บทที่ 3 ตัวประกอบไม่รุ่ง งั้นขอเป็นตัวร้ายสำรอง

บทที่ 3 ตัวประกอบไม่รุ่ง งั้นขอเป็นตัวร้ายสำรอง

เจียงต้าเฉิงเห็นบรรยากาศผิดปกติจึงกระแอมเบา ๆ

“เอาละ ให้คนยกหีบไปไว้ในห้องรับรอง เจ้าอย่าเพิ่งยุ่งกับของของเด็ก”

เฉียนซื่อชักมือกลับ สีหน้าไม่พอใจ แต่ยังไม่กล้าพูดมากต่อหน้าสามี สองพ่อลูกถูกพาเข้าไปในโถงกลาง บ้านเจียงมิได้ร่ำรวยนัก แต่ก็นับว่าดีกว่าบ้านทั่วไปในหมู่บ้าน มีเรือนหลักสามห้อง เรือนตะวันออกกับตะวันตกอีกฝั่งละสองห้อง โต๊ะเก้าอี้แม้เก่าแต่เป็นไม้เนื้อแข็ง เห็นได้ชัดว่าเคยมีฐานะดีมาก่อน

เมื่อทุกคนนั่งลง ลู่หวยอันจึงเล่าเรื่องที่ตนถูกใส่ร้ายอย่างย่อ ยิ่งฟัง สีหน้าของเจียงต้าเฉิงก็ยิ่งหนักอึ้ง ส่วนเฉียนซื่อถามเพียงประโยคเดียว

“ทรัพย์สินถูกยึดหมดแล้วหรือ?”

เจียงต้าเฉิงหันไปถลึงตาใส่ภรรยา

“ถามอะไรของเจ้า!”

“ข้าเพียงเป็นห่วง” นางรีบแก้ตัว

“คนเราหากไม่มีทรัพย์ติดตัว จะใช้ชีวิตอย่างไร?”

ประโยคนี้ฟังดูเหมือนห่วงลู่หวยอัน แต่ดวงตากลับมองหีบไม้ที่วางอยู่ข้างเท้าลู่เจาเจาไม่วาง

“พี่เจียง” ลู่หวยอันคุกเข่าลงกะทันหัน

“ข้าคงหนีต่อไปไม่ไหวแล้ว พรุ่งนี้ต้องออกไปมอบตัวรับโทษตามราชโองการ แต่เจาเจาไม่มีที่พึ่ง ข้าจึงอยากขอให้ท่านรักษาสัญญาในอดีต รับนางไว้เป็นสะใภ้”

เจียงต้าเฉิงรีบประคองเขาขึ้น

“เจ้าพูดอะไร! ตอนข้าถูกโจรดักปล้น หากไม่ได้เจ้า ข้ากับลูกคงไม่มีชีวิตรอดกลับมา สัญญาที่ให้ไว้ ข้าย่อมไม่ลืม”

เฉียนซื่อขมวดคิ้วทันที

“แต่เรื่องแต่งงานเป็นเรื่องใหญ่ อย่างน้อยควรถามเด็กทั้งสองก่อน”

ปากบอกให้ถาม แต่สายตาของนางกำลังคำนวณอย่างรวดเร็ว ลู่เจาเจาตกอับแล้วก็จริง ทว่ายังมีสินเดิมหนึ่งหีบ รูปร่างหน้าตาก็งดงาม หากแต่งให้บุตรชายคนรอง ย่อมได้ทั้งเงินและภรรยาที่สามารถปรนนิบัติครอบครัว เมื่อคำนวนถี่ถ้วนก็เห็นว่าการลงทุนเช่นนี้ไม่ขาดทุน

ลู่เจาเจาเห็นความคิดทั้งหมดแทบจะเขียนอยู่บนหน้าผากเฉียนซื่อ ไม่นานนัก คนในครอบครัวก็ทยอยเข้ามา คนแรกคือเจียงเยี่ยนเซวียน ชายหนุ่มอายุสิบเจ็ดปี รูปร่างสูงโปร่ง สวมเสื้อคลุมสีฟ้าอ่อน แม้เสื้อผ้าไม่ใช่ของดี แต่กลับสะอาดเรียบร้อย ใบหน้าหล่อเหลาสุภาพสมกับคำบรรยายของระบบจริง ๆ เขาก้าวเข้ามาคำนับลู่หวยอันอย่างงดงาม

“หลานคารวะท่านอาลู่”

ทุกอากัปกิริยาดูอ่อนน้อมไร้ที่ติ

หากลู่เจาเจาไม่รู้เนื้อเรื่องมาก่อนว่าคนผู้นี้ขโมยตำราของพี่ชาย ยึดสินเดิมของภรรยา และลอกผลงานพ่อตา ลู่เจาเจาอาจหลงเชื่อว่าตนกำลังเห็นสุภาพบุรุษผู้แสนดี แต่น่าเสียดาย นางอ่านงบการเงินฉบับเต็มมาแล้ว ภาพหน้าปกรูปงามเพียงใดก็ปิดหนี้เน่าไม่ได้ เจียงเยี่ยนเซวียนเหลือบมองนาง ก่อนสายตาจะหยุดอยู่ที่หีบไม้ชั่วขณะ แล้วรีบเลื่อนออกอย่างสุภาพ เร็วมาก แต่ไม่เร็วพอสำหรับนักวิเคราะห์การลงทุนอย่างนางไปได้

[ติ๊ง! ตรวจพบพระเอกของโลก!]

[กรี๊ดดด! บุรุษผู้แบกชะตาแผ่นดินปรากฏตัวแล้ว! แสงออร่าแห่งความดีงามช่างเจิดจ้าเหลือเกินโฮสต์!]

น้ำเสียงของระบบนั้นมีความระริกระรี้ ดีด้า ราวกับเห็นดาราตัวท็อบที่ตัวเองเป็นติ่งอยู่ สักพักตัวเลขบางอย่างก็ปรากฎขึ้นมา…

[ระดับความโปรดปรานต่อโฮสต์: 5 / 100]

ระบบมีอาการชะงักเสียหลักเล็กน้อยก่อนจะรีบเสริม [อ...เออ...พ…พระเอกแค่ไม่คุ้นกับคนแปลกหน้านะ ไม่เป็นไรนะโฮสต์!]

ครู่ต่อมาตัวเลขอีกชุดก็ปรากฎขึ้นมาในหัวของลู่เจาเจาอีกครั้ง

[ระดับความสนใจต่อหีบสินเดิม: 85 / 100]

ระบบแก้ต่างเสียงสั่น

[พะ... พระเอกไม่ได้เห็นแก่เงินนะ! เขาแค่เป็นห่วงสวัสดิภาพของหีบไม้เฉยๆ!]

ลู่เจาเจาเกือบหลุดหัวเราะ อย่างน้อยระบบก็ยังซื่อสัตย์กับตัวเลข แม้ผู้ใช้ข้อมูลจะไม่ค่อยมีศีลธรรมก็ตาม เฉียนซื่อยิ้มกว้าง รีบเอ่ยขึ้น

“เซวียนเอ๋อร์ นี่คือคุณหนูลู่ คู่หมั้นที่บิดาเคยกล่าวถึง พวกเจ้าสองคนอายุไล่เลี่ยกัน อีกทั้ง…”

“ช้าก่อนเจ้าค่ะ!!”

ลู่เจาเจาเอ่ยขัดทุกสายตาหันมาทางนางพร้อมกัน เฉียนซื่อชะงัก

“มีอะไรหรือ?”

ลู่เจาเจาไม่ได้ตอบทันที นางเปิดหน้าต่างรายชื่อตัวละครของระบบขึ้นมาอีกครั้ง

เจียงเยี่ยนเซวียน…พระเอก

หลินหว่านเอ๋อร์…นางเอก

เจียงเยี่ยนชิง…ตัวร้ายหลัก

เฉียนซื่อ…ตัวละครสนับสนุนฝ่ายพระเอก

เจียงต้าเฉิง…ตัวละครประกอบ

นางเลื่อนลงไปเรื่อย ๆ ไม่มีชื่อของลู่เจาเจา กระทั่งท้ายสุดจึงพบตัวอักษรสีเทาจางไร้ความสลักสำคัญใดๆ อยู่บรรทัดหนึ่ง

[ภรรยาคนแรกของพระเอก: มอบสินเดิมแล้วเสียชีวิตก่อนเนื้อเรื่องหลัก]

ไม่มีชื่อ…

ไม่มีประวัติ…

ไม่มีแม้แต่คำอธิบายว่านางตายอย่างไร ชีวิตสิบเจ็ดปีถูกย่อเหลือเพียงประโยคเดียว ซ้ำสาระสำคัญในประโยคนั้นยังไม่ใช่ความตาย แต่เป็นการมอบสินเดิมให้พระเอก ลู่เจาเจาจ้องข้อความนั้น ก่อนถามระบบอย่างสงบ

‘ข้าไม่มีชื่อในเรื่องหรือ?’

[ตัวละครซึ่งเสียชีวิตก่อนเนื้อเรื่องหลัก ไม่จำเป็นต้องมีข้อมูลโดยละเอียด]

‘หมายความว่าข้าไม่ใช่นางเอก’

[ถูกต้อง]

‘ไม่ใช่ตัวละครสนับสนุน’

[ก็ถูกต้องอีก]

‘แม้แต่ตัวประกอบก็ยังไม่มีชื่อ?’

[สามารถอธิบายเช่นนั้นได้]

มุมปากลู่เจาเจาค่อย ๆ ยกขึ้น

‘ถ้าเช่นนั้น ข้าก็ยังไม่มีบทบาทตายตัว’

[กำลังตรวจสอบ…]

[ข้อสรุปถูกต้อง]

‘คนนอกเส้นเรื่องเช่นข้า ขอเลือกบทบาทเองได้หรือไม่?’

ระบบเงียบไปนาน นานเสียจนลู่เจาเจาคิดว่ามันแกล้งตายหนีคำถาม ในที่สุดเสียงตอบก็ดังขึ้นอย่างไม่เต็มใจ

[บุคคลนอกเนื้อเรื่องหลักสามารถยื่นขอสถานะตัวละครได้หนึ่งครั้ง]

ตรงหน้านางปรากฏรายชื่อตำแหน่งว่าง

[สาวใช้ผู้ซื่อสัตย์ของนางเอก]

[อนุภรรยาของพระเอก]

[พยานผู้ถูกฆ่าปิดปาก]

[ชาวบ้านผู้กล่าวชื่นชมพระเอก]

ลู่เจาเจาอ่านจบแล้วเงียบไป

‘โลกนี้มีตำแหน่งที่อายุยืนบ้างหรือไม่?’

[โปรดเลือกหนึ่งสถานะ]

‘ทั้งสี่ตำแหน่งนี้มีค่าตอบแทนหรือไม่?’

[ไม่มี]

‘มีที่พักหรือไม่?’

[ขึ้นอยู่กับพระเอกและนางเอก]

‘มีเงินชดเชยหากเสียชีวิตหรือไม่?’

[ไม่มี]

‘มีวันหยุดพักผ่อนหรือไม่?’

[นี่คือโลกนิยายโบราณนะครับโฮสต์!]

ลู่เจาเจาสูดลมหายใจลึก ข้ามภพมาทั้งที สวัสดิการย่ำแย่กว่าบริษัทเก่าเสียอีก! ขณะกำลังจะกดยกเลิก หางตานางก็เหลือบไปเห็นข้อความเล็กๆ มุมขวาล่าง

...ยื่นคำร้องขอสร้างบทบาทใหม่...

นางกดเลือกโดยไม่ลังเล

[โปรดระบุชื่อบทบาทที่ท่านต้องการ[

‘ข้าขอเป็น... ตัวร้าย’

[คำเตือน! โลกนี้มีตัวร้ายหลักประจำการอยู่แล้ว ไม่สามารถทับซ้อนได้!]

ลู่เจาเจาหรี่ตาลงเล็กน้อยก่อนความคิดอันบันเจิดอีกอย่างจะสว่างไสวขึ้นมา ในเมื่อมีตัวร้ายหลักแล้วเช่นนั้นเธอก็จะของเป็นตัวร้ายแผนกอื่นก็แล้วกัน และด้วยความที่เธอมีความชำนาญในอาชีพเดิมมากเช่นนั้นก็....

‘เช่นนั้นขอเป็นตัวร้ายฝ่ายบัญชี!’

เจ้าระบบเริ่มร้อนรน ลำพังมีตัวร้ายหลัก มันก็ต้องใช้ความสามารถในการหาผู้ช่วยอย่างลู่เจาเจามาประเคนให้พระเอกอยู่แล้ว หากตัวร้ายดันมีผู้ช่วยฝ่ายบัญชี หน้าเลือดเพิ่มมาอีกคน แล้วพระเอกลูกรักที่มันอุตส่าห์ฟูมฟักมาจะเอาตัวรอดได้อย่างไร! ขืนเงินทุนร้อยตำลึงหลุดมือไป แผ่นดินนี้คงได้ล่มสลายเพราะพระเอกไม่มีเงินไปจ่ายค่าเล่าเรียนแน่ๆ!

ยิ่งคิด เจ้าระบบโชคดี 999 ก็ยิ่งอยากร่ำไห้เป็นสายเลือด มันนึกย้อนไปถึงความรันทดของตัวเอง... เดิมทีมันตั้งใจจะพุ่งลงมาผูกวิญญาณกับ พระเอกโดยตรงเพื่อมอบบัฟเทพทรูให้ถึงที่ แต่ใครจะไปรู้เล่าว่า ลูกรักของสวรรค์คนนี้จะมีความโชคร้ายบัดซบขั้นสุดยอด! ตอนที่มันพุ่งหัวหลิมเข้าใส่... บึ้ม! มันถูกออร่าความซวยดีดกระเด็นเด้งดึ๋งไปชนกำแพงมิติถึงสามรอบ! พยายามจะมุดเข้าทางจมูกก็ถูกจามอัดหน้า พยายามจะเข้าทางหูก็โดนขี้หูสะท้อนกลับ! พยายามกี่ครั้งก็ถูกถีบส่งออกมาอย่างไม่ไยดี! สรุปคือบุญบารมีพระเอกดวงกุดเกินกว่าจะรองรับระบบโชคดี!

ในยามวิกฤตที่พลังงานแบตเตอรี่ใกล้หมด มันถึงได้ลนลานไปคว้าวิญญาณที่เพิ่งโดนรถบรรทุกทับอย่างลู่เจาเจามาแทน เพราะประเมินแล้วว่านางมีคุณสมบัติ ดวงแข็งหน้าด้าน เหมาะจะเป็นคลังเงินเคลื่อนที่ให้พระเอก แถมตอนดาวน์โหลดผูกวิญญาณ... ดันเข้ากันได้ลื่นไหลปรู๊ดปร๊าดเป็นปี่เป็นขลุ่ยเสียจนน่าโมโห!

แต่ใครจะไปคิดล่ะว่า เจ้าคลังเงินหน้าหนาที่มันอุตส่าห์ลากมา ดันกลายพันธุ์เป็นตัวร้ายฝ่ายบัญชีที่กำลังจะไปควบรวมกิจการเข้ากับมหาตัวร้ายเสียนี่! แล้วมันจะยอมให้เกิดเรื่องเช่นนี้ได้อย่างไร...

[มะ... ไม่พบชื่อบทบาทนี้ในสารบบ!] ระบบตอบเสียงตะกุกตะกัก พยายามดิ้นรนเฮือกสุดท้าย

‘เช่นนั้นก็บันทึกลงสารบบเดี๋ยวนี้เลย!’

[การสร้างบทบาทใหม่ ต้องมีเป้าหมายสอดคล้องกับโครงเรื่องหลักครับ!]

แต่ลู่เจาเจาที่หาตำแหน่งแแห่งหนของตัวเองได้แล้วมีหรือจะยอม เธอกอดอก ‘หน้าที่ของตัวร้าย คือการขัดขวางความเจริญของพระเอก ถูกต้องหรือไม่?’

[ถะ... ถูกต้องครับ] ระบบตอบตะกุกตะกัก รู้สึกเหมือนกำลังถูกต้อนเข้ามุม

‘ตัวร้ายจะไม่ให้สินเดิมเขาสักอีแปะเดียว’

[...สอดคล้องกับบทบาทตัวร้าย ]

‘ตัวร้ายจะขัดขวางไม่ให้เขาไปขโมยผลงานผู้อื่นมาแอบอ้าง’

[ ก็...ก็สอดคล้องอีก ] ระบบเริ่มเหงื่อตก (ถ้ามันมีเหงื่อนะ)

‘และหากเขาฉ้อโกง ตัวร้ายจะเปิดโปงให้สิ้น คิดดอกเบี้ยทบต้นย้อนหลังแปดสิบปี! นี่นับเป็นการขัดขวางพระเอกหรือไม่?’

[สอดคล้อง.. ]

เสียงระบบเริ่มแผ่วลงจนแทบกลายเป็นเสียงกระซิบ มันพยายามหาช่องโหว่มาแย้ง แต่ตรรกะของโฮสต์ผู้นี้ดันอุดรอยรั่วไว้หมดแล้ว!

‘เช่นนั้นก็อนุมัติมา! ฉันของเลือกบทตัวร้ายฝ่ายบัญชีนี่แหละเหมาะสมที่สุด ’

[...]

ระบบอยากจะร้องไห้ มันถูกบังคับให้เซ็นอนุมัติใบมรณะบัตรให้พระเอกลูกรักด้วยมือตัวเอง! แต่ตัวระบบเองก็ลำบาก ม้นเป็นเพียงระบบโชคดี999 ตัวเล็กที่เพิ่งจะบรรจุงานไม่ได้ ยังไม่มีความเก่งกล้าที่เส้นสายในนอก จำเป็นต้องทำตาม!!

[กำลังประมวลผลคำร้อง...]

[อนุมัติสำเร็จ!]

[ยินดีด้วย! โฮสต์ได้รับสถานะ: ตัวร้ายฝ่ายบัญชี (ระดับ 1) ]

[สิทธิพิเศษ: การกระทำใดๆ ที่ขัดขวางพระเอกจากการยึดครองทรัพย์สิน จะไม่ถูกลงโทษฐานฝ่าฝืนเนื้อเรื่อง!เรื่องได้ทำตามบทบาทและคาแรกเตอร์ที่เลือก ฮื่อออ ] ลู่เจาเจาเหมือนจะได้ยินเสียงเหมือนคนร้องไห้...

[ข้อควรระวัง: หากโฮสต์ฉ้อโกงผู้บริสุทธิ์ สถานะจะถูกเพิกถอนทันที]

ลู่เจาเจาพยักหน้าอย่างพอใจ สบายมาก นางไม่ปล้นคนยากไร้หรอก นางปล้นแต่พวกคนรวยหน้าหนา!

*****เรียนคุณรีดที่รัก ไรท์กลับมาแล้วค่ะ เรื่องใหม่ความสนุกสนาน มันส์ ฮารออยุ่ค่ะ ช่วยกดหัวใจ คอมเมนต์ เพิ่มเข้าชั้นเป็นกำลังให้ไรท์ลุยๆด้วยนะคะ ****