Chapter 16

สวบบ!!

ลมขยับเข้าถูไถแกนกายลงกับร่องด้านหลังได้ไม่นานก่อนมือหนาจะประคองจับท่อนเนื้อแข็งขืนของตัวเองกดส่วนปลายเข้าร่องลึกของคนตัวเล็กตรงหน้าทีเดียว

“กรี๊ดดดดดด!!!” เสียงกรีดร้องของคนด้านหน้าดังขึ้นเพราะความเจ็บ ฤทธิ์ของยาที่ฉีดเข้าไปไม่ได้ช่วยเหมือนกับตอนโดนเข็มขัดฟาด ตัวตนใหญ่ของลมสอดเข้าไปเพียงครึ่งเดียวเพราะช่องทางรักนั้นไร้สิ่งหล่อลื่น มันฝืดและยากดันเข้าต่อ ช่องทางด้านหลังตอดรัดท่อนเนื้อนั้นรัวจนปวดหนึบ

“อะไร แค่นี้ถึงกับร้องไห้เลยเหรอ?” น้ำตาหยดใสไหลรินเพราะความเจ็บของช่องทางด้านหลังที่กำลังโดนกระทำ ลมถอนแกนกายที่ยังสอดได้ไม่สุดออกก่อนสอดเข้าไปอีกครั้งซ้ำ ๆ จนกว่ามันจะเข้าไปสุดโคนความยาว

“อ้ะ อ้ะ! อื้ออ อ” ร่างสั้นในท่าโก้งโค้งขาเรียวสั่นเทาระริก ความเจ็บจากการโดนฟาดทำไมมันถึงไม่ช่วยบรรเทาความเจ็บนี้ลงไปบ้าง ลมพยายามดันแกนกายของเขาอีกครั้งในรอบสุดท้ายจนสุดลึกความยาวของตัวตนใหญ่

ปึ่ก! ปึ่ก! ปึ่ก! ปึ่ก!

ลมเริ่มสอบเอาดันแกนกายเข้าออกไม่ได้แช่ไว้นานเหมือนครั้งแรกของเขาทั้งคู่ ดวงตานิ่งคมก้มมองร่างบางช้ำขึ้นรอยแผลเต็มหลังอย่างมีอารมณ์แปลก ๆ รสนิยมของเขามันซาดิสม์ ไม่แปลกที่จะมองภาพตรงหน้าได้อย่างสบายใจ

“อึก! อื้ออ อ เลว ฮืออ เลวที่สุดเลย” คำก่นด่าของคนที่กำลังโดนเอาอยู่พูดขึ้นทั้งน้ำเสียงยังขาดหาย แรงกระแทกกระทั้นของเขามันรุนแรงเพิ่มขึ้นเรื่อย ๆ ยิ่งคนตัวเล็กด่ามากเท่าไหร่ เขาก็จะเอาอีกคนแรงมากเท่านั้นเหมือนกัน

“ตะวันไม่น่ารักคนอย่างพี่เลยพี่ลม อ อ๊ะอ๊า อึก!” ลมไม่ทิ้งคราบของคนรักคนเดิมของตะวันเลยแม้แต่นิด เขาเป็นเหมือนโจรผู้ร้ายในสายตาของตะวันไปแล้วตอนนี้

“ฉันไม่เคยขอร้องให้เธอมารัก เธอโง่เองทั้งนั้น” ลมพูดบอกก่อนมือหนาจะจับเอาที่รอยแผลเลือดซึมจากแรงฟาดเข็มขัดก่อนหน้าอย่างตั้งใจ ตะวันกรีดร้องขึ้นมาอีกครั้งด้วยความเจ็บปวดทั้งกายและใจ ร่างสูงด้านหลังอัดดันซอยช่องทางรักถี่จนร่างบางสั่นคลอนไม่เป็นท่า

เป็นอย่างที่ลมว่าจริง ๆ ตะวันรู้แล้วว่าตัวเองนั่นแหละที่โง่ที่สุดในเรื่องนี้ ป๊าเตือนแล้ว พี่ชายก็เตือนแล้ว แต่กลับยังฝืนเพราะคิดว่าอีกคนจะรักตนจริง ๆ แต่มันกลับสวนทางกันเลย ตอนนี้ตะวันเองก็กำลังจะรับโทษของตัวเองแล้ว

ปึ่ก! ปึ่ก! ปึ่ก! ปึ่ก!

“อ้ะ อ้ะส!” เอวหนาโยกดันแท่งร้อนเข้ารูรักของคนตัวหน้าถี่เป็นจังหวะเสมอไม่ทิ้งช่วง ตะวันเริ่มหายใจติดขัดเพราะเขาไม่ทิ้งจังหวะให้ได้หายใจบ้างเลย

“อะ อื้อออ ไม่ไหวแล้ว หนู! อ๊าส์” ร่างเล็กเกร็งกระตุกไปถึงช่องทางด้านหลังที่ยังถูกสอดใส่แกนกายใหญ่ มันรัดเอาตัวตนของลมด้านในอย่างบ้าคลั่งก่อนน้ำรักขาวขุ่นจะถูกปลดปล่อยออกมาจนเลอะผ้าปู ลมค้างมันไว้จี้จุดกระสันให้ตะวัน ก่อนขยับเนิบเริ่มความต้องการของตัวเองอีกครั้ง

“ยานี่มันดีจริง ๆ เลย” ลมพูด ตะวันควรจะหมดฤทธิ์ไปแล้วสิ ไม่ใช่เด้งเอวสวนเขาอยู่เหมือนตอนนี้ ก้นงอนบดตัวเข้ากับท่อนเนื้อที่แช่อยู่ด้านในของลมเหมือนกับว่าการสำเร็จความใคร่เมื่อครู่ของตัวเองยังไม่เคยเกิดขึ้น

“อะอื้อ ออ พี่ลมปล่อยเข้าไปเหรอ อึก!” ลมใช้เวลาร่วมชั่วโมงก่อนปลดปล่อยน้ำรักของตัวเองเข้าไปในรูร่านของเด็กหนุ่มตรงหน้า เขาไม่ได้สวมถุงยางเพราะตั้งใจ เวลาที่ลมมีอะไรกับใครเขาจะต้องป้องกันอยู่เสมอ แต่เวลานี้คนที่ลมกำลังมีอะไรก็เป็นเชลยของลมอยู่แล้ว เขาเลยอยากลองแบบไม่ป้องกันดูบ้างเท่านั้น

“อือ อ๊าส์” ลมเกร็งกระตุกและรีบดึงแกนกายของตัวเองออกก่อนที่มันจะน็อตไปเสียก่อน ถ้าเป็นอย่างนั้นบทรักก็อาจจะเริ่มได้แค่รอบเดียว เขายอมถอดออกก่อนแป๊บหนึ่งและเอากับคนตัวเล็กตรงนี้หลาย ๆ รอบดีกว่า การร่วมรักของสองคนเริ่มขึ้นอีกครั้งจากความต้องการของตะวัน คนตัวเล็กขอร้องลมให้เอาตนอีกรอบและอีกรอบ ลมไม่ขัดและจัดให้ตามคำขอ

“โดนไปแค่ครั้งเดียวเป็นงานมากขนาดนี้เลยเหรอเนี่ย” ตะวันสวนเอวรับแกนกายของลมที่สอดเข้าออกช่องทางรักบวมช้ำของตัวเอง รูรักบดลงกับท่อนเนื้อร้อนด้านในอยู่หลายครั้งให้ลมได้ร้องเสียวในลำคอเบา ๆ

พวกเขาทั้งคู่ใช้เวลาร่วม 12 ชั่วโมงกับการร่วมรักที่แสนยาวนานในครั้งนี้ ลมปลดปล่อยเข้าไปในตัวของตะวันอยู่หลายรอบ ตะวันที่ทำท่าไม่ไหวจะฟุบลงไปก็เด้งเอวใส่อีกครั้งเพราะฤทธิ์ยาปลุกที่ลมฉีดเข้าไป ไม่รู้ว่าเวลาด้านนอกผ่านไปนานแค่ไหนแล้วแต่พวกเขาก็ยังร่วมรักกันอยู่เหมือนเดิม

“ซี๊ดดด อ๊าส!” เป็นการปลดปล่อยน้ำปรารถนาในรอบสุดท้ายก่อนร่างบางจะสลบไปจริง ๆ ลมปล่อยเอาน้ำรักของตัวเองจนหมด รอบนี้โชคร้ายหน่อยเพราะเขาดึงเอาตัวตนใหญ่ออกไม่ทันอาการน็อตก็ทำเอาแกนกายล็อกแน่นกับช่องทางรักเสียก่อน

“แม่งเอ้ย!” ลมสบถออกมาอย่างหัวเสีย เขาไม่ได้สวมถุงยางอาการน็อตของตนใช้ระยะเวลาประมาณ 4 ชั่วโมงได้แถมทุก 10 นาทีจะปลดปล่อยน้ำรักออกมาทุกรอบอีก ตะวันท้องแน่นอน หลังจากเช้านี้คงต้องรีบหายาคุมกำเนิดให้เร็วที่สุด ลมถอนหายใจทิ้งอีกรอบก่อนขยับคลายมัดเชือกออกให้ตะวันได้นอนสบายขึ้น เขานอนมองร่างบางจากทางด้านหลังเพราะยังซ้อนอยู่แบบนั้นไปไหนไม่ได้ รอยแดงเลือดซึมนี่มันไม่เหมาะเท่าไหร่เลยที่อยู่คู่กับแผ่นหลังขาวสวยของคนตัวเล็ก

“.........” ลมเงียบไปหวังรอเวลาให้หายน็อตก่อนแต่ความเหนื่อยล้ามันจะมากเกินไปทำเอาเจ้าตัวต้องเผลอหลับไปทั้งแกนกายยังคาแช่อยู่ในช่องทางรักของตะวันเหมือนเดิม

“โอ๊ยยย ทำไมมันถึงเจ็บมากขนาดนี้ ฮ ฮึก ตะวันเจ็บ” ใบหน้าเรียวสวยหมดสภาพนอนร้องไห้อยู่คนเดียวบนเตียงใหญ่ ตะวันตื่นมาพร้อมกับความเจ็บตามเนื้อตัวและช่องทางด้านหลังที่ถูกใช้งานมาหนักหน่วงเมื่อวาน ร่างบางถูกทำความสะอาดเนื้อตัวและทำแผลให้แล้วบางส่วน เสื้อผ้าที่สวมอยู่ก็เป็นเสื้อผ้าชุดใหม่ที่ลมเป็นคนสวมให้เอง

“ตื่นขึ้นมาก็โวยวายเลยหรือยังไง?” เสียงนิ่งของคนที่นั่งดูโทรศัพท์อยู่อย่างสบายใจข้างหน้าต่างมองวิวพูดถาม เขาไม่ได้ปรายตามามองเพียงแต่ได้ยินเสียงร่ำไห้ของอีกฝ่ายเท่านั้น ตะวันนอนหลับไปหนึ่งวันเต็ม ไม่ตื่นมากินข้าวกินน้ำเลยด้วยซ้ำ ตอนแรกคิดว่าจะตายไปแล้วแต่ก็ยังหายใจอยู่

“ทำไมหนูถึงขยับตัวไม่ได้เลย มันเจ็บไปหมด พี่ทำอะไรกับหนู ฮืออ อ” ตะวันพยายามขยับตัวเองให้มากแต่ก็ยากอยู่ดี เลื่อนดวงตากลมปรือมาสำรวจตัวเองก็มีเพียงเสื้อเชิ้ตตัวใหญ่ที่สวมอยู่ไร้สิ่งปกคลุมท่อนล่าง ลมกระตุกยิ้มขึ้น ทุกอย่างมันเหมือนกำลังเล่นตลก ตะวันจำไม่ได้ว่าเรื่องที่เกิดขึ้นระหว่างเขาเป็นยังไง ความทรงจำของอีกคนมันจะเลือนหายไปพร้อม ๆ กับฤทธิ์ยาปลุกที่จะเริ่มหมดไปตามที่เจอาบอก มันจะเหลือเพียงรอยช้ำและแผลลึกให้เห็นว่าเมื่อคืนก่อนทั้งคู่ผ่านศึกบนเตียงกันมายังไง

“เสียดาย เธอจำไม่ได้เลยสินะว่าเธอน่ะมันร่านแค่ไหน” ลมพูดก่อนลุกขึ้นเดินมาดูตะวันใกล้ ๆ ก้นงอนที่โผล่พ้นเหนือชายเสื้อยังขึ้นรอยแดงของฝ่ามือหนาอยู่เต็มไปหมด

“พูดบ้าอะไร! ฮือออ พอได้หรือยังพี่ลม ตะวันเจ็บมากแล้ว พี่ลมจะพอได้หรือยัง” ตะวันร่ำไห้หนักมากขึ้น ร่างเล็กไม่รู้และจำอะไรไม่ได้เลยจริง ๆ ว่าเกิดอะไรขึ้นบ้าง มันหน่วงและปวดหัวเอามาก ๆ กับทุกครั้งที่พยายามคิด

“พี่ทำอะไรกันแน่พี่ลม ฮ ฮึก” ตะวันยังพูดอยู่คนเดียวเพราะลมเอาแต่ยืนมองสภาพของอีกฝ่ายไม่ยอมพูดอะไรเลย

“คลิปล่าสุดที่เราถ่ายกัน ฉันส่งไปให้ที่บ้านเธอช่วยเลือกแล้วนะ เธอตื่นช้าเอง ฉันใจร้อน”

“...!” ตะวันเบิกตากลมกว้างเมื่อสิ้นเสียงของเขา ข้อมือของคนตัวเล็กยังถูกมัดไว้เหมือนเดิมแต่เท้าถูกคลายมัดแล้ว ตะวันจำได้ว่าล่าสุดกำลังจะดิ้นขัดขืนอีกคนอยู่เลย แต่พอเขาฉีดยาในหลอดนั้นให้แล้ว สติและความจำของตัวเองก็ลืมเลือนหายทันที

“อึก! จะทำอะไรอีก โอ๊ยย เจ็บ ฮืออ อ” มันเจ็บจนต้องร้องไห้ออกมา แค่ขยับตัวยังยากแต่กลับโดนเขารั้งเอาตัวให้ลุกขึ้นจากการนอนอีก ตะวันเหมือนตายทั้งเป็นกับสิ่งที่เขาทำ ลมจัดการปลดกระดุมเสื้อออกตะวันเริ่มขัดขืนแต่แผลที่หลังมันเจ็บจี๊ดขึ้นมาเอาเฉย ๆ

“ตอนนี้ที่บ้านของเธอคงจะตามหาตัวจนยุ่ง เพราะมันเห็นอะไรรู้ไหม ดูซะ” ลมรั้งเอาตัวของตะวันเข้าไปจ่อให้เห็นสะท้อนกระจกใสปลายเตียง ดวงตากลมสั่นระริกอย่างไม่เชื่อสายตา เนื้อตัวของตนเองมันทั้งช้ำและเละเหมือนคนเพิ่งตายแล้วเกิดใหม่ น้ำตาหยดใสไหลลงมาอีกแล้ว เมื่อคืนก่อนเขาทำกับตนมากขนาดนี้แต่ทำไมตัวเองกลับจำอะไรไม่ได้เลย

“กรี๊ดดดดดด!!!! พอได้แล้ว ฮือออ อ ตะวันอยากกลับบ้าน พอได้แล้วว ฮือออ” ตะวันบ้าคลั่งไปทันทีเมื่อลมพูดหรอกหูอยู่ซ้ำ ๆ ว่าทั้งคลิปในคืนนั้นและสภาพของตะวันตอนนี้ถูกส่งไปให้ครอบครัวตนได้ดู ตะวันรับไม่ได้กับสิ่งที่เกิดขึ้นเป็นอย่างมาก ลมเลวเกินไปและเลวแบบที่ตะวันจะไม่ยอมให้อภัยอีกเลย

“รอมันเจ็บปวดอย่างถึงที่สุดก่อน ไม่ต้องห่วงเธอได้กลับบ้านแน่ แต่จะสภาพไหนก็รอลุ้นอีกที” ลมพูดเค้นเสียงบอก