บทนำ

เมื่อ 3 ปีที่แล้ว

ตื๊ดดดดด~ ตื๊ดดดดด~

เสียงเครื่องสักดังขึ้นเป็นจังหวะเสมอบนเตียงหรูของร้านดัง ช่างมือทองและดีที่สุดในร้านถูกเรียกมาทำงานนอกเวลาเพียงเพราะเขา ลม การิน พิพัฒกิจ

“เป็นจริงอย่างที่คุณลมสงสัยครับ”

“เอาไว้คุยกันบนรถ” เสียงนิ่งจากร่างสูงบนเตียงสักพูดบอกลูกน้องคนสนิทของผู้เป็นพ่อ ที่มีอายุห่างจากเขาถึงช่วงอายุหนึ่ง เจอา ก้มโค้งรับก่อนปล่อยให้ช่างสักได้ทำหน้าที่ของตัวเองต่อไป

เป็นเวลาตลอดเดือนกว่าแล้วที่เขาได้รับรู้เรื่องราวร้าย ๆ เกี่ยวกับครอบครัวของตัวเองหลังจากฟื้นขึ้นมาได้ไม่ถึงปี วันนี้เลยตั้งใจมาสักปิดแผลฉกรรจ์จากการผ่าตัดหัวใจเมื่อสองปีที่แล้วเสียหน่อย

“เรียบร้อยแล้วครับ” เจลเย็นใสป้ายลงบนรอยสักกลางอกปิดแผลเป็นในขั้นตอนสุดท้าย ช่างสักคนเดิมส่งกระจกถือให้ลมก่อนร่างสูงจะเอามันมาส่องดูเพื่อตรวจสอบความต้องการของตัวเองต่องานสักใหม่ ชิ้นแรกบนตัว

“สวยดี” เป็นเพียงคำพูดสั้น ๆ ที่เอ่ยบอกก่อนเจลเย็นที่ป้ายลงก่อนหน้าจะถูกเช็ดออกจนหมด ลมลุกขึ้นนั่งจากเตียงที่นอนอยู่พลางยกมือหนาขึ้นจัดเสื้อผ้าที่เปิดอกให้สักใส่เข้าไว้เหมือนเดิม

“จัดการเรื่องค่าใช้จ่ายด้วย” เขาพูดสั่งเจอาที่ยังยืนอยู่ใกล้ ๆ เจอาก้มโค้งรับคำสั่งของเจ้านายก่อนที่ลมจะลุกขึ้นยืนเต็มความสูงลุกออกจากเตียงสักไปเพื่อขึ้นรถที่จอดรออยู่หน้าร้าน

“กลับบ้านหรือคอนโดครับคุณลม” เจอาพูดถามหลังจากตามมาขึ้นรถเรียบร้อยแล้ว

“คอนโด วันนี้คุณก็ดื่มเป็นเพื่อนผมหน่อยสิ”

“ครับ” เจอารับคำไม่มีท่าปฏิเสธ เป็นแบบนี้ประจำอยู่แล้ว เจ้านายของเขาจะชวนดื่มด้วยตลอดเพราะว่าอีกคนไม่ค่อยคบค้าสมาคมกับใครเท่าไหร่

“ออกรถได้” เจอาพูดสั่งคนขับรถอีกที

“ครับ” ก่อนที่รถที่ขึ้นมานั่งได้ไม่นานจะขับออกไปตามความยาวของถนนลาดในยามราตรี

ทั้งพ่อและแม่ของลม เสียไปพร้อมกับอุบัติเหตุเมื่อสองปีที่แล้ว ลมเองก็เกือบไม่รอดถ้าหากว่าไม่ได้เจอาช่วยชีวิตไว้ เด็กชายลมในวัย 16 ปี ต้องเข้ารับการผ่าตัดหัวใจด่วนมาก โชคยังเข้าข้างที่ยมบาลยังไม่ต้องการตัว ต่างไปจากพ่อและแม่ของเขาโดยสิ้นเชิง ที่แม้แต่ออกมาจากซากรถพัง ๆ นั่นยังไม่มีโอกาส

“คุณลมพร้อมแล้วจริง ๆ เหรอครับ ผมว่าเรื่องนี้เราอย่าเพิ่งเอามาใส่ใจเลยดีกว่า” เจอาพูดบอกอย่างเป็นห่วง ลมเพิ่งฟื้นจากนิทรามาได้ไม่นาน เป็นธรรมดาที่เขาจะอดห่วงไม่ได้

“ยังหรอก ผมยังต้องหาช่วงเวลาที่เหมาะสมอีก” ลมพูดตอบพลางเลื่อนดวงตาคมออกไปนอกรถมองข้างทางแทนหลังจากที่ก้มมองลายสักใหม่ของตัวเองอยู่นาน

“ครับ เรื่องเป็นอย่างที่คุณลมสงสัย คดีของคุณท่านถูกปิดข่าวและลบสำนวนคดีทั้งหมด ให้เหลือเพียงแค่ว่าเป็นอุบัติเหตุทางรถยนต์เท่านั้น” เป็นอย่างที่เขาคิด พ่อของเขาที่ขับรถไปในวันนั้นไม่ได้มีอาการมึนเมาอะไร แถมรถที่นั่งไปยังตรวจเช็กตลอดแบบนี้ น้อยมากที่มันจะเป็นอุบัติเหตุธรรมดา

“รู้ตัวคนทำหรือยัง”

“ยังครับ ตำรวจชุดที่ทำคดีลาออกทั้งหมด” ไม่ธรรมดา....คนคนนั้นต้องไม่ธรรมดามากแน่ ๆ ถึงทำได้มากขนาดนี้

“ขอบใจมากนะ ที่เหลือผมจัดการเอง”