวิตของเธออุทิศให้กับลูกสาวมาโดยตลอด

เธอใช้ชีวิตอย่างเรียบง่ายมาค่อนชีวิต แต่ที่ยอมตกลงมาดูตัวกับผู้อำนวยการโรงงานในครั้งนี้ จริง ๆ แล้วก็เพื่อเรื่องงานของโจวซวง ลูกสาวของเธอ

นโยบายส่งเยาวชนไปใช้แรงงานในชนบทรอบใหม่ประกาศออกมาแล้ว

หากโจวซวงยังไม่มีงานทำเป็นหลักแหล่ง เธอก็จะต้องถูกส่งตัวไปลำบากที่ชนบท

โจวเหมยจะนั่งนิ่งเฉยอยู่ได้อย่างไร

ต่อให้ต้องยอมแลกกับชื่อเสียงที่รักษามาทั้งชีวิต เธอก็ต้องคว้างานมาให้ลูกสาวให้ได้

ทว่าผู้อำนวยการโรงงานแม้จะมีใจให้สาวงาม แต่เขากลับไม่มีความกล้าพอที่จะใช้เส้นสายข้ามขั้นตอนให้โจวเหมย

เพราะเขากำลังจะเกษียณในไม่ช้านี้ หากเกิดเรื่องอื้อฉาวขึ้นในช่วงหัวเลี้ยวหัวต่อ...ผลที่ตามมาคือสิ่งที่เขาไม่อาจแบกรับไหว

แต่ในตอนนี้ ลู่อวิ๋นเซียงกลับเสนอตัวขายตำแหน่งงานให้โจวซวงด้วยตัวเอง

มันคือทางออกที่สมบูรณ์แบบสำหรับทุกฝ่าย

เขาไม่เพียงแต่จะได้เอาใจโจวเหมย แต่อาจจะยังได้สานสัมพันธ์จนกลายเป็นคู่ครองกันจริง ๆ เสียที

ผู้อำนวยการโรงงานแสร้งทำสีหน้าขรึมแล้วเอ่ยว่า

"ถ้าเป็นโจวซวงที่สอบได้ลำดับที่สองล่ะก็ ถือว่าคุณสมบัติผ่านเกณฑ์ เอาอย่างนี้ เดี๋ยวผมจะให้คนไปตามโจวเหมยมา แล้วพวกคุณค่อยตกลงกันต่อหน้า"

ไม่นานนัก โจวเหมยก็มาถึง เธอสวมเสื้อผ้าสีซีดดูเรียบง่ายแต่สะอาดสะอ้าน

แม้กาลเวลาจะทิ้งร่องรอยไว้บนร่างกายบ้าง แต่ความสวยงามของเธอยังคงไม่จางหาย ริ้วรอยจาง ๆ ที่หางตาคือร่องรอยของประสบการณ์ชีวิตที่ผ่านร้อนผ่านหนาวมาอย่างสง่างาม

ลู่อวิ๋นเซียงเดินตรงเข้าไปหาโจวเหมยทันที

"ป้าโจวคะ ฉันอยากขายงานนี้ให้โจวซวง ป้าสนใจไหมคะ?"

ดวงตาของโจวเหมยเป็นประกายขึ้นมาทันที เธอตอบกลับโดยไม่ต้องเสียเวลาคิด

"เอาจ้ะ!"

จากนั้นเธอก็ถามอย่างระมัดระวัง "เธอจะขายเท่าไรจ๊ะ?"

โจวเหมยเป็นหญิงม่ายที่ต้องเลี้ยงลูกตัวคนเดียว ทางสมาคมสตรีช่วยหางานให้เธอทำเป็นพนักงานชั่วคราวในโรงงาน ได้เงินเดือนเพียง 18 หยวน

เงิน 18 หยวนต้องเลี้ยงคนถึงสองคน ชีวิตความเป็นอยู่จึงค่อนข้างขัดสน

เธอตัดสินใจไว้แล้ว เธอมีสร้อยคอทองคำซึ่งเป็นมรดกตกทอดจากแม่

ครั้งนี้ ต่อให้ต้องขายสร้อยเส้นนั้น เธอก็ต้องทำให้งานของลูกสาวมั่นคงให้ได้

"500 หยวนค่ะ"

โจวเหมยชะงักไปครู่หนึ่ง แม้แต่โจวเจี้ยนกั๋วเองก็ตกใจเช่นกัน

ตำแหน่งงานของลู่อวิ๋นเซียง ราคาในตลาดมืดพุ่งสูงไปถึง 800 ถึง 1,000 หยวนแล้ว

โจวเหมยนึกว่าตัวเองหูฝาดไป จึงถามย้ำอีกครั้ง

"ขายเท่าไรนะจ๊ะ?"

ลู่อวิ๋นเซียงยิ้มอย่างอ่อนโยน "500 ค่ะ แต่ฉันขอรับเงินก้อนเดียวจบ โดยให้ท่านผอ.เป็นพยาน เมื่อคุณป้าจ่ายเงินปุ๊บ งานนี้ก็จะเป็นของโจวซวงทันทีค่ะ"

โจวเหมยแทบจะร้องไห้ด้วยความดีใจ

"ได้ ๆ ป้าตกลง! แต่เธอรอเดี๋ยวนะ ป้าขอเวลาไปหาเงินก่อน"

เงิน 500 หยวนนั้นน้อยกว่าที่เธอคาดไว้มาก

แต่สำหรับเงินก้อนใหญ่ขนาดนี้ เธอไม่มีเก็บไว้กับตัวหรอก เธอต้องรีบกลับไปจัดการขายทองที่มีอยู่

ในตอนนั้นเอง โจวเจี้ยนกั๋วที่ยืนอยู่ข้าง ๆ ก็กระแอมไอขึ้นมา

"อะแฮ่ม! สหายโจวเหมย การหาเงินก้อนมันต้องใช้เวลา เอาแบบนี้ เงินก้อนนี้ผมจะออกแทนให้ก่อน แล้วคุณค่อยหามาคืนผมทีหลังแล้วกัน!"

โจวเหมยคิดเอาเองว่า เหตุผลที่ลู่อวิ๋นเซียงยอมขายงานให้ลูกสาวเธอในราคาที่ถูกแสนถูกขนาดนี้ ต้องเป็นเพราะผู้อำนวยการโรงงานช่วยเจรจาให้แน่ ๆ

เธอเคยบอกผู้อำนวยการไว้ว่า หากเขาสามารถจัดการเรื่องงานให้โจวซวงได้ เธอจะยอมตกลงคบหากับเขา

ตอนนี้งานของโจวซวงเรียบร้อยแล้ว เธอก็ไม่มีความจำเป็นต้องเล่นตัวอีกต่อไป

"ขอบคุณค่ะท่านผอ. เงินก้อนนี้...พอโจวซวงเริ่มทำงานแล้ว เราจะค่อย ๆ ทยอยคืนให้นะคะ"

โจวเจี้ยนกั๋วสัมผัสได้ถึงท่าทีที่อ่อนลงของโจวเหมย เขาก็รู้สึกยินดีเป็นอย่างยิ่ง

ต้องรู้ว่าโจวเหมยเป็นคนสวย มีผู้ชายหลายคนหมายปองเธอ

แต่เธอเป็นคนเย็นชาและวางตัวสูงส่ง ไม่เคยให้ความหวังใครที่เข้ามาประจบประแจงเลย

ทว่าตอนนี้ โจวเหมยกลับยอมรับความช่วยเหลือจากเขาแล้ว

[ติ๊ง! เปลี่ยนแปลงชะตาชีวิตของโจวเจี้ยนกั๋ว รับแต้มบุญ +50]

[ติ๊ง! เปลี่ยนแปลงชะตาชีวิตของโจวเหมย รับแต้มบุญ +50]

[ติ๊ง! เปลี่ยนแปลงชะตาชีวิตของโจวซวง รับแต้มบุญ +200]

ลู่อวิ๋นเซียงขมวดคิ้วด้วยความสงสัย อยู่ดี ๆ แต้มบุญพวกนี้มาจากไหน?

ระบบรีบอธิบายทันที

[ชะตาชีวิตของโจวเจี้ยนกั๋วและโจวเหมยถูกเปลี่ยนไปแล้ว แต้มบุญจึงตกเป็นของคุณ]

ลู่อวิ๋นเซียงเข้าใจในทันที ในชาติก่อน หลังจากซูเหวินยวนได้เป็นผู้อำนวยการโรงงาน เขาใช้อำนาจเอื้อประโยชน์ให้หยางชิงเสวี่ย จนทำให้เด็กคนหนึ่งต้องตายโดยไม่ตั้งใจ

พ่อของเด็กคนนั้นเป็นคนสุดโต่งและเจ้าคิดเจ้าแค้น

ตอนนั้นซูเหวินยวนไปดูงานที่ต่างถิ่น เขาหาตัวซูเหวินยวนไม่เจอ

จึงไปลงที่โจวเจี้ยนกั๋วแทน โทษฐานที่เขามอบตำแหน่งผู้อำนวยการให้ซูเหวินยวนที่ยังหนุ่มยังแน่น

เขาลอบแทงโจวเจี้ยนกั๋วในระหว่างทางกลับบ้าน

แม้โจวเจี้ยนกั๋วจะรอดตายมาได้หวุดหวิด แต่เขาก็ต้องกลายเป็นคนอัมพาตไปตลอดชีวิต

นี่หมายความว่า ซูเหวินยวนจะไม่มีโอกาสได้เป็นผู้อำนวยการโรงงานอีกแล้วใช่ไหม?

ลู่อวิ๋นเซียงรู้สึกมีความสุขมาก

นี่แหละคือเป้าหมายของเธอ

เธอไม่เพียงแต่จะขัดขวางไม่ให้เขาเป็นผู้อำนวยการ แต่เธอจะทำลายหน้าที่การงานของซูเหวินยวนให้ย่อยยับด้วย

ส่วนแต้มบุญของโจวเหมยก็มาจากการที่ชะตาถูกเปลี่ยนเช่นกัน

ชาติก่อนโจวซวงต้องไปอยู่ชนบท ถูกกดขี่จนต้องแต่งงานกับชาวนาและตายจากการคลอดบุตรที่ยากลำบาก

โจวซวงเป็นลูกสาวเพียงคนเดียว เพื่อช่วยลูกสาวจากขุมนรก โจวเหมยยอมสละทุกอย่างที่เธอมี แต่สุดท้ายโจวซวงก็ตายอยู่ดี

โจวเหมยในตอนหลังจึงกลายเป็นคนสติฟั่นเฟือนและหายสาบสูญไปจากสายตาผู้คน

ลู่อวิ๋นเซียงเอ่ยถามระบบ

"ถ้าการเปลี่ยนชะตาชีวิตหนึ่งคนได้ 50 แต้ม แล้วทำไมโจวซวงถึงได้ 200 ล่ะ?"

[เพราะในอนาคต โจวซวงจะเป็นครูที่ยอดเยี่ยม อุทิศตนเพื่อการศึกษา เธอจะสร้างลูกศิษย์ที่มีคุณภาพมากมายเพื่อทำประโยชน์ให้แก่ประเทศชาติ]

ลู่อวิ๋นเซียงกระจ่างแจ้งแล้ว

ชะตาของโจวเจี้ยนกั๋วและโจวเหมยถูกเปลี่ยน พวกเขาจะได้ใช้ชีวิตอย่างปกติสุขต่อไป แต้มบุญจึงอยู่ที่ 50

แต่โจวซวงไม่ใช่แค่รอดชีวิต แต่ครึ่งชีวิตหลังของเธอยังสร้างคุณูปการอันยิ่งใหญ่ แต้มบุญที่ได้รับจึงสูงถึง 200 ซึ่งเป็นแต้มที่เกิดจากผลกระทบเชิงบวกที่เธอจะทำต่อไป

"แล้วตามที่คุณว่า ฉันช่วยเด็กผู้หญิงที่จะถูกซูเหวินยวนทำให้ตายไว้ด้วยไม่ใช่เหรอ ทำไมถึงไม่มีแต้มบุญล่ะ?"

[โฮสต์คะ ระบบเชื่อมต่อกับสมองของคุณ มันจะคำนวณแต้มบุญจากสิ่งที่คุณรู้จักหรือระบุได้เท่านั้น]

ลู่อวิ๋นเซียงเข้าใจแล้ว อย่างกรณีก่อนหน้านี้ที่มีคำระบุว่า [สายลับ] และ [คนดี] เป็นเพราะเธอไม่รู้จักชื่อพวกเขา ระบบจึงใช้สัญลักษณ์แทน

ดังนั้นเมื่อได้รับแต้มบุญ จึงระบุเป็นการจับสายลับและการช่วยบุคคลสำคัญ...

แต่สำหรับโจวซวงและคนอื่น ๆ เป็นเพราะเธอรู้จักพวกเขาดี ระบบจึงระบุชื่อได้โดยตรง

ลู่อวิ๋นเซียงกอดเงินก้อนใหญ่ 500 หยวนไว้แนบอก เตรียมตัวเดินออกจากโรงงานอย่างอารมณ์ดี

ทว่าทันทีที่เธอเดินไปถึงหน้าประตูใหญ่ของโรงงาน ร่างหนึ่งก็พุ่งพรวดเข้ามาคว้าแขนเธอไว้แน่น

"ลู่อวิ๋นเซียง! เร็วเข้า ไปทำเรื่องส่งมอบงานกันได้แล้ว!"