บทที่ 3 พามาที่บ้าน

พิชชี่

คฤหาสน์หรู (บ้านโรจนรัตติกร)

ฉันมาอยู่บ้านเนวี่เป็นที่เรียบร้อยแล้วค่ะ กลับถึงห้องเนวี่ช่วยฉันเก็บเสื้อผ้าข้าวของเพื่อมาบ้านเธอโดยไม่ถามความสมัครใจของฉันเลยสักนิดว่าจะมาอยู่ด้วยไหม

“เนวี่ แกพาฉันมาที่บ้านของแกแบบนี้พ่อแม่แกไม่ว่าหรอ” ฉันแอบกลัวค่ะ ฉันไม่เคยเจอกับพ่อแม่ของเนวี่สักครั้ง

“ฉันบอกกับแด๊ดดี้แล้วว่าจะพาเพื่อนมาอยู่บ้านด้วย บ้านนี้มีฉันกับแด๊ดดี้สองคนเอง” บ้านใหญ่โตขนาดนี้อยู่กันสองคนเนี่ยนะ ไม่หลอนหรอคะเวลาอยู่คนเดียวถ้าเป็นฉันนะคงนอนไม่หลับแน่ๆถ้าให้อยู่บ้านใหญ่โตคนเดียว

“แล้วแม่แกละไม่อยู่ด้วยหรอ” นั้นซิแม่เนวี่ไปไหนทำไมในบ้านมีเนวี่กับแด๊ดดี้ของเขา

“แม่ฉันก็ต้องอยู่กับพ่อฉันสิ พวกท่านอยู่อเมริกาไม่ได้กลับมาอยู่ที่นี่ด้วย” คือฉันงงไปหมดแล้วค่ะ แม่ต้องอยู่กับพ่อ อ่าวแล้วแด๊ดดี้ไม่ใช่พ่อของเนวี่หรอ

“เดี๋ยวก่อนนะ แม่อยู่กับพ่อที่อเมริกาแล้วแด๊ดดี้” ฉันถามเพื่อนความสงสัยคาใจของตัวเอง

“แด๊ดดี้คือ คุณอาของฉันเองเป็นน้องชายคุณพ่อที่ฉันเรียกคุณอาว่าแด๊ดดี้เพราะท่านเลี้ยงฉันมาตั้งแต่เด็กๆ ไปไหนมาไหนคนเขาหาว่าฉันกับแด๊ดดี้เป็นพ่อลูกกัน” เรื่องมันเป็นแบบนี้นี่เอง แด๊ดดี้คือ คุณอาของเนวี่น้องชายของคุณพ่อเธอ

“แด๊ดดี้แกยังไม่แต่งงานหรอ” เป็นถึงอาของเนวี่น่าจะแต่งงานมีลูกแล้วล่ะอายุอานามก็น่าจะเยอะแล้วเหมือนกันขนาดพ่อเนวี่สี่สิบกว่าๆ

“แด๊ดดี้ฉันยังไม่แต่งงาน เพราะยังหาสาวไม่ถูกใจอีกอย่างคนที่จะมาเป็นอาสะใภ้ของฉันเป็นผ่านด่านฉันก่อน” เนวี่พูดออกมาแบบจริงจังหลักๆไม่ผ่านด่านเนวี่มากกว่า

“เสียงรถ แด๊ดดี้น่าจะกลับมาบ้านแล้ว” เสียงรถขับเข้ามาภายในบ้านจอดรถที่โรงจอดรถแต่เหมือนแด๊ดดี้ของเนวี่จะลงจากรถก่อนแล้ว

“แด๊ดดี้ค๊า เนวี่คิดถึงจังเลยค่ะ” เนวี่เดินไปกอดผู้ชายร่างสูงใหญ่ใส่สูทสีเทาดำในหมาดท่านประธานบริษัทนี่นะหรอแด๊ดดี้ของเนวี่ งานดีอยู่นะคะ

“ครับ” เสียงเรียบนิ่งที่เอ่ยออกมาจากปากคนตัวสูง ฉันไม่สนใจก้มหน้ามองเท้าตัวเองที่เย็นเฉียบเมื่อกี้จะอุ่นๆอยู่เลย

“พีช นี่แด๊ดดี้ของเราเอง” ฉันเงยหน้ามองตามเสียงของเนวี่ ผู้ชายคนนี้เป็นคนที่ฉันมีอะไรด้วยกันคืนนั้นนี่หว่าเขาคงจำฉันไม่ได้หรอกใช่ไหมเพราะเขาไม่มีอาการตกใจเลยสักนิด

“สวัสดีค่ะ” ฉันยกมือไหว้คนที่มีอายุเยอะกว่าฉันรวมแล้วน่าจะสิบกว่าปีได้

“อืม แด๊ดขึ้นไปทำงานก่อน” พูดจบแด๊ดดี้ของเนวี่เดินขึ้นบันได้ไปข้างล่างฉันกับเนวี่มองตามร่างสูงจนร่างเขาลับตา

“แด๊ดดี้เป็นคนพูดน้อย พีชอย่าถือสาเลยนะถ้ารู้จักจริงๆแด๊ดดี้เป็นคนใจดีมากๆ” ใจดีมากแหละเนอะ แต่ช่างเถอะเรื่องเขาแค่ไม่จำเรื่องคืนนั้นก็พอแล้ว