บทที่ 2 ชักชวน

พิชชี่

"อืมประมาณนั้น” อยากมีงานดีๆทำนะคะแต่ฉันไม่มีเส้นสายหรือเงินหนาพอที่จะแบกหน้าไปบริษัทเพื่อไปสมัครเดี๋ยวนี้ไม่มีเงินเท่ากับไม่มีงาน

“งั้นลาออกจากงานที่ทำอยู่เลยไม่ต้องทนทำงานที่มันไม่พอกับแรงเรา แล้วมาทำงานกับฉัน” ฉันที่ดื่มน้ำพันช์อยู่แทบจะสำลักให้ลาออกแล้วไปทำงานกับเนวี่เนี่ยนะ จะบ้าหรือไง

“จะดีหรอ ฉันไม่ได้จบนอกเรียนเก่งเหมือนแกเขาจะรับหรอ” เรื่องเรียนเกรดฉันดีนะคะแต่คงสู้นักเรียนนอกอย่างเนวี่ไม่ไหว เนวี่เรียนเก่งเรียนดีมากกว่าฉันอีก

“ดีสิ พรุ่งนี้ไปลาออกจากที่พีชทำงานอยู่เลยนะ เดี๋ยวเราจะคุยกับแด๊ดดี้เราให้” แด๊ดดี้ พ่อของเนวี่หรอให้ฉันไปทำงานที่บริษัทใหญ่โตขนาดนั้นคนอื่นเขาไม่คิดว่าฉันใช้เส้นหรือเต้าไตหรือไง

“ฉันขอคิดดูก่อนได้ไหมเนวี่ ฉันพึ่งทำงานที่นั่นได้ไม่นานเอง” ถึงฉันจะอยากลาออกมากแค่ไหน ก็นั้นแหละฉันอยากหางานใหม่แล้วไม่อยากทำงานกับเจ้านายขี้งก

“ไม่ต้องคิดให้เสียเวลาเลยพีช เอาเป็นว่าตามนี้นะ” แล้วฉันพูดอะไรได้ไหมพูดว่าไม่ได้หรือเปล่า

วันถัดไป

ตามคาดฉันได้ไปทำการลาออกจากบริษัทนั้นเป็นที่เรียบร้อยแล้วค่ะ จริงๆฉันยังไม่อยากลาออกแต่ทนกับความจุ้นจ้านของเจ้านายไม่ไหวทำดีก็บ่นทำไม่ดีก็ว่าเอาเป็นว่าทำอะไรไม่เคยจะถูกใจเลย วันนี้พนักงานหลายคนที่ทำการลาออกเพราะทนกับนิสัยของเจ้านายไม่ไหว

ก่อนกลับห้องฉันแวะซื้อของนิดหน่อยไม่อยากใช้เงินเปลืองตอนนี้ฉันไม่มีงานทำแล้วจะซื้ออะไรต้องคิดให้มากคิดให้ยาวเกิดซื้อของเกินความจำเป็นเงินหมดตัวได้กันก้อนเกลือกินแทนข้าวแน่

“พีช!!! “ ฉันหันไปตามเสียงเรียก เนวี่ลดกระจกรถเรียกฉัน

“เนวี่ มาทำอะไรแถวนี้” เพราะมันเป็นทางเข้าห้องพักของฉันจะบอกว่ามาหาซื้อของคงไม่ใช่แถวนี้ไม่มีร้านค้า

“มารับเธอไปบ้านฉันไง พาฉันไปห้องแกเร็วฉันจะไปช่วยแกเก็บของจะได้เร็ว” เนวี่พูดจบถึงมือฉันไปทางหอพักฉันที่ยังงงๆกับคำพูดของเนวี่ ให้เก็บของแล้วจะพาฉันไปไหนล่ะ