Chapter 12

“ไม่ได้เจอหน้ากันไม่กี่วัน ผอมไปหรือเปล่าตะวัน” เสียงนิ่งของป๊าเรย์พูดถาม วันนี้ครอบครัวเราอยู่กันแบบครบหน้าครบตากันสุด ๆ หลังจากทานมื้อเย็นเสร็จก็พากันย้ายมานั่งที่ห้องรับแขกเหมือนเดิมตามสิ่งที่มันเคยเป็น

“ครับ” ผมพูดตอบเพียงสั้น

“น้องเป็นอะไร ปกติไม่เคยพูดกับป๊าแบบนั้นนะ” พี่ซันพูดถามผมที่นั่งอยู่ข้าง ๆ ทุกคนเริ่มให้ความสนใจในขณะที่ผมก็ยังงอนพวกป๊าไม่หาย

“เป็นอะไรลูก” ป๊าแพทริคพูดถามบ้าง

“เมื่อเช้าลูกได้ออกจากห้องนอนของตัวเองเป็นวันแรกหลังจากที่ไม่ได้ออกมานาน ตลอดเวลาที่อยู่ในห้อง ป๊า ๆ กับพี่ซันก็ไม่เคยเข้าไปหาน้องเลยด้วยซ้ำ”

“...........” ทุกคนยังเงียบนิ่งฟังสิ่งที่ผมพูดบอก

“พอออกมาก็ไม่ได้เจอป๊าอีก ป๊าไม่ได้คิดถึงลูกเลยใช่ไหมล่ะครับ”

“จะเป็นแบบนั้นได้ยังไง ป๊าอยากเจอลูกมาก ๆ เลยนะ” ป๊าเรย์ลุกขึ้นยืนจากที่ที่ตัวเองนั่งเดินเข้ามาหย่อนตัวนั่งลงข้างผมแทนก่อนมือหนาจะยกขึ้นลูบผมนุ่ม

“พวกป๊าเขายังรู้สึกผิดเรื่องลูกกันอยู่น่ะตะวัน” เป็นม๊าที่พูดต่อ ป๊าทั้งสองคนมองมาทางผมด้วยสายตาแบบนั้น เหมือนที่ม๊าบอกเป็นเรื่องจริง

“ป๊าเสียใจนะที่ทำตะวันร้องไห้หนักมากขนาดนั้น” ป๊าแพทริคพูดก่อนที่เจ้าตัวจะลุกตามป๊าเรย์มานั่งข้างผมเหมือนกัน ผมยังเงียบอยู่เหมือนเดิม ความจริงก็ไม่ได้งอนป๊าจริงจังขนาดนั้นหรอก

“ลูกแค่คิดถึงป๊า ๆ อยากกอดก่อนป๊าไปทำงานเท่านั้นเองครับ” ว่าจบก็กอดเอาป๊าทั้งสองคนไว้ในทันที เราทั้งสามคนกอดกันแน่นท่ามกลางสายตาทุกคู่ในห้องรับแขกเดียวกัน

“ส่วนเรื่องของไอ้ลม ป๊าไม่ได้ยอมซะทีเดียวหรอกนะ”

“ป๊า...” ป๊ายังไม่เปลี่ยนความคิดเรื่องให้ผมเลิกกับพี่ลมอีกเหรอ ผมยังพิสูจน์ให้ป๊าเห็นไม่ได้อีกเหรอว่าพี่ลมและผมรักกันจริง ๆ

“ป๊าจะยอมปล่อยให้ลูกได้ทำตามใจของตัวเองนะ”

“แต่ว่าลูกรักพี่ลมมาก ๆ เลยครับ” ผมพูด

“.............” เอ๊ะ เมื่อกี้ป๊าพูดว่าอะไรนะ...

“ป๊า!” ผมตกใจหน้าตาตื่นไปหมดแล้วตอนนี้ ผมได้ยินอะไรไม่ผิดไปใช่ไหม? เป็นเรื่องจริงเหรอ ผมหันมองป๊าทั้งสองคนที่ยังนั่งข้าง ๆ ป๊าทั้งคู่พยักหน้ารับยืนยันสิ่งที่ผมได้ยิน

“ขอบคุณนะครับ ลูกรักป๊ามากเลย” ผมรีบกระโจนเข้ากอดป๊าเรย์กับป๊าแพทริคสลับกันด้วยความดีใจทั้งหมดที่ดี ขอบคุณมากกว่าที่เข้าใจในความสุขของลูกคนนี้ “โน่น พี่ชายของลูกเลยที่ช่วยพูดให้” ป๊าแพทริคพูดขึ้นก่อนที่เราจะละตัวออกจากกัน ผมหันมองที่พี่ซัน พี่ซันยังทำสีหน้านิ่งอยู่เหมือนเดิม นิสัยเดียวกับป๊าไม่มีผิด แต่ก็รักมากเหมือนเดิมนะ

“ขอบคุณนะครับพี่ซัน น้องรักพี่ซันมากเลยรู้ไหม” ผมเดินออกจากที่เพื่อเข้าไปกอดพี่ชายตัวเอง พี่ซันอ้าแขนรับกอดจากผม

“แต่ถ้าวันไหนมันทำน้องพี่เสียใจหรือร้องไห้อีก พี่ไม่ยอมแล้วนะ” ผมพยักหน้าหงึกอยู่ในอกแกร่งของพี่ชายคนเดียวของตัวเองอย่างรับรู้

“เดี๋ยวลูกขึ้นห้องก่อนนะครับ จะรีบโทรไปบอกพี่ลม” หลังจากนั้นก็รีบวิ่งขึ้นห้องเลยทันทีเพื่อบอกข่าวดีที่สุดกับพี่ลม ที่ตอนนี้น่าจะเสร็จงานแล้ว

“ระวังหน่อยสิตะวัน เดี๋ยวหกล้มนะลูก” ม๊าพูดตามหลังมา

“ครับม๊า” ผมตะโกนตอบกลับไปเพราะว่าวิ่งออกมาไกลมากแล้ว พูดเบาม๊าอาจจะไม่ได้ยิน หลังจากที่ขึ้นห้องมาได้แล้วก็คว้าหาโทรศัพท์ขึ้นมาโทรหาพี่ลมเลย

(ครับ) ต่อสายอยู่ไม่นานปลายสายก็รับแล้ว

“หนูมีเรื่องสำคัญจะบอกด้วยครับ”

(คงไม่สำคัญเท่าไหร่ใช่ไหมหนูถึงไม่ยอมมาบอกพี่ต่อหน้า) เสียงนิ่งของพี่ลมพูดบอก เสียงของเขามันดูเหนื่อยเอามาก ๆ เลย ทำงานหนักตลอดเลยนะอายุแค่นี้เอง อีกหน่อยพี่ซันก็คงจะเป็นแบบนี้

“เดี๋ยวพรุ่งนี้หนูจะขอป๊าไปหานะครับ พี่ลมอยู่คอนโดใช่ไหม?” พรุ่งนี้วันอาทิตย์ ขอให้ว่างเถอะ อยากเจอหน้ามาก ๆ เลยอยากกอด อยากหอมแก้มเหมือนที่เคยทำอยู่บ่อย ๆ

(พรุ่งนี้พี่ว่างอยู่นะ คงอยู่คอนโดทั้งวัน ให้พี่ไปรับไหม) ผมบอกพี่ลมว่าพรุ่งนี้จะเดินทางไปเองดีกว่า อยากให้พี่ลมพักผ่อนเยอะ ๆ หลังจากนั้นเราก็วิดีโอคอลคุยกันต่อเลย ความจริงผมได้เห็นหน้าพี่ลมตั้งแต่บ่ายแล้ว รอยช้ำบนใบหน้าของเขายังมีให้เห็นอยู่จาง ๆ จนแอบรู้สึกผิดไม่ได้

-วันใหม่-

“นะครับป๊า” ผมพูดขอถึงเรื่องที่จะไปหาพี่ลมในวันนี้ระหว่างที่เราทั้งครอบครัวกำลังนั่งทานมื้อเช้ากันอยู่

“จะไปทำไม” เสียงนิ่งของป๊าเรย์พูดถาม

“ไม่ได้เจอกันนานมากแล้ว อีกอย่างจะไปบอกพี่ลมด้วยว่าป๊า ๆ ให้ลูกคบกันพี่ลมต่อ”

“โทรบอกเอาก็ได้ไม่ใช่เหรอไง” รอบนี้เป็นพี่ซันที่พูดขึ้น

“พี่ซันจะไปเข้าใจอะไร พี่ซันไม่เคยมีแฟน”

“เบาหน่อย นั่นพี่ชายลูกนะ” พี่ซันกระตุกยิ้มอย่างเงียบ ๆ เหมือนกับว่าผมจะเห็นอย่างนั้นแหละ ก่อนที่ผมจะเริ่มหันกลับมาอ้อนป๊าทั้งสองคนต่อ

“ปล่อยลูกไปเถอะครับ แต่ลูกต้องสัญญากับม๊าก่อนว่าจะดูแลตัวเองให้ดี” ม๊าพูดขึ้นช่วย ผมพยักหน้ารับพร้อมกับคำยืนยันว่าผมจะดูแลตัวเองให้ที่ดีที่สุด

“ก็ได้ แต่ว่าต้องให้ป๊าไปส่ง” ป๊าแพทริคพูดก่อนเริ่มจัดการกับอาหารในจานไปด้วย

“ทำไมล่ะครับ คนขับรถบ้านเราก็เยอะ ลูกไม่อยากรบกวนป๊า”

“งั้นก็ไม่ต้องไป” นั่นไง เอาคำขาดมาเล่นกับใจผมอีกแล้วครอบครัวนี้ ทั้งป๊าเรย์และม๊าก็ไม่ได้ขัดอะไรป๊าแพทริคด้วย

“ก็ได้ครับ งั้นลูกรีบทานข้าวแล้วจะขึ้นไปเตรียมตัวนะ” เตรียมที่ว่าไม่ใช่อะไรมากนอกจากเอากระเป๋าเพราะผมน่ะแต่งตัวสำหรับออกนอกบ้านรอนานแล้วต่างหาก วันนี้กะว่ายังไงก็ต้องได้ไปหาพี่ลม

หลังจากที่ผมทานข้าวเช้าเสร็จก็รีบวิ่งขึ้นมาเอากระเป๋าก่อนเลย เพราะตอนนี้ป๊าแพทริคไปรออยู่ที่รถแล้ว

“เชิญครับ” บอดิการ์ดของป๊าเปิดประตูให้ผมได้เข้าไปนั่งข้าง ๆ นายท่านของบ้านส่วนป๊าเรย์ก็ไปรถของตัวเองก่อนหน้าแล้ว เหลือแค่ป๊าแพทริคที่รอออกพร้อมกันกับผม

นั่งรถกันมานานหน่อยเพราะว่ารถติดเอามาก ๆ ป๊าเองก็นั่งทำงานชิล ๆ มาตลอดทาง ตาดูงาน หูฟังผมพูดเม้า ป๊าเป็นคนหนึ่งที่แยกระบบประสาทได้ดีเอามาก ๆ ก่อนรถที่นั่งมานับครึ่งชั่วโมงจะจอดสนิทลงที่หน้าคอนโดสูงของพี่ลม

“ขอบคุณนะครับป๊า ลูกรักป๊านะ” ผมเอี้ยวตัวไปหอมเอาแก้มของป๊าอีกครั้งก่อนลงจากรถเมื่อพนักงานต้อนรับของคอนโดเปิดประตูรถออกให้

“ตะวัน” เสียงเรียกจากรถคันที่ลงมา ผมหันกลับมาก้มคุยกับป๊าอีกครั้ง

“ถ้าจะกลับโทรบอกป๊าด้วย เดี๋ยวให้คนของเรามารับ”

“ได้ครับ เดินทางปลอดภัยนะครับ” เราจบบทสนทนากันเท่านั้นก่อนที่ผมจะยืนส่งป๊าอยู่ที่เดิม ให้รถคันนั้นลับสายตาไปก่อนค่อยเดินเข้าไปในคอนโด

ร่างบางพาตัวเองเดินขึ้นมาถึงหน้าห้องของพี่ลมแล้ว แต่ยังชั่งใจอยู่ว่าจะเคาะประตูดีไหมหรือว่าเข้าไปเลยแบบเซอร์ไพรส์ ไม่เอาดีกว่าเผื่อว่าพี่ลมกำลังทำอะไรส่วนตัวอยู่ จากที่จะเซอร์ไพรส์อาจจะกร่อยไปเลยก็ได้...

‘ก๊อก ก๊อก ก๊อก’

กำปั้นเล็กเคาะลงกับประตูหน้าห้องไม่นานก่อนเจ้าของห้องจะเดินมาเปิดให้ ผมรีบกระโจนเข้ากอดเอาร่างสูงของเขาอย่างตั้งใจเพราะความคิดถึงทั้งหมด

“คิดถึงพี่ลมจังเลย” เราทั้งคู่ยังยืนกอดกันไม่ได้เข้าไปในห้อง เอาน่าขอกอดให้หายคิดถึงหน่อย กอดกันได้ไม่นานดวงตากลมก็เหลือบไปเห็นร่างสูงของใครบางคนอยู่ในห้องนั้นเหมือนกัน ผมคลายกอดออกจากพี่ลมทันที

“ขอโทษครับ ไม่คิดว่าพี่ลมจะมีแขกอยู่ด้วย” ผมพูดบอกพลางยกมือเล็กขึ้นจัดเสื้อผ้ายับ ๆ ให้พี่ลมเหมือนเดิม

“เข้าไปข้างในกันเถอะ” ผมพยักหน้ารับคำที่พี่ลมบอกก่อนเดินเข้าไปด้านในห้องนั้น พี่ลมปิดประตูให้และเดินตามเข้ามาทีหลัง

“นี่คุณอาพี่เอง ที่เคยบอก” พี่ลมพูดขึ้นอย่างแนะนำ

“อ่อสวัสดีครับ คุณอาเจอาใช่ไหมครับ พี่ลมเล่าให้ฟังแต่ไม่เคยเห็นหน้าเลย หนูชื่อตะวัน ฝากเนื้อฝากตัวด้วยนะครับ” เรื่องฝากเนื้อฝากตัวกับผู้ใหญ่ให้บอก ผมน่ะที่หนึ่งเลยนะเรื่องเอาใจ

“สวัสดีครับ คุณลม...เอ่อ ลมน่ะเล่าให้ฟังตลอดแหละ ตะวันแฟนของหลานอาใช่ไหมล่ะ” ผมฉีกยิ้มให้พี่ลม ผมไม่คิดเลยว่าพี่ลมจะแนะนำผมให้ผู้ใหญ่ได้รู้จักด้วย เขินชะมัด

“จะกลับแล้วใช่ไหมครับ”

“อ่า..ใช่ เดี๋ยวอากำลังจะกลับแล้ว” อ่าว ผมเพิ่งมาได้ไม่นานเอง คุณอาจะกลับแล้วซะงั้น “งั้นฝากเรื่องที่ผมขอด้วยนะ” พี่ลมพูดต่อ