Chapter 4

ร่างสูงในชุดสูทดำยืนนิ่งพร้อมกับช่อดอกไม้หนึ่งช่อในมือ หลังจากที่ลมแยกย้ายกับตะวันในรอบล่าสุดเมื่อตอนเย็นแล้ว เจ้าตัวก็ใช้เวลาทั้งหมดก่อนหน้าเพื่อพาตัวเองมายืนอยู่ตรงนี้ สุสานของตระกูลใหญ่ของตัวเองที่ดูเหมือนตอนนี้น่าจะเหลือแค่เขาคนเดียวแล้วในตระกูลที่ว่า

“คุณลมแน่ใจแล้วใช่ไหมครับ?” เสียงของเจอาที่ยืนอยู่ด้านหลังพูดขึ้นถามอย่างลังเล ตั้งแต่วันนั้นที่ลมรู้ตัวคนปิดข่าวและใช้เงินจำนวนมากลบคดีของพ่อแม่ตน เขาก็มีแต่ความแค้นอยู่เต็มไปหมด

“อีกฝ่ายเป็นถึงมาเฟียคลุมเมืองเลยนะครับ ผมว่า...”

“เงียบเถอะเจอา ความกลัวของผมมันหายไปตั้งแต่วันที่พ่อกับแม่เสียแล้ว” เขารู้ว่ามันเสี่ยง แต่พวกมันก็ต้องรับรู้ความเจ็บปวดจากการสูญเสียคนรักบ้าง ใจเขา ใจเราสิ

“...........” เจอาได้แต่ก้มหน้าก้มตา ลมยังยืนยันที่จะทำตามใจของตัวเอง ก่อนช่อดอกไม้เล็กในมือจะวางลงกับแท่นตรงหน้าหลุมศพของพวกท่าน วันนี้เป็นวันสำคัญของลมอีกหนึ่งวันที่เขาไม่สามารถลืมมันได้ ไม่ใช่วันครบรอบไร้สาระของตะวัน แต่มันเป็นวันครบรอบการตายของพ่อแม่เขาต่างหาก

“5 ปีแล้วสินะ” นานมากเหมือนกัน นี่เขาต้องจมอยู่กับความเจ็บปวดมาตลอดห้าปีเลยเหรอเนี่ย ในระหว่างที่คนทำผิดยังมีความสุขกันอยู่เลย

“อีกไม่นานแล้วครับ ผมจะเรียกคืนทุกอย่างที่พวกมันสมควรจะได้รับ”

“คุณลมครับ....” ไม่ทันที่เจอาจะได้พูดอะไรต่อ ลมก็พูดขัดขึ้นก่อน

“ผมมีงานต้องเคลียร์อีกไหมเจอา” หลังจากที่พ่อเสีย ธุรกิจที่ทำอยู่ก็ขาดคนดูแลไปช่วงหนึ่ง เขาที่ยังไม่ตื่นขึ้นมาก็ทำงานไม่ได้อยู่ดี ก็ได้เจอานี่แหละที่ช่วยดูแลทุกอย่างให้ จนธุรกิจเดินต่อมาได้ถึงมือของลมถึงทุกวันนี้

“มีเอกสารให้เซ็นอยู่ไม่มากครับ งานอื่นผมเคลียร์ให้หมดแล้ว” เจอาเป็นเหมือนคนในครอบครัวของลม เขาไม่เคยไว้ใจใครแม้จะมีลูกน้องนับร้อยที่ตัวเองต้องดูแล นอกจากเจอาคนเดียว

“คุณทำงานหนักไปหรือเปล่าเจอา พักผ่อนบ้างสิ”

“ครับ?”

“ไปพักร้อนบ้างดีไหม คุณดูแลผมมานานมากแล้วนะ ผมอยากให้คุณพักผ่อนรีแลคตัวเองบ้าง” ลมพูดบอกก่อนหันหมุนตัวกลับมามองทางเจอาที่ยืนอยู่ด้านหลังสายตานิ่งคมไร้ความหมาย

“คุณลมจะทำอะไรครับ” เจอารู้นิสัยของเขาดี ลมคงอยากจะให้เจอาหายไปสักพัก เพื่อทำตามแผนแก้แค้นของตัวเองและนั่นมันก็หมายถึงว่าความเสี่ยงเกี่ยวกับชีวิตมีสูง

“คุณบอกผมเองไม่ใช่เหรอว่ามันเสี่ยง ผมอยากให้ผมเป็นคนเดียวที่เสี่ยงกับมัน”

“ไม่ได้หรอกครับ คุณอยู่ที่ไหน ผมก็ต้องอยู่ด้วย ผมสัญญากับคุณท่านไว้แล้ว” เจอาพูดบอกเสียงหนักแน่นพร้อมกับฉายแววตาของความกังวลใจออกมาอย่างเต็มเปี่ยม

‘ฉันฝากตาลมด้วยนะเจอา’

‘ครับคุณท่าน ผมจะดูแลคุณลมให้ดีที่สุด’

เป็นคำพูดสุดท้ายของนายท่านที่พูดไว้ก่อนเสีย มันเป็นเหมือนภาพติดตาของเจอามาตลอดห้าปี นายหญิงเสียทันทีหลังจากรถที่นั่งมาเกิดอุบัติเหตุ เจอาที่นั่งรถไปคนละคันกับเจ้านายช่วยเหลือลมออกมาได้แค่คนเดียวจากซากรถนั่น

“ถ้าผมช่วยคุณท่านเร็วกว่านี้ คุณท่านคงไม่ต้อง...” รถคันนั้นมันระเบิดหลังจากที่ช่วยลมออกจากรถมาได้ไม่นานเพราะน้ำมันรั่ว นั่นคงเป็นประโยคสุดท้ายที่เจอาได้คุยกับคุณท่านของเขา

“อย่าโทษตัวเองเลยครับ คุณทำดีที่สุดแล้ว รถที่สมควรจะระเบิดน่าจะเป็นรถของมันมากกว่า” ลมรู้มาตลอดจากปากของเจอา คนที่อยู่ในเหตุการณ์ว่ารถคันนั้นมันตั้งใจพุ่งชนรถของคุณท่าน ทำให้รถที่ขับมาเสียหลักพุ่งชนตอม่อทางด่วน รถพังยับ พลิกคว่ำอยู่หลายตลบ เขาที่นั่งไปด้วยก็เกือบไม่รอดเพราะได้รับอุบัติเหตุโดนที่หัวใจโดยตรง ถ้าเข้าผ่าตัดไม่ทันก็ตาย

“ถ้ามันเป็นแค่อุบัติเหตุธรรมดาก็ไม่น่าลบคดีและปิดข่าวเลยนะครับ” เป็นอย่างที่เจอาบอก เรื่องนี้มันน่าสงสัยไปหมด และยิ่งรู้ว่าคู่กรณีเป็นถึงมาเฟียใหญ่อีก

“เฮ้อออ เรากลับกันเถอะ ผมยังมีงานต้องเคลียร์เต็มโต๊ะ” มือหนายกขึ้นจัดเสื้อสูทของตัวเองให้เข้าที่มากขึ้นกว่าเดิม เขาหมุนตัวกลับไปก้มโค้งคำนับพวกท่านในรอบสุดท้าย

“แล้วคุณลมไม่ไปทานมื้อเย็นกับบ้านโน้นเหรอครับ?” เจอารู้ว่าวันนี้เขามีนัด แต่ทำไมเขาถึง....

“มันสำคัญด้วยเหรอเจอา” เขาถามก่อนเดินหนีออกจากตรงนั้นในทันที

“คุณท่านครับ ช่วยห้ามคุณลมที” เจอาที่ยังยืนอยู่ที่เดิมหันกลับไปบอกหลุมศพของคุณท่านด้วยน้ำเสียงสิ้นหวังและกังวลที่สุดในชีวิต

ครืดดดด~

ร่างสูงของลมเดินออกมาได้ไม่นานเสียงโทรศัพท์ก็ดังขึ้นในกระเป๋าเสื้อสูทที่สวมอยู่ให้ได้ยิน มือหนาของเขาล้วงเอามันขึ้นมาเพื่อรับสายเหมือนรู้ว่าปลายสายเป็นใครอยู่แต่แรก

(พี่ลมครับ อยู่ไหนแล้วครับ?) เสียงใสจากปลายสายพูดขึ้นทันทีหลังจากที่เขากดรับ ลมยกข้อมือขึ้นดูเวลาที่นาฬิกาเรือนหรู ใกล้ถึงเวลานัดของอีกคนเต็มที

“พี่ขอโทษนะครับ พี่อาจจะไปทานข้าวกับหนูไม่ได้แล้ว”

(อ่าว ทำไมล่ะครับ...) เสียงเศร้าของตะวันพูดขึ้นถาม รู้เลยว่าตอนนี้เด็กน้อยคนนั้นคงทำหน้าหงอยอยู่

“ระหว่างทางกลับคอนโดประสบอุบัติเหตุนิดหน่อยน่ะ ตอนนี้เลยกำลังอยู่เคลียร์กับคู่กรณี” ร่างสูงยังคงก้าวเท้ายาวไปที่รถเหมือนเดิม

(จริงเหรอครับ! แล้วพี่ลมเป็นอะไรมากหรือเปล่า?) เป็นไปตามนิสัย จากเสียงเศร้าเมื่อกี้กลับเป็นเสียงตกใจขึ้นมาทันที

“พี่ไม่เป็นอะไรมากครับ แต่ตอนนี้คู่กรณีไม่ยอม เพราะว่ารถเสียหายหนักทั้งคู่”

(ให้หนูช่วยไหมครับ ให้หนูไปหานะ พี่ลมอยู่ไหน)

“อย่าดีกว่า พี่ไม่อยากให้หนูมาลำบาก หนูอยู่ทานมื้อเย็นกับครอบครัวไปเถอะครับ พี่ฝากขอโทษพวกท่านด้วยที่ผิดนัด”

(ไม่เป็นไรครับ ยังไงก็โทรหาหนูด้วยนะ หนูรักพี่นะครับ