Chapter 5

“นั่นไง บอกแล้วว่ามันไม่ได้จริงใจกับลูกของเรา” เสียงโวยวายของป๊าเรย์ดังขึ้นให้ได้ยินบนโต๊ะอาหารหลังจากที่ผมบอกทุกคนเรื่องที่พี่ลมไม่สามารถมาร่วมโต๊ะทานมื้อเย็นกับเราได้แล้ว

“ถ้าไม่ติดว่าเป็นคนที่ลูกรัก ป๊าสั่งเก็บมันไปนานแล้ว” ผมที่ไม่รู้จะต้องทำหน้ายังไงก็เอาแต่นั่งนิ่งก้มหน้าก้มตา ถามว่าเสียใจไหม มันก็เสียใจ ที่วันสำคัญ ๆ แบบนี้ เราไม่ได้อยู่ด้วยกันแถมครั้งนี้มันดันเป็นนัดใหญ่กับครอบครัวแล้วด้วย

“ไปเลิกกับมันเลยไป” ป๊าแพทริคพูด ทุกคนในบ้านดูท่าจะหัวเสียกับเรื่องนี้มาก คงมีแค่ม๊าคนเดียวที่นั่งปลอบใจผมอยู่ข้าง ๆ ร่างบางของผมเริ่มสั่นเทาให้เห็นเพราะอยู่ ๆ ดวงตากลมมันก็เอ่อร้อนขึ้นมาเอง

“ป๊า พอก่อน ลูกเสียใจอยู่นะ” ม๊าพูดขึ้นอย่างห้ามปราม พี่ซันก็เอาแต่นั่งเงียบเหมือนกันแต่สีหน้าก็ดูไม่จืดไปต่างจากป๊า ๆ เท่าไหร่

“พี่ลมเขาเกิดอุบัติเหตุจริง ๆ เลยมาตามนัดไม่ได้” ผมพูดบอกและพยายามกลั้นน้ำตาของตัวเองให้มาก เพราะว่าป๊าเคยพูดไว้แล้วว่าถ้าผมร้องไห้เพราะพี่ลม คนที่แย่ก็จะเป็นพี่ลม ผมไม่อยากทำให้เขาเดือดร้อนเพราะผม

“ข้ออ้างทั้งนั้นแหละ มันผิดนัดน้องกี่รอบแล้วตั้งแต่ที่คบกันมา” พี่ซันที่นั่งอยู่ตั้งนานพูดขึ้นบ้าง บางทีผมก็ไม่อยากจะทนแล้วเหมือนกันกับการกลั้นน้ำตาเอาไว้

ก่อนหน้านี้ผมก็โทรเช็กกับทุกที่ที่เกี่ยวข้องแล้วล่ะ แต่ว่าไม่เจออุบัติเหตุที่พี่ลมพูดถึงเลย เขาคงจะมีเหตุผลของเขาที่ต้องโกหกผมก็ได้

“ลูกไม่หิวแล้ว ขอขึ้นห้องก่อนนะครับ” ผมรีบลุกออกจากที่นั่งตรงนั้นเพื่อไม่ให้น้ำตาไหลลงมาให้ทุกคนเห็น เสียงเรียกตามหลังของพวกป๊าดังขึ้นมาให้ได้ยินแต่ผมก็ไม่ได้หันไปสนใจหรอกเพราะว่าภายในใจตอนนี้มันตื้อไปหมดแล้ว

แอ๊ดดดด ปึง!

ผมพาตัวเองเดินมาทิ้งตัวนอนคว่ำอยู่ที่เตียง มันเป็นอย่างที่พี่ซันพูดบอกจริง ๆ พี่ลมผิดนัดผมอยู่แบบนี้เรื่อย ๆ แต่ก็ไม่มีครั้งไหนเลยที่ผมจะโกรธเขาได้ พอเขากลับมาง้อแป๊บเดียวก็หายแล้ว เพราะว่ารักมากหรือเปล่าอาการแบบนี้

“ฮ ฮึกกก” ไม่ไหวแล้ว น้ำตาที่เก็บไว้มันไหลออกมาจนได้....ความรู้สึกเดิม ๆ มันสะสมมานานมากแถมรอบล่าสุดดันมารู้ความจริงอีกว่าพี่ลมโกหกเรื่องอุบัติเหตุ แต่เขาก็เลือกที่จะโกหกผม ที่เป็นแฟนเขา เอาเถอะ พี่ลมไม่ได้เกิดอุบัติเหตุจริง ๆ ก็ดีแล้วไม่ใช่หรือไง

‘ก๊อก ก๊อก ก๊อก’

เสียงเคาะประตูดังขึ้นจากนอกห้อง ผมรีบยกมือขึ้นปาดเอาน้ำตาของตัวเองออกเพื่อไม่ให้คนที่เข้ามาใหม่ต้องรู้

“ขอพี่เข้าไปหน่อยนะ” เป็นเสียงนิ่งของพี่ซันก่อนประตูบานใหญ่ของห้องนอนจะเปิดออก ร่างสูงของเขาเดินเข้ามาใกล้ผมที่ตอนนี้ลุกขึ้นนั่งปลายเตียงแล้ว

“มีอะไรหรือเปล่าครับ” ผมถามทั้งเสียงยังไม่หายสะอื้นดี

“น้องไม่ได้โกรธป๊า ไม่ได้โกรธพี่ใช่ไหม?” เจ้าของความสูงร้อยแปดสิบเจ็ดเดินเข้ามาใกล้ผมมากขึ้นก่อนนั่งลงปลายเตียงข้างกัน

“ไม่ครับ น้องรู้ว่าป๊าทั้งคู่และพี่ซันเป็นห่วงน้อง” เราไม่ควรโกรธคนที่เป็นห่วงเราอยู่แล้ว ครอบครัวก็คือครอบครัว แต่เรื่องที่ทำผมเสียใจอยู่ตอนนี้ก็เพราะว่าเขาผิดนัดผมอีกแล้ว เหมือนวันครบรอบของเรามันไม่สำคัญสำหรับเขายังไงก็ไม่รู้

“พี่รู้ว่าน้องเหนื่อย พี่อาจจะไม่ใช่พี่ชายที่ดี แต่ถ้าไม่ไหวกับมันแล้วก็เดินออกมานะ พี่จะอ้าแขนรอน้องของพี่เอง” เรามองหน้ากันก่อนร่างบางของผมจะถูกพี่ซันรั้งเอาเข้าไปกอดจมอกแกร่งของเขา

“พี่เห็นมันมาตลอดปีที่คบกับน้องนั่นแหละ มันเป็นคนที่ไม่น่าไว้ใจ ประวัติชีวิตก็ดูปลอมไปหมด พี่เลยไม่อยากให้น้องคบกับมัน” พี่ซันเล่าถึงเหตุผลที่ขัดขวางผมและพี่ลมมาตลอด ทั้งป๊าและพี่ซันให้คนสืบประวัติของพี่ลมแล้ว แต่ทุกอย่างมันคลุมเครือมาก แต่สำหรับผมแล้วมันก็ปกติดีทุกอย่าง

“แต่น้องรักเขา พี่ซันน้องรักเขามากเลยครับ” มือเล็กยกขึ้นกอดเอาร่างหนาของพี่ชายตัวเองก่อนน้ำตาหยดใสจะไหลอาบแก้มอย่างอดไม่อยู่

“แล้วมันรักน้องเหมือนที่น้องรักมันไหม?” เป็นคำถามที่ดูเหมือนว่าจะไม่ได้ต้องการคำตอบจากผมเท่าไหร่ ผมยังกอดพี่ซันร้องไห้อยู่แบบนั้นเหมือนเดิมจนรู้สึกเหนื่อย

“ป๊ากับม๊าเป็นห่วงน้องมากนะ เขาเลยให้พี่ขึ้นมาดู เช็ดน้ำตาแล้วลงไปทานข้าวกันเถอะ” เราทั้งคู่ผละออกจากกัน ผมพยักหน้ารับก่อนมือเล็กจะยกขึ้นเช็ดน้ำตาของตัวเองอีกรอบ

“ถ้าป๊ารู้ว่าน้องร้องไห้เพราะมัน ป๊าคงไม่ปล่อยมันไว้แน่ ไปล้างหน้าล้างตาก่อนก็ได้ เดี๋ยวพี่จะลงไปรอที่ห้องอาหาร” ก่อนที่พี่ซันจะลุกขึ้นยืนเต็มความสูงและเดินออกจากห้องไปในทันที ผมลุกขึ้นบ้างเพื่อจัดการตัวเองตามที่พี่ซันบอก

ส่วนเรื่องของพี่ลม ถ้าเขาต้องการจะให้ผมเป็นคนที่โง่สำหรับเขา ผมก็จะเป็นให้ แต่ถ้าวันไหน สิ่งที่เขาทำมันสะสมมากจนทำลายคำว่ารักของผมจนหมด วันนั้นเขาก็ไม่มีสิทธิ์เรียกร้องอะไรจากผมอีกเหมือนกัน

“แต่จะให้ทำยังไงได้ ตอนนี้มันก็ยังรักหมดใจอยู่ดีไม่ใช่หรือไง?” คำพูดกับความคิดมันย้อนแย้งกันไปหมดแล้วตอนนี้