Chapter 1

“ม๊าครับ ป๊าแพทริคบอกว่าวันนี้กลับดึกนะครับ พอดีติดต่อม๊าไม่ได้เลยฝากผมมาบอกแทน” เสียงนิ่งของพี่ซันพูดบอกม๊าของเราระหว่างที่ผมและม๊ากำลังนั่งดูโทรทัศน์อยู่ที่ห้องรับแขกในวันสุดท้ายของการพักผ่อนก่อนเข้าเรียนมหาลัย

“ม๊าลืมโทรศัพท์ไว้บนห้องน่ะ แล้วป๊าเรย์ล่ะลูก” เสียงใสของม๊าพูดถามระหว่างที่พี่ซันกำลังเดินเข้ามานั่งข้างเราทั้งสองคนแล้ว

“เดี๋ยวอีกสักพักก็น่าจะถึงแล้วครับ” พี่ซันพูดบอกพลางยกแก้วน้ำดื่มของผมที่วางอยู่นานแล้วขึ้นดื่มอย่างกระหาย

“ทำไมไม่รอหน่อยล่ะครับ น้องกำลังจะให้คนไปเอาน้ำดื่มมาให้” ก็น้ำแก้วนั้นเป็นแก้วที่ผมดื่มไปแล้ว แต่พี่ซันก็เลือกที่จะมาดื่มซ้ำ มันดีซะที่ไหน

“ไม่เป็นไรหรอก พี่หิว อีกอย่างก็เป็นแก้วของน้อง พี่ไม่ถือ” สองพี่น้องฝาแฝดหน้าไม่เหมือนอย่างเรามักจะไม่ค่อยทะเลาะกันเหมือนแฝดคู่อื่นเพราะรักกันมากกว่า มีไม่กี่เรื่องจริง ๆ ที่จะทำให้เราทั้งคู่ขัดคอกันได้

“แล้วซันไปไหนมา ม๊าคิดว่าซันอยู่บนห้อง” ก็ทางที่พี่ซันเดินเข้ามามันเป็นนอกบ้านแถมการแต่งตัวก็ไม่เหมือนคนอยู่บ้านเท่าไหร่

“ไปทำธุระมาน่ะครับ” ไม่ว่าเปล่าเจ้าของดวงตาคมกริบก็เลื่อนมามองทางผมที่นั่งอยู่ข้างม๊าด้วยเหมือนกัน สายตาแบบนั้นคงไม่ใช่เรื่องธรรมดา ๆ แน่นอนกับคนอย่างเขา

“พี่ซัน...” ผมพูดขึ้นเมื่อนึกออกถึงธุระที่เขาบอก

“อะไร?” เสียงนิ่งไม่เปลี่ยนของพี่ชายตัวเองพูดถามกลับมาเหมือนสิ่งที่ผมคิดเมื่อกี้มันไม่ใช่เรื่องจริง

“เอาอีกแล้วเหรอครับ?” ขออย่าให้เป็นอย่างที่คิดเถอะ

“ใครใช้ให้มันมาทำน้องพี่เสียใจล่ะ” อีกแล้วจนได้ รอบนี้เขาไปทำอะไรแฟนของผมอีก

ผมมีแฟนแล้วครับ คบกันมาได้เกือบปีแล้วพรุ่งนี้เป็นวันครบรอบ 1 ปีเต็มพอดี แล้วมหาลัยที่ทั้งผมและพี่ซันเข้าเรียนก็เป็นมหาลัยเดียวกับพี่เขานั่นแหละ พี่ลมเป็นคนหล่อ นิสัยดี ฐานะทางบ้านก็ดีแต่ผมไม่ได้มองทางนั้นหรอก เพียงแค่รู้ว่าเขารักผมมากและผมก็รักเขามากเท่านั้น

“นี่ลมเขาทำอะไรให้ซันไม่ชอบหน้าขนาดนั้นลูก น้องคบกันมาจะปีแล้วนะ ยังไม่ไว้ใจอีกหรือไง?” ม๊าพูดขึ้นช่วย ความจริงก็พูดเกี่ยวกับเรื่องนี้หลายรอบมาก

“ผมยังไม่ไว้ใจมันอยู่ดี น้องของผมใครมันจะไปดูแลได้ดีเท่าผม” เพราะเป็นแบบนี้ไง ไม่ว่าจะแฟนคนไหนที่เข้ามาก็ถอยออกทั้งหมด แต่พี่ลมเนี่ย นานสุดเลย เพราะเรื่องนี้แหละมั้งอาจจะเป็นส่วนหนึ่งที่ทำให้ผมรักเขามากเป็นพิเศษ

“ป๊าก็ไม่ไว้ใจใครเหมือนกัน” เสียงนิ่งทุ้มของป๊าเรย์ดังขึ้นจากทางประตูเข้าบ้านก่อนที่ร่างสูงของชายวัยกลางคนรูปหล่อจะเดินเข้ามาใกล้เราสามคนมากขึ้น

“ก็เพราะแบบนี้ไง ตะวันเลยไม่ค่อยมีความสุข” มันจะไปสบายใจได้ยังไง เมื่อที่บ้านไม่ค่อยถูกกับแฟนหนุ่มที่คบกันมานานนับปี ถ้าไม่ได้ม๊าช่วยในหลาย ๆ เรื่อง พี่ลมก็คงจะไม่มีโอกาสได้เข้ามาในบ้านหลังนี้เลย

“ไม่รู้ ป๊ายังไม่ไว้ใจ ถ้ามันรักลูกของป๊าจริง ทำไมป๊าจะต้องขัดขวางความรักของลูกด้วยล่ะ รออีกหน่อยเถอะ เดี๋ยวสันดานมันก็ออก” ป๊าเรย์และป๊าแพทริค รวมทั้งพี่ซันด้วย ชอบพูดอยู่บ่อย ๆ ว่าพวกเขาดูคนออก ไม่จริงเลยสักนิด

“ลูกจะทำให้ป๊ากับพี่ซันเห็นเองครับว่าพี่ลมไม่ได้เป็นอย่างที่ทุกคนคิด”

“แล้วจะไปไหน?” ป๊าเรย์ที่เดินเข้ามานั่งข้างม๊าพูดขึ้นถาม คงจะเห็นการแต่งตัวของผมที่ไม่เหมือนคนอยู่บ้านเท่าไหร่

“ไปหาพี่ลมครับ พี่ลมกำลังจะมารับแล้ว”

“ป๊าไม่ให้ไป”

“พี่ก็ไม่ให้ไป”

“แต่ม๊าให้ไป”

“ขออนุญาตค่ะ มีคนมารอคุณหนูอยู่หน้าบ้านแล้วค่ะ” เป็นเสียงแม่บ้านที่เดินเข้ามาใหม่พูดรายงาน ผมหยิบเอากระเป๋าสะพายที่พกติดตัวตลอดตอนออกจากบ้านขึ้นมาถือ

“เดินทางปลอดภัยนะลูก ถึงแล้วโทรหาม๊าด้วย” คงมีแค่ม๊าคนเดียวไม่มีขัดเวลาผมจะไปไหนมาไหนกับพี่ลม ผมเดินเข้าไปหอมแก้มนุ่มของม๊าก่อนและไม่ลืมที่จะหันไปหอมแก้มของป๊าด้วย

“เดี๋ยว”

“ครับ?”

“ถ้ามันทำให้ลูกของป๊าเสียน้ำตา ป๊าเอามันตายแน่” เป็นคำพูดไม่มีขู่จากป๊า ผมรู้ดีว่าผู้ชายบ้านนี้พูดจริงทำจริงแค่ไหน

“พี่เรย์ ทำไมพูดแบบนั้น ปล่อยลูกได้แล้ว” เป็นม๊าที่พูดขึ้นปิดเสียงเงียบภายในห้องรับแขกสี่เหลี่ยมใหญ่ มือหนาของป๊ายอมปล่อยข้อมือเล็กของผมออกก่อนที่ผมจะเดินทอดน่องออกจากห้องนั้นในทันทีเหมือนกัน

“สวัสดีครับพี่ลม” ผมพูดขึ้นทักทายร่างสูงที่นั่งรออยู่บนรถก่อนแล้ว

“พี่ซันไปหาเรื่องพี่อีกแล้วใช่ไหม รอบนี้โดนอะไรบ้างครับ?” ผมขยับหน้าเข้าใกล้พี่ลมมากขึ้นก่อนยกมือเล็กขึ้นจับคางสวยของเขาหันซ้ายทีขวาทีอย่างเช็กความผิดปกติ

“โอ๊ยย” สีหน้าของพี่ลมเสียไปทันทีที่ผมเผลอจับไปโดนเอารอยช้ำที่มุมปากของเขา นี่พี่ซันทำขนาดนี้เลยเหรอเนี่ย

“ใช้ไม่ได้เลย เดี๋ยวหนูต้องกลับไปว่าพี่ซันอีกรอบแล้ว” ผมปล่อยคางของพี่ลมให้เป็นอิสระก่อนจะทำท่าลงจากรถแต่กลับโดนคนข้างกายขัดเอาไว้ก่อน

“ไม่เป็นไร เดี๋ยวพี่ก็หาย” กี่ครั้งกี่ครั้งก็เป็นแบบนี้ตลอด

“ทำไมพี่ลมถึงไม่สวนบ้างล่ะครับ?” ถึงแม้ว่าคู่กรณีจะเป็นถึงพี่ชายตัวเองก็เถอะ

“พี่จะทำอย่างนั้นได้ยังไง พี่ชายของหนูนะ พวกเขายิ่งไม่ค่อยชอบหน้าพี่ ถ้าพี่ทำแบบหนูว่า พี่คงไม่ได้มีโอกาสเจอหน้าหนูอีกเลย”

“ก็เพราะพี่เป็นแบบนี้ไง” ว่าไปก็จะเบะให้ได้เลยผม