บทที่ 4 เจ้าของบ้าน

เควิน

ผมกลับบ้านหลังจากไปคุยธุระเสร็จเข้าบ้านมาเจอเนวี่หลานสาวคนเดียวของผมกับผู้หญิงอีกคนเป็นเพื่อนเนวี่ไม่รู้มาก่อนว่าผู้หญิงคนนั้นเป็นเพื่อนกับเนวี่ว่าแต่เป็นเพื่อนสมัยไหนของเธอ ผู้หญิงคนนั้นมีตกใจเล็กน้อยที่มองหน้าผมคงจะจำเหตุการณ์คืนนั้นได้ดีเลยสินะที่ผมไม่แสดงอาการออกไปไม่ใช่ว่าผมจำไม่ได้แค่ไม่อยากให้กระต่ายตื่นตูมแค่นั้น คืนนั้นผมไม่คิดว่าเธอเป็นสาวบริสุทธิ์ผมยัดแก่นเข้าไปโดยไร้การเล้าโลมทำให้ตรงนั้นของเธอฉีดขาดเธอกรี๊ดร้องออกมาอย่างเจ็บปวดน้ำตาไหลปากบอกให้เอาออกไปแต่ภายในของเธอบีบรัดของผมแน่นเธอแอ่นสะโพกตอบรับของผมได้ดีเลย

ผมเข้ามาในห้องทำงานเพื่อมาพักสายตาเหนื่อยจากการเจรจาเกี่ยวกับธุรกิจกับหุ้นส่วนแต่ยังพอมีความรู้สึกดีอยู่บางเมื่อเห็นสาวน้อย

เช้าวันถัดมา

ผมลงมาข้างล่างในเช้าวันถัดมาวันนี้ต้องไปทำงานเหมือนเดิมเป็นถึงท่านประธานไม่ค่อยจะมีเวลาว่างแค่ได้หยุดพักสุดสัปดาห์ก็เกินพอแล้วครับสำหรับผม งาน สำคัญกว่า

“อรุณสวัสดิ์ค่ะแด๊ดดี้” เนวี่เดินเข้ามากอดผมกล่าวทักทายในตอนเช้าผู้หญิงคนนั้นเดินตามหลังเนวี่มาติดๆพอเห็นผมเธอหยุดเดินอยู่กับที่

“แด๊ดดี้ วันนี้เนวี่กับเพื่อนจะออกไปข้างนอกนะคะ” เนวี่คลายกอดผมเอ่ยพูดขึ้นตั้งแต่กลับมาจากเมืองนอกอยู่ไม่ติดบ้านเลยครับหาเรื่องออกไปข้างนอกอยู่ประจำ

“ครับ “ ผมทำได้แค่รับคำเพราะอีกหน่อยเนวี่ต้องเข้ามาทำงานในบริษัทของผมอยู่แล้วครับ ช่วงนี้ต้องให้เวลาเนวี่หน่อย

“แด๊ดดี้ เรื่องที่เนวี่บอกวันนั้นแด๊ดยังจำได้ไหมว่าเนวี่จะพาเพื่อนมาแนะนำและให้แด๊ดหางานให้” เนวี่พูดพลางมองไปทางเพื่อนของเธอ จำได้ครับเนวี่มาบอกกับผมเมื่อวันก่อนว่าจะให้ผมหาตำแหน่งว่างให้เพื่อนเธอทำงานเป็นงานอะไรก็ได้แต่ต้องไม่ใช่แม่บ้านหรือคนใช้ผมเองยังไม่รู้เลยครับว่าจะรับเพื่อนของเธอทำงานอะไร

“จำได้ครับ แล้วเพื่อนของเราเรียนสายไหน” ผมถามออกไปเกิดเรียนสายที่เข้าทำงานง่ายๆจะได้เข้ารับแต่ไม่ใช่วันนี้หรือพรุ่งนี้

“พีชเขาเรียนบัญชีค่ะแด๊ด ที่บริษัทของแด๊ดพอมีตำแหน่งไหนว่างไหมคะ” จะบอกว่ามีก็ไม่เชิงเพราะทุกตำแหน่งเต็มหมดแล้วและผมยังไม่มีนโยบายรับพนักงานเพิ่ม

“ตอนนี้บริษัทยังไม่มีนโยบายรับพนักงานใหม่ อาจจะอีกสักพักหนึ่งถ้าเกิดเพื่อนเรารอไม่ไหวอยากหางานทำก่อนแด๊ดก็ไม่ว่า” แต่มีตำแหน่งหนึ่งที่ว่างครับไม่รู้เธอจะทำหรือเปล่าเป็นงานง่ายๆสบายๆไม่ต้องเครียดกับกองเอกสารหรือปวดหัวอยู่หน้าคอมแค่ทำตามที่ผมต้องการ

“จริงหรอคะ พีชฉันขอโทษที่ให้แกลาออกก่อนโดยที่ฉันไม่ถามให้แน่ใจก่อน” เนวี่คงจะผิดหวังมากหันไปกอดกับเพื่อนคนนั้นของเธอ

“ไม่เป็นไรเนวี่ ฉันเปิดโทรศัพท์ดูเมื่อคืนมีโรงงานแห่งหนึ่งกำลังต้องการพนักงานหลายอัตราฉันว่าจะลองไปสมัครดู ที่นั่นมีที่พักฟรีอีกด้วย” ผู้หญิงคนนั้นพูดพร้อมเผยยิ้มหวานออกมาให้เนวี่ นึกว่าจะโกรธเนวี่ซะอีกที่ทำให้ตัวเองต้องลาออกจากงานที่ทำอยู่

“ฉันขอโทษแกจริงๆ เอางี้ไหมฉันจะให้แกไปทำงานที่นั่นส่วนที่พักมาพักอยู่ที่นี่กับฉัน ฉันเหงาอยู่บ้านคนเดียวส่วนแด๊ดดี้บ้างานจนบางทีไม่กลับบ้าน” เนวี่ทำหน้าเศร้าออกมาทั้งที่พูดมานั่นเป็นเมื่อก่อนครับแต่เดี๋ยวนี้ทำงานเสร็จตรงกลับบ้านเลยมีบางวันที่เพื่อนผมชวนไปดื่ม

“แต่มีอีกหนึ่งตำแหน่งที่ว่าง”