บทที่ 5 ตำแหน่งว่าง

พิชชี่

“แต่มีอีกหนึ่งตำแหน่งที่ว่าง” แด๊ดดี้ของเนวี่พูดออกมา เมื่อกี้ยังบอกว่าบริษัทยังไม่มีนโยบายนับสมัครพนักงานและไม่มีตำแหน่งงานที่ว่าง

“งานอะไรหรอคะแด๊ด” เนวี่ถามออกมาอย่างสงสัยซึ่งฉันเองก็สงสัยเหมือนเป็นงานเกี่ยวกับอะไร

“งานสบายๆครับ รอคุยกันเย็นนี้แด๊ดไปทำงานก่อน” พูดจบแด๊ดดี้เนวี่เดินออกไปจากบ้านคือฉันจะรู้ไหมคะว่าเป็นงานอะไร

“เย็นนี้ค่อยคุยกัน ตอนนี้แกออกไปข้างนอกเป็นเพื่อนฉันหน่อย” เนวี่จูงมือฉันเดินขึ้นข้างบนห้องเปลี่ยนเสื้อผ้าใหม่เพื่อออกไปข้างนอก

ห้างสรรพสินค้า

ว่าแล้วคงไม่พ้นที่นี่ฉันกับเนวี่มาเดินห้างได้สักพักแล้วแต่ยังไม่ซื้ออะไรสักอย่างถ้าจะมีใครที่ซื้อคงไม่ใช่ฉันแน่นอน ทุกชิ้นอย่างที่อยู่ในห้างเงินเดือนของฉันทั้งเดือนยังไม่สามารถซื้อได้เลย

“ฉันนัดกับคนหนึ่งไว้ที่นี่ เดี๋ยวเขาคงมา” เนวี่บอกกับฉันเรามานั่งในร้านแห่งหนึ่งเป็นร้านกาแฟภายในตกแต่งได้น่ารักมาก ว่าแต่ทางร้านไม่อยากได้พนักงานเพิ่มหรอคะฉันกำลังว่างงานพอดี

.

“มานานหรือยังครับ” เสียงผู้ชายที่พูดอยู่ข้างหลังฉัน ไม่รู้ว่าเป็นใครเหมือนกันแต่ดูท่าแล้วจะรู้จักกับเนวี่

“สักพักแล้วค่ะ เชิญนั่งก่อน” เนวี่บอกกับชายคนนั้นให้นั่งลง ชายผู้นั้นเลือกนั่งข้างเนวี่ดีแล้วล่ะเพราะฉันไม่รู้จัก

“พีช นี่เวกัสเพื่อนมหาลัยของฉันเอง กัสนี่พีชเพื่อนสนิทของฉัน” เนวี่แนะนำเพื่อนชายพร้อมแนะนำตัวฉันด้วย ฉันยิ้มทักทายเล็กน้อยส่วนเพื่อนชายคนนั้นส่งยิ้มตอบ

ดูเหมือนจะไม่ใช่แค่เพื่อนธรรมดา ฉันแอบมองตลอดการพูดคุยของสองคนนี้เนวี่มีเก้อเขินบ้างแต่เดี๋ยวก่อนฉันมาทำอะไรตรงนี้คะ มาดูเขาสวีทกันหรอทำไมใจร้ายกับคนสวยๆอย่างฉันได้ลงนะ ฉันก้มหน้ากินเค้กก้อนที่อยู่ตรงหน้าต่อปล่อยให้เขาสองคนคุยกัน

คฤหาสน์หรู (บ้านโรจนรัตติกร)

แยกย้ายกันกลับบ้านใครบ้านมันได้ยินมาว่าเพื่อนชายของเนวี่เป็นคนที่นี่แต่ไปเรียนต่อที่เมืองนอกและได้เจอกับเนวี่เป็นเพื่อนร่วมกลุ่มของเนวี่อีกด้วยค่ะ สายตาคู่นั้นของเพื่อนชายมองเนวี่เต็มไปด้วยความอบอุ่นและรู้มาว่าครอบครัวเพื่อนชายเนวี่ทำธุระกิจเกี่ยวกับอะไรสักอย่างนี่แหละเป็นงานถูกกฎหมาย ง่ายๆเลยครอบครัวเวกัสอยู่ในความรวยระดับหนึ่งเลยล่ะ

“อิ่มจนจะอ้วกอยู่แล้ว มื้อเย็นฉันขอบายนะแก” ไม่ไหวค่ะทานเค้กไปสองก้อนพะอืดพะอมอยากจะอ้วกยิ่งของหวานๆฉันไม่ค่อยชอบเลยแปลกไหมที่ผู้หญิงอย่างฉันไม่ชอบของหวาน

“เนื้อหนังแทบจะไม่มีอยู่แล้วยังจะไม่ทานข้าวอีก ถ้าหิวก็ลงมาทานข้าวได้เลย” ขนาดฉันเป็นแขกหรือเพื่อนพูดซะให้ทำตัวว่าที่นี่เป็นบ้านตัวเองซึ่งฉันเกรงใจค่ะคุณเนวี่แค่มาอยู่เฉยๆฉันเกรงใจแทบแย่แล้ว

“เอ่อคือว่าให้ฉันลงมาอยู่ห้องข้างล่างหรือเรือนคนใช้ก็ได้ ฉันไม่อยากตีเสมอกับเจ้าของบ้านฉันเป็นแค่แขกที่ไม่มีเกียรติแค่ได้มีที่นอนก็พอแล้ว” ฉันอยากจะพูดกับเนวี่ตั้งแต่มาถึงที่นี่แล้วค่ะแต่ยังไม่มีโอกาสได้พูดคุย เวลาที่ฉันเจอหน้ากับแด๊ดดี้เนวี่ไม่ค่อยจะสู้หน้าเท่าไรยิ่งฉันกับเขาเคยอึ๊บกันแล้วฉันไม่อยากให้เขาจำหน้าฉันได้